Η βιομηχανία του κινηματογράφου φαίνεται να έχει βρει τη «χρυσή συνταγή» για την επιβίωσή της, στρεφόμενη ολοκληρωτικά στις βιογραφικές ταινίες μουσικών. Ο Ryan Gosling, προωθώντας τη νέα του ταινία Project Hail Mary, έθεσε το πλαίσιο της νέας στρατηγικής: η ευθύνη για την προσέλκυση του κοινού στις αίθουσες ανήκει στους δημιουργούς, οι οποίοι οφείλουν να προσφέρουν μια εμπειρία που αξίζει τον κόπο. Μετά την κρίση της πανδημίας και την κυριαρχία του Netflix, που οδήγησε στο κλείσιμο του 40% των αιθουσών στις ΗΠΑ, η ανάγκη για ταινίες-γεγονότα είναι πιο επιτακτική από ποτέ.
Το ενδιαφέρον μετατοπίζεται τώρα στην ταινία Michael, το βιογραφικό φιλμ του Antoine Fuqua για τον Michael Jackson. Με προϋπολογισμό 200 εκατομμυρίων δολαρίων, αποτελεί την ακριβότερη μουσική βιογραφία στην ιστορία. Παρά τις αρνητικές κριτικές, όπως αυτή του Peter Bradshaw στον Guardian που έκανε λόγο για μια «ρηχή και αδρανή εικόνα», η εμπορική πορεία της ταινίας προδιαγράφεται θριαμβευτική. Οι παραγωγοί, υπό την καθοδήγηση του Graham King, στοχεύουν στην ικανοποίηση των θαυμαστών, αποφεύγοντας τις σκοτεινές πτυχές της ζωής των καλλιτεχνών που θα μπορούσαν να αμαυρώσουν το εμπορικό προϊόν.
Η τάση αυτή, που ο Steven Gaydos, πρώην εκτελεστικός συντάκτης του Variety, χαρακτηρίζει ως «εξυπηρέτηση των θαυμαστών», υποδηλώνει ότι το κοινό δεν ενδιαφέρεται για την αντικειμενικότητα. Όταν μια ταινία εξασφαλίζει τα δικαιώματα των επιτυχιών ενός θρύλου, ο έλεγχος της ιστορίας περνά στα χέρια των κληρονόμων ή των ίδιων των σταρ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ταινία A Complete Unknown για τον Bob Dylan, όπου ο ίδιος ο καλλιτέχνης ενεπλάκη άμεσα στη διαδικασία, διασφαλίζοντας ότι το φιλμ θα αντικατοπτρίζει τη δική του εκδοχή της πραγματικότητας.
Καθώς το ενδιαφέρον για τις ταινίες με υπερήρωες φθίνει, η μουσική βιογραφία αναδεικνύεται στο νέο «χρυσωρυχείο» του Χόλιγουντ. Η νοσταλγία λειτουργεί ως καταφύγιο για το κοινό, ενώ πλατφόρμες και στούντιο εκμεταλλεύονται την επιθυμία των θεατών να αναβιώσουν τις στιγμές της νιότης τους. Με εγχειρήματα όπως τα τέσσερα επερχόμενα φιλμ του Sam Mendes για τους Beatles, η βιομηχανία επιβεβαιώνει ότι η τέχνη υποχωρεί μπροστά στο «δικαίωμα να εκτυπώνεις χρήμα» μέσω της διαχείρισης της εικόνας των ειδώλων.
