Το φεστιβάλ Coachella, ακόμη και στις καλύτερες χρονιές, αποτελεί μια πρόκληση. Η μεγάλη απόσταση, οι πιθανώς ατελείωτες ουρές και οι εξαιρετικά μεγάλες μέρες με συνεχείς μετακινήσεις μεταξύ συναυλιών κάτω από τον έντονο ήλιο της ερήμου είναι δεδομένα. Κάθε χρόνο, το μεγαλύτερο μουσικό φεστιβάλ της Βόρειας Αμερικής προκαλεί συζητήσεις και κριτική για πολλούς λόγους: τις εξωφρενικές τιμές, τις αδιάκριτες αναρτήσεις στα social media και την κυριαρχία της κουλτούρας των influencers. Παρόλα αυτά, οι πιστοί συνεχίζουν να παρευρίσκονται (και οι αμφίβολοι να παρακολουθούν διαδικτυακά), πληρώνοντας τουλάχιστον 649 δολάρια για ένα τριήμερο πάσο ή εξασφαλίζοντας μια διαφημιστική συμφωνία για να ζήσουν από κοντά το πιο εκτεταμένο και ολοκληρωμένο μουσικό πρόγραμμα της χώρας. Πρόκειται για ένα πραγματικά συναρπαστικό μείγμα νέων καλλιτεχνών που διεκδικούν μια breakout εμφάνιση και στιγμών “έπρεπε να ήσουν εκεί”, όπως η επιστροφή του Justin Bieber.
Η εμφάνιση του Bieber, αν και λιτή αλλά επαρκής, κατέλαβε την πρώτη θέση στην κουβέντα στο φεστιβάλ, προσελκύοντας ίσως το μεγαλύτερο πλήθος στην ιστορία του φεστιβάλ. Ωστόσο, το Coachella 2026 πρόσφερε άφθονες επιλογές για όσους δεν ενδιαφέρονταν για την επιστροφή του είδωλου της γενιάς των millennials. Παρόλο που οι τιμές των εισιτηρίων παρέμειναν σταθερές φέτος, κάτι που θυμίζει την εποχή πριν την πραγματική πληθωριστική κρίση, η αντίληψη περί πληθωρισμού παραμένει. Μετά την περίοδο χαμηλών πωλήσεων πριν από δύο χρόνια, όπου η υποτονική κεντρική εμφάνιση οδήγησε στις βραδύτερες πωλήσεις εισιτηρίων εδώ και πάνω από μια δεκαετία, το φεστιβάλ έχει επανέλθει σε φόρμα που κυριαρχεί στις συζητήσεις, υιοθετώντας μια προσέγγιση “όσο περισσότερο, τόσο καλύτερο”. Αυτή περιλαμβάνει περισσότερους διεθνείς καλλιτέχνες για να προσελκύσει ένα ευρύτερο κοινό, βελτιωμένη υποδομή – όπως το νέο υπόγειο κινηματοθέατρο “The Bunker” που δημιουργήθηκε ειδικά για την οπτικοακουστική εμπειρία “Kid A Mnesia” των Radiohead – περισσότερες επενδύσεις σε μια εντυπωσιακή λειτουργία livestream, καθώς το φεστιβάλ συνεχίζει τη μετάβασή του από την εμπειρία δια ζώσης σε ένα παγκόσμιο γεγονός/brand, και περισσότερες εκπλήξεις στις DJ εμφανίσεις, όπως η Romy των The xx και ο John Summit, οι οποίοι γέμισαν το EDM-βαρύ Do LaB.
Το πιο σημαντικό, τουλάχιστον για τη διατήρηση του ενθουσιασμού τόσο online όσο και offline, είναι οι περισσότερες συμμετοχές έκπληξη καλεσμένων που παίζουν με τη νοσταλγία ή απλώς κερδίζουν τίτλους. Ο David Guetta, του οποίου η βραδινή εμφάνιση το Σάββατο έκανε την τεράστια σκηνή Sahara να ξεχειλίσει, προσκάλεσε τη JLo για το τραγούδι τους “Save Me Tonight”. Μια μέρα νωρίτερα, οι Katseye προσέλκυσαν ένα ακόμη μεγαλύτερο πλήθος, το μεγαλύτερο που έχει παρατηρηθεί ποτέ στη νοτιοανατολική γωνία, σύμφωνα με κάποιους παρευρισκόμενους, το οποίο ξεχείλισε πέρα από την εμβέλεια των ηχείων. Η εμφάνισή τους δίχασε τους πιστούς, αλλά επευφημήθηκε για τη συμμετοχή του Huntr/x των Kpop Demon Hunters. Νωρίτερα την ίδια μέρα, η soul τραγουδίστρια Teddy Swims κάλυψε τη νοσταλγία των millennials προσκαλώντας τους Joe Jonas και Vanessa Carlton. Η Lizzo εμφανίστηκε για την Sexyy Red, η Camila Cabello για ένα remix του “Havana” με τον Young Thug, και ο Diplo των Major Lazer παρουσίασε τη MIA προκαλώντας επιφωνήματα έκπληξης για μια εκρηκτική εκτέλεση του “Paper Planes”, της επιτυχίας του 2008 που συνέγραψαν.
