Μετά τις αναταράξεις στη Διώρυγα του Παναμά και τα Στενά του Ορμούζ, η προσοχή της διεθνούς κοινότητας στρέφεται αναπόφευκτα στα κρίσιμα θαλάσσια περάσματα, τα οποία αποτελούν την «αχίλλειο πτέρνα» του παγκόσμιου εμπορίου. Τα **θαλάσσια σημεία στρατηγικής σημασίας** δεν είναι πλέον απλώς εμπορικές οδοί, αλλά πεδία έντονων γεωπολιτικών τριβών, όπως επισημάνθηκε και σε έρευνα της Ομοσπονδιακής Ναυτιλιακής Επιτροπής των ΗΠΑ (FMC).

Στην κορυφή της λίστας βρίσκονται τα Στενά της Μαλάκα και της Σιγκαπούρης, που συνδέουν τον Ινδικό με τον Ειρηνικό ωκεανό, διακινώντας το ένα τρίτο του παγκόσμιου πετρελαίου. Η εξάρτηση της Κίνας από αυτά, το λεγόμενο «δίλημμα της Μαλάκα», καθιστά την περιοχή ιδιαιτέρως ευαίσθητη. Παράλληλα, το σύστημα των Τουρκικών Στενών (Βόσπορος, Θάλασσα του Μαρμαρά, Δαρδανέλια) παραμένει ζωτικής σημασίας για την εξαγωγή σιτηρών, ειδικά μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Δεν πρέπει να παραβλέπουμε τη Διώρυγα του Σουέζ στην Αίγυπτο, η οποία, παρά το ατύχημα του Ever Given το 2021, παραμένει η συντομότερη διαδρομή Ευρώπης-Ασίας. Αντίστοιχα, τα Στενά Μπαμπ ελ-Μαντέμπ στην Υεμένη βρίσκονται στο επίκεντρο λόγω των επιθέσεων των Χούτι, οι οποίες αναγκάζουν τα πλοία να κάνουν τον περίπλου της Αφρικής, αυξάνοντας δραματικά το κόστος.

Στο δυτικό άκρο, τα Στενά του Γιβραλτάρ, παρά τη διαχρονική κόντρα για την κυριαρχία τους, αποτελούν την κύρια πύλη εισόδου στη Μεσόγειο, ενώ η περιοχή της Ασίας «βράζει» γύρω από τα Στενά της Ταϊβάν και τα Στενά Λουζόν, όπου οι εντάσεις ανάμεσα σε Κίνα, ΗΠΑ και Φιλιππίνες καθιστούν τη ναυσιπλοΐα επισφαλή. Τέλος, η κλιματική αλλαγή φέρνει στο προσκήνιο το Βερίγγειο Πορθμό και τις διαδρομές της Αρκτικής, που ενδέχεται στο μέλλον να ανατρέψουν πλήρως τους εμπορικούς χάρτες.