Η δυναστεία των Μινγκ κατέρρευσε οριστικά το 1644, όταν ο επαναστάτης Li Zicheng εισέβαλε στο Πεκίνο. Μέσα σε λιγότερο από ένα 24ωρο, ο αυτοκράτορας Chongzhen έθεσε τέρμα στη ζωή του στο λόφο Jing, πίσω από την Απαγορευμένη Πόλη, κλείνοντας έναν κύκλο 276 ετών. Ενώ για αιώνες οι ιστορικοί ανέλυσαν τη διαφθορά και τις εξεγέρσεις ως αιτίες της παρακμής, μια νέα μελέτη στο περιοδικό Climate of the Past φέρνει στο προσκήνιο έναν απρόσμενο παράγοντα: μια φυσική καταστροφή στις Φιλιππίνες.
Ο Richard Warren από το Πανεπιστήμιο της Βέρνης υποστηρίζει ότι η έκρηξη του ηφαιστείου Parker το 1640, περίπου 3.850 χιλιόμετρα μακριά από το Πεκίνο, έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Συνδυάζοντας δεδομένα από το Εθνικό Κλιματικό Κέντρο της Κίνας και δείγματα πάγου από την Ανταρκτική και τη Γροιλανδία, η έρευνα αποκαλύπτει ότι η έκρηξη επέτεινε μια ήδη υφιστάμενη ξηρασία, οδηγώντας στην πιο σοβαρή κλιματική κρίση των τελευταίων 500 ετών. Η πείνα, οι ασθένειες και οι λαϊκές εξεγέρσεις που ακολούθησαν ήταν το τελειωτικό χτύπημα για τη δυναστεία.
Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι ηφαιστειακές εκρήξεις αποτελούν πιο αξιόπιστο δείκτη για την πρόβλεψη λιμών από ό,τι τα φαινόμενα Ελ Νίνιο ή Λα Νίνια. Οι επιπτώσεις διέφεραν ανά περιοχή: στο βόρειο τμήμα της Κίνας, στη λεκάνη του Κίτρινου Ποταμού, η πείνα κορυφωνόταν το έτος της έκρηξης, ενώ στο νότο, στη λεκάνη του ποταμού Περλ, η κρίση εμφανιζόταν με καθυστέρηση ενός έτους. Το φαινόμενο επηρέασε και τη δυναστεία των Τσινγκ αργότερα, με εκρήξεις όπως εκείνη του ηφαιστείου Laki στην Ισλανδία το 1783 και του Tambora στην Ινδονησία το 1815, οι οποίες προκάλεσαν ψύχος και καταστροφικές σοδειές στην Κίνα.
