Το θέατρο σπάνια αναβιώνει την μαγεία της αρχικής του σκηνικής παρουσίας, όμως το “Fallen Angels” του Noël Coward, μια κωμωδία για την επιθυμητή γυναικεία απιστία, αποτελεί μια τέτοια περίπτωση. Πρώτη φορά παραστάθηκε πριν από 100 χρόνια και τώρα ζωντανεύει ως ένα έργο εποχής, προσφέροντας μια ματιά στα ήθη της εποχής και την αφοβότητα του Coward απέναντι στην αστική ηθική. Παρόλο που είχε σχεδόν απαγορευτεί από τον βρετανικό λογοκριτή, το έργο υπήρξε βαθιά σοκαριστικό τότε, και παραμένει διασκεδαστικό σήμερα, με τις δύο ηρωίδες της μεταπολεμικής περιόδου να απολαμβάνουν ένα βράδυ γεμάτο σαμπάνια, ακολουθούμενο από ένα πρωινό γεμάτο μετάνοιες.
Όλες οι εμμονές του Coward είναι παρούσες: η απογοήτευση και η απόσταση σε δύο γάμους, η σεξουαλική επιθυμία και η απιστία – ακόμη κι αν αυτή δεν υλοποιείται. Στην προκειμένη περίπτωση, δύο γυναίκες συνωμοτούν για αυτήν. Το έργο ξεκινά στην κατοικία της Julia (Janie Dee) και του Fred Steroll (Richard Teverson), κατά τη διάρκεια του πρωινού, όταν διαβάζεται μια αγγελία διαζυγίου. Ένα σημάδι των καιρών;
Όχι ακριβώς. Η Julia και η Jane (Alexandra Gilbreath), στενές φίλες, περνούν την ημέρα μαζί, ενώ ο Fred και ο σύζυγος της Jane, Bill (Christopher Hollis), πηγαίνουν για γκολφ. Λίγο γνωρίζουν οι άνδρες ότι οι γυναίκες τους ετοιμάζονται να συναντήσουν τον Maurice, έναν γοητευτικό Γάλλο με μουστάκι, παλιό έρωτα και των δύο γυναικών, η μνήμη του οποίου αναζωπυρώνει όλη την σαρκική επιθυμία που είχε παραμείνει ανεκδήλωτη στους γάμους τους.
Η σκηνοθεσία του Christopher Luscombe είναι διασκεδαστική και οδηγεί σε κωμική μέθη, παρεξηγημένες τηλεφωνικές κλήσεις και χαοτικές καταστάσεις που θυμίζουν την Restoration comedy, φτάνοντας μέχρι την αντιμετώπιση του γάμου – και την εμφάνιση του ίδιου του Maurice (Graham Vick), ο οποίος, μέχρι αργά την ημέρα, παραμένει μια αινιγματική, σχεδόν “Γκοντό” φιγούρα.
Το έργο δεν έχει το βάθος του “Blithe Spirit” ή του “Private Lives” και είναι κάπως μονότονο, αλλά η ερμηνεία είναι αψεγάδιαστη, με αναφορές στις κωμωδίες του 1920 και εξαιρετικές ερμηνείες από την Dee, που υποδύεται την Julia με αδιάφορη αλαζονεία, και την Gilbreath, που γίνεται πιο γελωτοποιός και χυδαίος καθώς πίνει περισσότερη σαμπάνια. Και οι δύο γυναίκες αποδίδουν την μεσηλικιακή δυστυχία, ενώ η τελική νότα επαναστατικού πνεύματος του έργου δεν αποκαθιστά πλήρως την παλιά συζυγική τάξη.
Ο Coward έγραψε επιπλέον υλικό για το έργο το 1958, επεκτείνοντας τον ρόλο της υπηρέτριας, Saunders (Sarah Twomey), το οποίο έχει συμπεριληφθεί σε αυτή την παραγωγή. Η Saunders είναι απολαυστική, αποδεικνυόμενη ικανή χορεύτρια, ομιλούσα γαλλικά, πιανίστρια και αθεράπευτη αφηγήτρια.
Η περίτεχνη σκηνική διακόσμηση, σχεδιασμένη από τον Simon Higlett, αποτελεί ένα άλλο highlight, με όλη της την art deco λεπτομέρεια άθικτη, μαζί με τα κομψά κοστούμια (ασημί γυναικεία παπούτσια Mary Jane, φορέματα με κεντήματα και χαμηλή μέση) σχεδιασμένα από την Fotini Dimou.
Πρόκειται λοιπόν για ένα σημαντικό κομμάτι δραματικής ιστορίας και ένα λιγότερο γνωστό πρώιμο έργο του Coward – ένα συμπλήρωμα στην πρόσφατη, αναβιωμένη τριλογία έργων του Coward σε μεταγενέστερη περίοδο, “Suite in Three Keys”, από το Orange Tree theatre. Και αξίζει σίγουρα την παρακολούθηση για την καθαρή ατμόσφαιρα της εποχής που προσφέρει. Menier Chocolate Factory, London, μέχρι 21 Φεβρουαρίου.
