Το The Rocky Horror Show του Richard O’Brien, ένα εκκεντρικό μιούζικαλ του 1973, εμπνευσμένο από ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας, διαθέτει μια μακρά και επιτυχημένη πορεία. Ωστόσο, η κινηματογραφική μεταφορά του 1975, η οποία αποτελεί μια από τις μακροβιότερες προβολές στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει επισκιάσει αδιαμφισβήτητα την κληρονομιά του. Οι ερμηνείες των Tim Curry και Susan Sarandon έχουν καθιερωθεί ως η απόλυτη εκδοχή του έργου. Αυτό δεν σημαίνει πως μια αναβίωση του μιούζικαλ δεν προκαλεί προσμονή, αλλά η εμπειρία της παρακολούθησής του ενδέχεται να απογοητεύσει.
Αυτή ήταν η αίσθηση κατά την τρίτη παρουσίαση του The Rocky Horror Show στο Broadway, στο Studio 54. Η παραγωγή συνοδεύτηκε από έντονο θόρυβο, κυρίως λόγω του εντυπωσιακού καστ. Ο Luke Evans υποδύεται τον Frank-n-Furter, ενώ η υποψήφια για Όσκαρ Stephanie Hsu αναλαμβάνει τον ρόλο της Janet. Παρά τις υψηλές προσδοκίες, η ενέργεια της παράστασης φθίνει γρήγορα. Ενώ η σκηνοθεσία του Sam Pinkleton έφερε ενδιαφέροντα στοιχεία στην αρχή, το αποτέλεσμα στη συνέχεια στερείται συνοχής, με άσκοπες κινήσεις επί σκηνής που δεν αρμόζουν σε μια επαγγελματική παραγωγή τέτοιου επιπέδου.
Ο Luke Evans, αν και αμήχανος στους διαλόγους, αναδεικνύεται ερμηνευτικά στα τραγούδια, ειδικά στο I’m Going Home. Η Rachel Dratch είναι διασκεδαστική στον ρόλο της αφηγήτριας, όμως το χιούμορ του έργου συχνά δεν αποδίδεται σωστά. Ο Harvey Guillén, ως Eddie, αντιμετωπίζει προβλήματα στην καθαρότητα της ερμηνείας του, ενώ η σκηνοθετική προσέγγιση του Pinkleton δυσκολεύεται να διαχειριστεί την χαοτική πλοκή του έργου. Είναι σαφές ότι η παράσταση απευθύνεται περισσότερο στους πιστούς θαυμαστές του έργου, αποτυγχάνοντας να προσελκύσει και να ενσωματώσει νέο κοινό, καθώς η έλλειψη σαφήνειας καθιστά την παρακολούθηση δύσκολη για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τους διαλόγους και τις ιδιαιτερότητες του μιούζικαλ.
