Η προσπάθεια μεταφοράς του κλασικού φιλμ νουάρ στη θεατρική σκηνή αποδεικνύεται εγχείρημα ιδιαίτερα απαιτητικό, όπως καταδεικνύει η πρόσφατη παραγωγή του Double Indemnity στο Churchill Theatre στο Bromley. Το έργο, βασισμένο στη νουβέλα του James M Cain, επιχειρεί να επιστρέψει στο πρωτότυπο κείμενο του 1936, αγνοώντας όμως τη δυναμική που προσέδωσαν στην κινηματογραφική μεταφορά του 1944 ο σκηνοθέτης Billy Wilder και ο σεναριογράφος Raymond Chandler.
Το σενάριο του Tom Holloway, σε σκηνοθεσία Oscar Toeman, υποφέρει από προβλήματα ρυθμού και διαλόγους που στερούνται της έντασης που απαιτεί το είδος. Παρά τον φιλόδοξο σκηνικό σχεδιασμό της Ti Green, που παραπέμπει σε έναν επισφαλή κόσμο που καταρρέει, η χημεία μεταξύ του Walter Huff (Ciarán Owens) και της Phyllis Nirdlinger (Mischa Barton) είναι ανύπαρκτη. Η Mischa Barton, στην πρώτη της εμφάνιση στη βρετανική σκηνή, δεν καταφέρνει να αποδώσει την απαραίτητη υπολογισμένη σκοτεινιά του ρόλου της, ενώ ο Ciarán Owens περιορίζεται σε μια αφήγηση που στερείται βάθους.
Αντιθέτως, ο Martin Marquez ξεχωρίζει στον ρόλο του Keyes, του ερευνητή ασφαλίσεων, προσδίδοντας μια πατρική διάσταση στη σχέση του με τον πρωταγωνιστή. Παρά τα ατμοσφαιρικά παιχνίδια των σκιών από τον σχεδιαστή φωτισμού Josh Gadsby, η παράσταση παραμένει στατική, με τις σκηνικές μεταβάσεις να δυσχεραίνουν τη ροή. Το Double Indemnity, το οποίο θα περιοδεύσει έως τις 9 Μαΐου μετά την ολοκλήρωση των παραστάσεων στο Bromley στις 25 Απριλίου, αφήνει μια αίσθηση ανεκμετάλλευτης ευκαιρίας για την αναβίωση ενός εμβληματικού αμερικανικού είδους.
