Η σκόνη και τα συντρίμμια από τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν δεν έχουν ακόμη καταλαγιάσει, όμως τα στρατηγικά του κύματα έχουν φτάσει στην Ανατολική Ασία. Από το Τόκιο μέχρι την Ταϊπέι, βρίσκεται σε εξέλιξη μια επαναξιολόγηση. Η σύγκρουση, που αποσκοπούσε στην προβολή της αμερικανικής αποφασιστικότητας, αποδείχθηκε ένα σκληρό τεστ αντοχής για την τάξη πραγμάτων που ηγούνται οι ΗΠΑ – με καταστροφικά αποτελέσματα για την αξιοπιστία της Ουάσινγκτον.
Αντί να εδραιώσει την πρωτοκαθεδρία της, η αμερικανική περιπέτεια αποκάλυψε μια υπερδύναμη που είναι υπερεκτεταμένη, ευάλωτη και θεωρείται αναξιόπιστος εταίρος. Αυτή η διάβρωση της ισχύος δεν απλοποιεί το τοπίο της Ασίας· καλλιεργεί ένα πιο ασταθές περιβάλλον που, παραδόξως, μπορεί να επιδεινώσει την εξωτερική ασφάλεια της Κίνας.
Το άμεσο δίδαγμα είναι η ωμή ανισότητα. Ενώ η Κίνα απορροφά τους οικονομικούς κραδασμούς χάρη στη στρατηγική της εμβέλεια και τις διαφοροποιημένες ενεργειακές της αρτηρίες, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα, δέχονται το κύριο βάρος της οικονομικής κατάρρευσης.
Εν τω μεταξύ, η εγγύηση ασφαλείας των ΗΠΑ μοιάζει πλέον με επικίνδυνη ευθύνη. Η ικανότητα του Ιράν να πλήξει αμερικανικές βάσεις έχει μετατρέψει τις αφηρημένες απειλές σε πραγματικότητα. Αν μια περιφερειακή δύναμη υπό κυρώσεις μπορεί να διεισδύσει στις αμερικανικές άμυνες, τι θα σήμαινε μια αντιπαράθεση με την Κίνα, μια μεγάλη πυρηνική δύναμη, για το Τόκιο ή τη Σεούλ; Η φιλοξενία αμερικανικών δυνάμεων θα μπορούσε να γίνει πρόσκληση για αφανισμό.
Αυτή η κρίση εμπιστοσύνης συμπίπτει με μια κρίσιμη καμπή στις περιφερειακές στρατιωτικές τροχιές. Μπροστά σε μια ανερχόμενη Κίνα και μια Βόρεια Κορέα με πυρηνικά όπλα, οι χώρες που ευθυγραμμίζονται με τις ΗΠΑ δεν παραμένουν αδρανείς. Η Ιαπωνία αποτινάσσει τους μεταπολεμικούς περιορισμούς, αναπτύσσοντας πυραύλους κατά πλοίων μεγάλης εμβέλειας και υπέρ-ηχητικά οχήματα ολίσθησης που μπορούν να πλήξουν σε απόσταση άνω των 1.000 χιλιομέτρων, με σαφές στόχο την Ταϊβάν και την κινεζική ηπειρωτική χώρα.
Με μια τολμηρότερη Βόρεια Κορέα και τις ΗΠΑ αποσπασμένες, η ανάγκη της Σεούλ για αυτάρκεια είναι επείγουσα. Έχει αναπτύξει τον «πυραυλο-τέρας» Hyunmoo-5, έναν «διατρητή πυρηνων» με εμβέλεια 3.000 χιλιομέτρων, σηματοδοτώντας μια ανεξάρτητη αποτροπή. Η Ταϊβάν, αν και πιο περιορισμένη, διοχετεύει πόρους σε πυραύλους κατά πλοίων σχεδιασμένους να σπάσουν έναν πιθανό αποκλεισμό.
Ο αγώνας των ΗΠΑ να ολοκληρώσουν τον πόλεμο τροφοδοτεί περαιτέρω αυτά τα προγράμματα. Ο πόλεμος ανέδειξε κρίσιμες αμερικανικές αδυναμίες: εξαντλημένα αποθέματα πυρομαχικών, μια αδύναμη βιομηχανική βάση και την ανάγκη εκτροπής πόρων από τον Ειρηνικό. Ο μύθος της ατρωσίας έχει συντριβεί. Κατά συνέπεια, η λογική για το Τόκιο, τη Σεούλ και την Ταϊπέι μετατοπίζεται από την υποστήριξη ενός συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ στην προετοιμασία για να δράσουν μόνες τους – ή να κρατήσουν τη γραμμή μέχρι να φτάσουν οι αποσπασμένες και εξαντλημένες ΗΠΑ. Η πλέον διάτρητη αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας παρακινεί τους συμμάχους να σφυρηλατήσουν το δικό τους ατσάλι.
Αυτή η πορεία προς την περιφερειακή εξοπλισμό είναι το πρώτο και πιο επικίνδυνο πιθανό αποτέλεσμα για την Κίνα. Μια πλήρως επαναστρατιωτικοποιημένη Ιαπωνία, μια Νότια Κορέα με πυρηνικές δυνατότητες και μια καλύτερα εξοπλισμένη Ταϊβάν θα επιδεινώσουν την περιφερειακή ασφάλεια της Κίνας, δημιουργώντας μια πολυ-μετωπική πυραυλική απειλή και κλειδώνοντας την περιοχή σε ένα δίλημμα ασφαλείας σε κρίσιμη κατάσταση.
