Η ρητορική του Ισραήλ σχετικά με τον πόλεμο στον Λίβανο είναι σαφής. Η χώρα βρίσκεται σε σύγκρουση με τη Χεζμπολάχ από το 1982, αρχικά για 18 χρόνια εντός του Λιβάνου και στη συνέχεια για δύο δεκαετίες από ισραηλινό έδαφος. Η τρέχουσα επιχείρηση αναμενόταν εδώ και 20 χρόνια. Παρά τις προηγούμενες επιτυχίες, η Χεζμπολάχ συνεχίζει να αποτελεί απειλή για τις βόρειες κοινότητες του Ισραήλ. Ο ισραηλινός στρατός όχι μόνο εκκαθαρίζει τις υποδομές της Χεζμπολάχ από το νότιο Λίβανο, αλλά ασκεί και στρατιωτική πίεση στο λιβανέζικο κράτος για αφοπλισμό της.
Αυτές οι ισραηλινές αιτιολογήσεις είναι γνωστές, καθώς ακούγονται κάθε φορά που το Ισραήλ αποφασίζει να “γίνει επιθετικό”. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι ότι ο Λίβανος αποτελεί ιδανικό στόχο για τα ισραηλινά αισθήματα. Διαθέτει αδύναμο στρατό, και ο κρατικός μηχανισμός του Λιβάνου βρίσκεται σε συνεχή ρευστότητα λόγω των διαμορφώσεων εξουσίας μεταξύ Χριστιανών, Σουνιτών και Σιιτών μουσουλμάνων. Επιπλέον, ο Λίβανος φιλοξενεί τον πιο σταθερό στρατιωτικό αντίπαλο του Ισραήλ ακριβώς στα σύνορά του.
Ωστόσο, αυτές οι “στρατηγικές” αιτιολογήσεις αποτελούν συχνά κάλυψη για την πιο ισχυρή κινητήρια δύναμη πίσω από την παρούσα εκστρατεία κατά του Λιβάνου: εσωτερικές ισραηλινές πολιτικές σκοπιμότητες και την επείγουσα ανάγκη για μια “νίκη” εν μέσω δραματικών αποτυχιών. Μέχρι στιγμής, η κυβέρνηση του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου απέτυχε να εγγυηθεί την “ασφάλεια” των πολιτών της, καθώς δεν κατάφερε να επιτύχει κάποια ουσιαστική νίκη κατά της Χαμάς ή του Ιράν. Η μαζική εξόντωση δεν συνιστά θρίαμβο. Το Ισραήλ έχει χάσει τη δυναμική του στον αγώνα για τον έλεγχο του βραχυπρόθεσμου και μεσοπρόθεσμου μέλλοντος τόσο του Ιράν όσο και της Παλαιστίνης.
Ο στενότερος σύμμαχος του Νετανιάχου, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, διαπραγματεύεται απευθείας με το Ιράν. Ο Αμερικανός πρόεδρος ενημερώνει αναμφίβολα τους Ισραηλινούς αξιωματούχους, αλλά είναι απίθανο να είναι δεκτικός σε ισραηλινές συμβουλές, δεδομένης της αποτυχημένης υπόσχεσης του Ισραήλ για μια γρήγορη και αποφασιστική νίκη. Εν τω μεταξύ, οι συζητήσεις για το μέλλον της Παλαιστίνης έχουν σταματήσει, ενώ η Χαμάς συνεχίζει να ελέγχει τμήματα της Γάζας.
Το Ισραήλ απαιτεί τον “πλήρη αφοπλισμό” της Χεζμπολάχ, όπως και της Χαμάς. Σύμφωνα με ανώνυμες πηγές του ισραηλινού στρατού, αυτό θα ήταν εφικτό μόνο με την πλήρη κατοχή του Λιβάνου και της Γάζας. Η κατοχή, όμως, δεν είναι “στρατιωτική επιχείρηση”, αλλά πόλεμος. Δεν υπάρχουν ηρωικές επιθέσεις, βίντεο βομβαρδισμών ή καταστροφές που παρουσιάζονται ως νίκη. Η κατοχή, όπως το Ισραήλ γνωρίζει πολύ καλά, φέρνει καθημερινό θάνατο, έναν αργό πνιγμό μέσα στην πολιτική καταπίεσης.
Παρόλα αυτά, ο Νετανιάχου θέλει να μείνει στην ιστορία ως ο ηγέτης που διεξήγαγε τον μακρύτερο πόλεμο στην ιστορία του Ισραήλ και, ιδανικά, αναδείχθηκε ξεκάθαρα θριαμβευτής. Η απομάκρυνση της παρουσίας της Χεζμπολάχ από τα βόρεια σύνορα του Ισραήλ αποτελεί την τελευταία του ευκαιρία να διεκδικήσει τη νίκη, καθώς το Ιράν ξεφεύγει από τα χέρια του και η Γάζα καθίσταται περιφερειακό και διεθνές ζήτημα.
