Όλα ξεκίνησαν με μια τυχαία κουβέντα δίπλα στον ψύκτη του γραφείου. «Θα σου έκανε καλό λίγη διεθνής εμπειρία. Ίσως στην Κίνα», μου είπε ένας συνέταιρος της δικηγορικής εταιρείας. Εκείνη η ατάκα, αν και φαινομενικά αθώα, με αναστάτωσε. Κρυβόταν πίσω της μια υπόνοια που δεν μπορούσα να αγνοήσω: ότι η επαγγελματική μου αξιοπιστία απαιτούσε ένα «προσκύνημα» στην Ασία, παρόλο που δεν είχα πατήσει ποτέ το πόδι μου εκεί. Μετά από εσωτερική πάλη, έκλεισα το εισιτήριο. Σκέφτηκα πως θα ήταν μόνο για τρεις μήνες. Δέκα χρόνια και πέντε πόλεις μετά, βρίσκομαι ακόμα στη Σαγκάη.
Ως μέλος της τρίτης γενιάς της διασποράς –με ρίζες από το Βιετνάμ, το Χονγκ Κονγκ και την Κίνα– μεγάλωσα στο Ηνωμένο Βασίλειο νιώθοντας πάντα μια μειονότητα μέσα στη μειονότητα. Στην αρχή, στη Σαγκάη, ένιωθα ξένη. Οι οδηγοί ταξί με κοιτούσαν περίεργα όταν τους έλεγα ότι κατάγομαι από τη Βρετανία. Ήμουν πολύ «κινέζα» για να περάσω απαρατήρητη ως δυτική, αλλά και πολύ «ξένη» για να νιώσω ντόπια. Προσπάθησα να στηριχτώ στη βρετανική μου ταυτότητα σανίδα σωτηρίας, διοργανώνοντας πολιτιστικές ανταλλαγές, μέχρι που ήρθε το Brexit και κλόνισε την αίσθηση του «ανήκειν» σε κάτι μεγαλύτερο.
Η καριέρα μου ακολούθησε αυτή την ταραχώδη διαδρομή. Από τις σχέσεις Ηνωμένου Βασιλείου-Κίνας, πέρασα στην ανάλυση των σχέσεων ΕΕ-Κίνας και τελικά στην πολιτική ΗΠΑ-Κίνας. Έζησα τον εγκλεισμό των 60 ημερών στη Σαγκάη κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όπου η αβεβαιότητα δεν ήταν πια μια αφηρημένη γεωπολιτική έννοια, αλλά μια χειροπιαστή καθημερινότητα. Οι πολιτικές άλλαζαν από τη μια μέρα στην άλλη, οι κανόνες του εμπορίου κατέρρεαν και η λέξη «απορίσκο» έγινε το νέο μότο, χωρίς όμως κανείς να συμφωνεί τι ακριβώς σημαίνει.
Συνειδητοποίησα ότι η σαφήνεια είναι συχνά μια ψευδαίσθηση. Ενώ παλιότερα προσπαθούσα απεγνωσμένα να ορίσω ποια είμαι και πού ανήκω, πλέον καταλαβαίνω ότι η αμφισημία είναι η μόνη σταθερά. Μετά από μια δεκαετία γεωπολιτικού χάους, έμαθα να νιώθω σαν στο σπίτι μου μέσα στις αντιφάσεις.
