Μια πραγματική ωδή στην ραπτική τέχνη και τη γυναικεία συντροφικότητα ξεδιπλώνεται στο ατελιέ κοστουμιών της Ρώμης, κατά τη δεκαετία του 1970. Η ταινία, αν και ελαφρώς φλύαρη σε επίπεδο κωμωδίας και με μια τάση προς το μελόδραμα, καταφέρνει να αιχμαλωτίσει το κοινό με την ακαταμάχητη γοητεία της, ιδιαίτερα για όσους εκτιμούν την ενδυνάμωση των γυναικείων χαρακτήρων μέσα από δυναμικές ερμηνείες, θυμίζοντας τις αριστουργηματικές δημιουργίες των George Cukor, François Ozon και Pedro Almodóvar.
Η οπτική απόλαυση είναι αδιαμφισβήτητη, με την ταινία να είναι πλημμυρισμένη από πολυτελή κοστούμια εποχής, συνδυάζοντας την κομψότητα των 18ου αιώνα με τα ζωηρά σχέδια της δεκαετίας του ’70. Οι σκηνές με τις εκθαμβωτικές μεταξωτές υφασμάτινες κουλούρες που ανεμίζουν στο φως του ήλιου, η λεπτομερής παρουσίαση της ποικιλίας κουμπιών και η ατμόσφαιρα της συλλογικής δημιουργικότητας, ειδικά στην τέχνη του ραψίματος, συνθέτουν ένα ειδυλλιακό τοπίο. Επιπλέον, απολαμβάνουμε πλάνα με λαχταριστό φαγητό, στιγμές όπου γυναίκες ξεσπούν σε καυγάδες και αμέσως μετά αγκαλιάζονται με αδελφική αγάπη, ενώ περιστασιακά εμφανίζονται γοητευτικοί άντρες, είτε για να τους θαυμάσουν οι γυναίκες, είτε για να προσφέρουν τις φωνές τους σε κοινοτικά τραγούδια με vintage ιταλικές μπαλάντες των ’70s.
Παρά τις αρετές της, η ταινία του Ferzan Özpetek, γνωστού από τα “Hamam” και “Facing Windows”, παραμένει ένα ελαφρύ δημιούργημα. Αν και δεν φτάνει τα επίπεδα του Almodóvar, η ειλικρίνεια και η αγάπη του σκηνοθέτη για το θέμα είναι εμφανείς, κάτι που ενισχύεται από την προσωπική του εμπειρία. Ο Özpetek έχει δηλώσει ότι η έμπνευσή του προήλθε από τις επισκέψεις του σε ατελιέ κοστουμιών στη Ρώμη, κατά την έναρξη της καριέρας του ως βοηθός σκηνοθέτη. Στην παρούσα φανταστική εκδοχή αυτού του κόσμου, που διαδραματίζεται το 1974, οι αδελφές Alberta (Luisa Ranieri) και Gabriella (Jasmine Trinca) διευθύνουν ένα τέτοιο ατελιέ, με τη βοήθεια δεκάδων μοδίστρων, ενός ειδικού στη βαφή (Nicole Grimaudo) και μιας μαγείρισσας/μητέρας (Mara Venier).
Στην αρχική σκηνή, ο ίδιος ο Özpetek συγκεντρώνει το καστ για μια ανάγνωση, όπου μια από τις ηθοποιούς (Geppi Cucciari) περιγράφει αυτό το κατά κύριο λόγο γυναικείο σύνολο ως “vaginodromo”. Όντως, η ένταση μεταξύ των γυναικών είναι αισθητή, καθώς η ομάδα αγωνίζεται να τηρήσει τις προθεσμίες και να ισορροπήσει τον προϋπολογισμό με την καλλιτεχνική αρτιότητα, ειδικά όταν αναλαμβάνουν την παραγγελία για τα κοστούμια μιας ταινίας εποχής 18ου αιώνα. Η σχεδίαση ανήκει στην οραματίστρια Bianca Vega (Vanessa Scalera), πιθανώς εμπνευσμένη από την θρυλική ενδυματολόγο Milena Canonero. Τα συναισθήματα είναι έντονα, ιδιαίτερα μεταξύ της ψύχραιμης και επιχειρηματικής Alberta και της ταλαιπωρημένης από το πένθος αδελφής της, Gabriella, μόνο μία από τις πολλές σαπουνόπερες που διεκδικούν την προσοχή. Μια χτυπημένη σύζυγος (Milena Mancini) παροτρύνεται από τις άλλες να αψηφήσει τον σύζυγό της, ένας πολιτικός διαδηλωτής ανακαλύπτει ένα φυσικό ταλέντο στην πασμεντερί και την ντεκουπάζ (Aurora Giovinazzo), ενώ ένα μικρό αγόρι (Edoardo Stefanelli), του οποίου η μητέρα δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά την αγορά μολυβιών ή εξωσχολικής φροντίδας, περνά τα απογεύματα κρυμμένο στην ντουλάπα των κουμπιών.
Με διάρκεια 135 λεπτών, το σενάριο είναι τόσο καταιγιστικό που η ταινία δεν γίνεται ποτέ κουραστική, και ο Özpetek αποσπά εξαιρετικά αποτελέσματα από το εκλεκτό του καστ. Φυσικά, συμβάλλουν καθοριστικά και τα κοστούμια, σχεδιασμένα από τον Ιταλό τεχνίτη Stefano Ciammitti (Io Capitano), τα οποία είναι πειστικά καθ’ όλη τη διάρκεια, εκτός ίσως από την εκπληκτικά τολμηρή τελική δημιουργία για την ταινία εντός της ταινίας – μια γλυπτική σύνθεση από σπείρες και περιτυλίγματα από ζαχαρωτά που μοιάζει περισσότερο με δημιούργημα του Daniel Lee για μια πασαρέλα haute couture της Schiaparelli, παρά με πραγματικό, λειτουργικό κινηματογραφικό κοστούμι.
Η ταινία “Diamanti” προβάλλεται σε κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας από τις 17 Απριλίου.