Όταν ο πληθυσμός του βόρειου Ισραήλ εκκενώθηκε μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου, το Ισραήλ κατακλύστηκε από φήμες για μια αναπόφευκτη εισβολή της Χεζμπολάχ στην ισραηλινή Γαλιλαία. Οι επίσημοι “φοβητσεράδες” στα ισραηλινά τηλεοπτικά στούντιο μιλούσαν ασταμάτητα για το “σχέδιο” καταστροφής του Ισραήλ από επτά μέτωπα, ενορχηστρωμένο από την Τεχεράνη.
Το γεγονός ότι το Ιράν δεν αποτελούσε υπαρξιακή απειλή, ότι ένα “προληπτικό χτύπημα” δεν ήταν απαραίτητο ή συνταγογραφημένο, και ότι η Χεζμπολάχ δεν σχεδίαζε εισβολή στο Ισραήλ, δεν έχει πλέον σημασία. Δεδομένων των αποτυχιών στη Γάζα και στο Ιράν, η αποτροπή μιας φανταστικής εισβολής από τον βορρά είναι η μόνη πολιτική υπόσχεση που ο Νετανιάχου ελπίζει να εκπληρώσει για τους μελλοντικούς ψηφοφόρους.
Επιπλέον, ο Λίβανος παρουσιάζει μια ευκαιρία για την εφαρμογή της “ευθείας” λογικής του ισραηλινού στρατού. Εάν όλα τα σιιτικά χωριά καταστραφούν και οι πληθυσμοί τους εκδιωχθούν προς τη Βηρυτό, ο ισραηλινός στρατός θα μπορέσει επιτέλους να υλοποιήσει το αρχικό σχέδιο της Γάζας – όποιος παραμείνει πίσω και δεν επιλέξει τον δρόμο του πρόσφυγα, θεωρείται μέλος της Χεζμπολάχ και θα θανατωθεί άμεσα. Ήδη, σιιτικά χωριά καταστρέφονται με τρόπο που θυμίζει τη Γάζα σε όλο το νότιο Λίβανο. Ο ισραηλινός στρατός έχει προειδοποιήσει τους τοπικούς χριστιανούς και σουνίτες ηγέτες να μην παρέχουν καταφύγιο στους Σιίτες που διαφεύγουν. Στον μετα-Γαζικό κόσμο, τέτοιες ενέργειες είναι καθημερινότητα.
Ένα σχέδιο που θεωρεί ότι οι λιβανέζικες ζωές είναι ασήμαντα πιόνια στα “στρατηγικά” παιχνίδια του Ισραήλ είναι πολιτικά αποδεκτό για όλους τους Εβραίους Ισραηλινούς πολιτικούς. Επιπλέον, φαίνεται να είναι η πιο αξιόπιστη επιλογή για τη διεθνή κοινότητα. Ενώ όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στο Ιράν και τον Πορθμό του Ορμούζ, το Ισραήλ φαίνεται κυριολεκτικά να ξεφεύγει από τη δολοφονία. Ο στρατός μπορεί να διεκδικήσει μια ολοκληρωτική νίκη, ο Νετανιάχου μπορεί να εξασφαλίσει την εκλογή του, και οι Ισραηλινοί μπορούν να επιστρέψουν στις αγαπημένες τους εσωτερικές διαμάχες “φιλελευθέρων” εναντίον “μεσσιανιστών”.
Ως συμπέρασμα, είναι χρήσιμο να σημειωθεί τι δεν κάνει το Ισραήλ. Παρά τον άγνωστο αριθμό ισραηλινών στρατευμάτων που επιχειρούν στο νότιο Λίβανο, ο ισραηλινός στρατός δεν έχει ακόμη ξεκινήσει μια πλήρους κλίμακας εισβολή στη χώρα, όπως έκανε το 1982 (και πιθανώς άρχισε να κάνει ξανά το 2006). Οι ΗΠΑ επίσης δεν έχουν επιχειρήσει ακόμη εισβολή στο ιρανικό έδαφος. Και οι δύο χώρες κατανοούν ότι η επιθυμία για στρατιωτική νίκη δεν αναιρεί τους άμεσους κινδύνους και το κόστος μιας τέτοιας εισβολής. Ωστόσο, ίσως υπάρχει η ελπίδα ότι η καταστροφή μπορεί να αποτραπεί.