Περισσότερες “ενεργοποιήσεις” στο Instagram, καθώς το Coachella γίνεται όλο και πιο εταιρικό. Ενώ είναι κατανοητό το δημοφιλές περίπτερο Aperol Spritz και η μεγάλη ουρά για τα καλλυντικά elf, γιατί υπάρχει ένα περίπτερο της Alaska Airlines; Το να παρευρίσκεσαι στο Coachella είναι σαν να διασχίζεις μια Disneyland ενηλίκων, που είναι ταυτόχρονα μια φαντασίωση διαφυγής και ένα μοντέλο της βάναυσα ιεραρχικής οικονομίας σε μικρογραφία. Όσο χώρο και υπέρβαση κι αν βρεις, πάντα κάποιος έχει μια πιο άνετη, πιο αποκλειστική, πιο παρουσιάσιμη στα social media εμπειρία από εσένα. Οι διασημότητες σίγουρα έκαναν αισθητή την παρουσία τους, άλλοτε για καλό (Hailey Bieber, λαμπερή από περηφάνια) και άλλοτε για κακό (οποιαδήποτε φαντασίωση λυκείου ζούσαν η Katy Perry και ο Justin Trudeau). Αλλά εκτός αν ήσουν στο VIP gate ελπίζοντας να ρίξεις μια ματιά στον Jacob Elordi να κυκλοφορεί με την παρέα των Jenner/Chalamet, δεν θα τους έβλεπες πίσω από τα στρώματα του VIP. Ακόμη και ορισμένες σημαντικές υλικοτεχνικές προκλήσεις – η ακύρωση της φουτουριστικής βραδινής εμφάνισης του Ιταλού DJ Anyma την Παρασκευή λόγω ισχυρών ανέμων, ένα στενό σημείο συμφόρησης πλήθους μετά τον Bieber που με άφησε εγκλωβισμένο για σχεδόν 30 λεπτά, ένα ηχείο που έπεσε σε μια γυναίκα και έκλεισε το Do LaB την Παρασκευή το βράδυ (αναφέρεται ότι είναι καλά) – δεν μείωσαν την αίσθηση ότι το Coachella είναι μια καλολαδωμένη μηχανή που κινείται με πλήρη ταχύτητα.
Η φήμη του Coachella ως διαφυγής είναι τέτοια που η πολιτική κατά κανόνα παραμένει ανείπωτη, πέρα από ευχολόγια για ειρήνη και ενότητα και μερικά χαοτικά αστεία από τον frontman των Strokes και τελευταίο πραγματικό rockstar, Julian Casablancas. “Είστε ενθουσιασμένοι με την επιστράτευση;” ρώτησε ένα μπερδεμένο πλήθος κατά τη διάρκεια της σταθερής ροκ εμφάνισης του Σαββάτου. “Ω, όχι, όχι την επιστράτευση του NFL. Σε έξι μήνες, νομίζω, όλοι θα πρέπει να εγγραφούν για τον στρατό. Είστε ενθουσιασμένοι;” (Απάντηση: όχι.) Η Sunday headliner Karol G, η πρώτη Λατίνα headliner στην 27χρονη ιστορία του φεστιβάλ, προσέφερε έναν έμμεσα πολιτικό εορτασμό της Λατίνας υπερηφάνειας και της παναμερικανικής ενότητας, κάνοντας νύξη στην τρέχουσα αμερικανική καταστολή της μετανάστευσης. Ωστόσο, εκτός από μερικές αξιοσημείωτες αποδοκιμασίες – η Karly Hartzman των indie band Wednesday που δήλωσε “Fuck ICE και ελεύθερη Παλαιστίνη” στο τέλος της εμφάνισής τους, και ο David Byrne που προέβαλε εικόνες διαδηλώσεων κατά του ICE στο τραγούδι του “Life During Wartime” – το Coachella παρέμεινε μια περίεργα αποστειρωμένη ζώνη. Άλλωστε, πρόκειται για ένα φεστιβάλ που τρέχει αθόρυβα η Anschutz Entertainment Group, της οποίας ο ιδιοκτήτης, ο δισεκατομμυριούχος του συντηρητικού χώρου Philip Anschutz, διοχετεύει χρήματα σε διάφορες ρεπουμπλικανικές πολιτικές οργανώσεις.