Ωστόσο, το αμερικανικό αδιέξοδο στο Ιράν υποδηλώνει μια δεύτερη οδό: την αντιστάθμιση κινδύνου και την προσαρμογή. Δεδομένου του κινδύνου φιλοξενίας αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων, ορισμένες πρωτεύουσες μπορεί να αποστασιοποιηθούν από την αντιπαραθετική στάση της Ουάσινγκτον. Θα μπορούσαν να επιδιώξουν περισσότερη οικονομική συνεργασία με την Κίνα, να διευρύνουν τα διπλωματικά κανάλια και να αποφύγουν την ευθυγράμμιση με αμερικανικές ενέργειες που προκαλούν το Πεκίνο. Στόχος είναι να αποφευχθεί το να γίνουν πεδίο μάχης όπου συγκρούονται γίγαντες.
Αυτό τις αναγκάζει σε μια στρατηγική διπροσωπία: εξοπλίζονται μέχρι τα δόντια ενώ συνομιλούν για ειρήνη – ένα μείγμα αποτροπής και διπλωματικής κατευνασμού. Μια τέτοια στρατηγική θα μπορούσε να εκδηλωθεί με την απόρριψη αιτημάτων για νέες αμερικανικές αναπτύξεις πυραύλων, με υψηλού προφίλ προσεγγίσεις στο Πεκίνο ή με την προσέγγιση σε αμφιλεγόμενα περιφερειακά ζητήματα.
Η Κίνα αντιμετωπίζει ένα σύνθετο στρατηγικό παζλ. Η απάντησή της θα διαμορφώσει την κυρίαρχη πορεία. Μια επιλογή είναι μια μεγαλειώδης συμφωνία με την Ουάσινγκτον. Η επερχόμενη σύνοδος κορυφής μεταξύ του Προέδρου Σι Τζινπίνγκ και του Προέδρου Donald Trump θα μπορούσε να δημιουργήσει μια αμοιβαία κατανόηση: οι ΗΠΑ θα διατηρούσαν μειωμένη παρουσία για να αποτρέψουν έναν ανεξέλεγκτο αγώνα εξοπλισμών.
Η επιπλοκή είναι η Ταϊβάν. Είναι η απόλυτη κόκκινη γραμμή του Πεκίνου. Οποιαδήποτε αντίληψη ότι η Ουάσινγκτον ανέχεται τις αυτονομιστικές φιλοδοξίες της Ταϊπέι ή ενισχύει τη στρατιωτική ολοκλήρωση με το νησί θα ναρκοθετήσει οποιαδήποτε κατανόηση ΗΠΑ-Κίνας και θα αναγκάσει σε μια σκληρότερη στάση της Κίνας. Έτσι, η βέλτιστη στρατηγική της Κίνας είναι μια διπλή προσέγγιση: διατήρηση αταλάντευτης εστίασης και αμείωτης πίεσης για επανένωση, ενώ παράλληλα εργάζεται για να διατηρήσει την Ανατολική Ασία σταθερή.
Αυτό σημαίνει χρήση διπλωματίας και οικονομικής επιρροής για να αποθαρρύνει την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα από το να διασχίσουν πυρηνικά όρια ή να σχηματίσουν ένα μπλοκ κατά της Κίνας, ακόμη και ενώ παρακολουθεί και αντιμετωπίζει τις στρατιωτικές τους αναβαθμίσεις.
Οι συνέπειες από τον Περσικό Κόλπο έχουν αλλάξει το παιχνίδι. Οι σύμμαχοι τώρα κοιτάζουν στην άβυσσο, αναγκασμένοι να επιλέξουν μεταξύ των κινδύνων της εξάρτησης και των κινδύνων ενός αγώνα εξοπλισμών. Για την Κίνα, οποιαδήποτε χαρά για την ατυχία της Αμερικής θα ήταν ανόητη. Μια περιοχή όπου οι σύμμαχοι χάνουν την πίστη τους στην Ουάσινγκτον δεν είναι απαραίτητα μια περιοχή που αγκαλιάζει το Πεκίνο· είναι μια περιοχή που είναι πιο πιθανό να αρπάξει τα δικά της όπλα.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Κίνα μπορεί να είναι μια διασπασμένη, πυρηνικευμένη και τρομοκρατημένη γειτονιά – ένα τέρας της αμερικανικής δημιουργίας που ζει ακριβώς στις πόρτες της Κίνας. Αντί να γιορτάζει την παρακμή της αξιοπιστίας των ΗΠΑ, πρέπει να διαχειριστεί την εκρηκτική αβεβαιότητα που προκάλεσε η παρακμή.
Αυτό σηματοδοτεί ότι ο ρόλος της Κίνας πρέπει να εξελιχθεί: από την κλασική στάση του «να κάθεται σε ένα βουνό για να παρακολουθεί τις τίγρεις να πολεμούν», πρέπει να βοηθήσει στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος που αποτρέπει τις τίγρεις στη γειτονιά της από το να στραφούν η μία εναντίον της άλλης, ή εναντίον της. Αυτή η μετατόπιση είναι εμφανής σε πρωτοβουλίες όπως το πρόσφατο πενταμερές ειρηνευτικό σχέδιο Κίνας-Πακιστάν για τον Κόλπο, που ζητά άμεση κατάπαυση του πυρός, διάλογο και προστασία των θαλάσσιων οδών. Η τέχνη της «διαχείρισης της αβεβαιότητας» είναι η πρώτη πρακτική μιας νέας δεξιότητας: όχι απλώς η παρατήρηση της μάχης, αλλά ο τιθασσέυση της.
