Η απόφαση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, στις 28 Απριλίου, να αποχωρήσουν από τον Opec προκάλεσε σεισμό στις παγκόσμιες ενεργειακές αγορές. Η κίνηση αυτή δεν ήρθε ξαφνικά, καθώς η δυσαρέσκεια του Abu Dhabi για τις ποσοστώσεις παραγωγής μετρούσε χρόνια, αλλά η ουσία βρίσκεται αλλού: στην αλλαγή του γεωπολιτικού άξονα ασφαλείας. Μετά τις συμφωνίες του Abraham Accords, τα Εμιράτα βασίζονται πλέον σε μια νέα συμμαχία με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, γεγονός που κατέστησε σαφές ότι η παλιά κοινή ατζέντα των χωρών του Κόλπου δεν υφίσταται πλέον.

Η ασφάλεια, και όχι η αριθμητική των ποσοστώσεων, είναι αυτή που καθόριζε ιστορικά τη συνοχή του καρτέλ. Με το Ισραήλ να αναπτύσσει συστήματα όπως το Iron Dome για την προστασία του εναέριου χώρου των Εμιράτων, η υπόθεση ότι οι χώρες του Κόλπου αντιμετωπίζουν τις ίδιες απειλές έχει καταρρεύσει. Πλέον, το χάσμα είναι βαθύ: το Abu Dhabi επιδιώκει τη μέγιστη παραγωγή για να προλάβει την ενεργειακή μετάβαση, ενώ το Ριάντ χρειάζεται υψηλές τιμές πετρελαίου για να στηρίξει το Vision 2030 και την εσωτερική του σταθερότητα.

Η κατάσταση αυτή επηρεάζει άμεσα μεγάλες δυνάμεις όπως η Κίνα και η Ιαπωνία, που είχαν επενδύσει σε μια εικόνα ουδετερότητας των Εμιράτων. Με το Abu Dhabi να ευθυγραμμίζεται με τη Δύση και να απελευθερώνει την παραγωγή του, το ενεργειακό παιχνίδι αλλάζει ριζικά. Παρά το γεγονός ότι ο Opec δεν καταρρέει άμεσα, η εξάρτηση από το Ριάντ φθίνει, οδηγώντας σε μια παρατεταμένη διάβρωση της επιρροής του οργανισμού, καθώς ολοένα και περισσότερα κράτη μέλη αντιλαμβάνονται ότι η αποχώρηση μπορεί να είναι μια ορθολογική στρατηγική επιλογή.