Δέκα χρόνια έχουν περάσει από τον θάνατο του Prince, και για όσους τον γνώρισαν από κοντά, ο πόνος παραμένει ζωντανός. Ο θρύλος της μουσικής δεν ήταν απλώς ένας χαρισματικός καλλιτέχνης, αλλά μια πολυσχιδής προσωπικότητα που επηρέασε βαθιά τους ανθρώπους γύρω του. Η φράση-κλειδί “προσωπικές μαρτυρίες για τον Prince” αντικατοπτρίζει το βάθος των εξομολογήσεων των στενών του συνεργατών, οι οποίοι περιγράφουν έναν δημιουργό που ζούσε για τη μουσική, έναν «σφουγγάρι» γνώσεων που δεν σταματούσε ποτέ να εργάζεται.

Ο George Clinton τον παρομοίασε με μια νέα έκδοση του Sly Stone, αναγνωρίζοντας το φυσικό του ταλέντο στη σύνθεση και το παιχνίδι των οργάνων. Παράλληλα, η Apollonia Kotero θυμάται τον άνθρωπο πίσω από τον «τύραννο» της δημιουργίας, έναν τζέντλεμαν που ήταν ικανός για πράξεις ακραίας τρυφερότητας. Από το Minneapolis έως το Hollywood, ο Prince άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του. Φίλοι από την παιδική του ηλικία, όπως ο ξάδερφός του Charles ‘Chazz’ Smith και ο André Cymone, ανακαλούν έναν άνθρωπο που, παρόλο που έπρεπε να παλέψει με το βάρος της δόξας και προσωπικά τραύματα, παρέμεινε πάντα αφοσιωμένος στην τέχνη του.

Η Susan Rogers, η ηχολήπτρια που εργάστηκε στα αριστουργήματα όπως το Purple Rain και το Sign o’ the Times, περιγράφει την υπερδημιουργικότητά του, ενώ ο μάνατζέρ του Owen Husney επισημαίνει τη σχεδόν υπερφυσική αυτοπεποίθηση που τον διέκρινε. Ακόμα και σήμερα, οι ιστορίες τους αποκαλύπτουν έναν καλλιτέχνη που δεν φοβήθηκε ποτέ να προκαλέσει, να αναζητήσει την αλήθεια και να μιλήσει σε όλους τους περιθωριοποιημένους του κόσμου, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που, όπως λένε οι οικείοι του, αξίζει να μνημονεύεται όπως αυτή του Picasso ή του Van Gogh.