Παρά τις αναπόφευκτες σκεπτικιστικές ματιές, το φεστιβάλ για άλλη μια φορά προσέφερε ένα εκπληκτικό εύρος ψυχαγωγίας υψηλής ποιότητας και χαράς, από καλλιτέχνες που ήθελαν να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό σε ένα φεστιβάλ που μπορεί να εκτοξεύσει μια καριέρα (απλά ρωτήστε την Chappell Roan). Παραλίγο να λιποθυμήσω από τον χορό στη ζέστη με την breakout καλλιτέχνιδα Slayyyter, της οποίας η pop-screamo εμφάνιση ξεκίνησε το φεστιβάλ με έναν εκρηκτικό ρυθμό, προσελκύοντας ένα ασυνήθιστα μεγάλο πλήθος για μια εμφάνιση στις 3 μ.μ. την Παρασκευή. Βρέθηκα σε άλλη διάσταση με τον υπόγειο, ολοκληρωτικό ήχο των Nine Inch Noise (Nine Inch Nails + Boys Noize), στην πρώτη τους ολοκληρωμένη εμφάνιση. Σχεδόν άγγιξα την οροφή όταν ο Jack White έπαιξε το “Seven Nation Army” μπροστά σε ένα κοινό που χόρευε μανιωδώς (η απόλυτα rockstar εισαγωγή του “μην με ρωτάς τίποτα και δεν θα σου πω ψέματα” εισέρχεται άμεσα στο λεξιλόγιό μου) και χαλάρωσα με την υπέροχη αυτοσχεδιαστική μουσική του studio wizard Dijon, με τη συνοδεία του σύγχρονου κιθαρίστα-θεού Mk.gee.
Ενώ το hip-hop φάνηκε να υποβαθμίζεται στις φετινές επιλογές, το φεστιβάλ συνέχισε να επεκτείνεται πέρα από τη βάση της ηλεκτρονικής και ροκ μουσικής προς την pop, με ευρεία έννοια – οι βαμβακερές synth μελωδίες της Addison Rae, η μαγευτική μουσική Runescape της Γαλλίδας ηλεκτρονικής καλλιτέχνιδας Oklou, ο σφιχτός χορός των Bini, του πρώτου αμιγώς φιλιππινέζικου γκρουπ που εμφανίστηκε στο φεστιβάλ, και η μοναδική avant garde performance art της FKA Twigs. Όμως, δεν έχασε την επαφή με τις ροκ ρίζες του, χάρη σε τρέχουσες δημοφιλείς μπάντες όπως οι punk crossover Turnstile και οι Gen Z breakout Geese, με τους τελευταίους να κλείνουν την εκρηκτική, πειρακτική τους εμφάνιση με ένα σύνθημα από το κοινό: “Υπάρχει μια βόμβα στο αυτοκίνητό μου!!!”. Και πάλι, το Coachella προσέλαβε μια εξαιρετική ομάδα βετεράνων καλλιτεχνών: τον Iggy Pop, γυμνόστiθο και ζωηρό στα 78 του χρόνια, ο οποίος οργάνωσε ένα mosh pit για όλες τις ηλικίες την Κυριακή το βράδυ. τον πρωτοπόρο της ηλεκτρονικής Moby, ο οποίος οδήγησε ένα εξαιρετικά ενθουσιώδες πλήθος σε ένα “rave anthem” που έπαιξε στο πρώτο Coachella το 1999. Και τον Fatboy Slim, του οποίου το καθηλωτικό DJ set την Κυριακή το βράδυ στο Quasar προκάλεσε την εύλογη ερώτηση ενός φοιτητή: “Ποιος είναι αυτός ο καλλιτέχνης;!”.
Γνήσιες συναισθηματικές στιγμές μπορεί να είναι δύσκολο να βρεθούν σε ένα φεστιβάλ που μπορεί να μοιάζει όλο και πιο άψυχο και “παιχνιδιάρικο”, αλλά το Coachella δεν θα συνεχίζονταν χωρίς τη ξεχωριστή του μαγεία. Τη βρήκα αργά την Κυριακή το βράδυ, καθώς η Karol G αποχαιρετούσε με κάθε εντυπωσιακό εφετζετ που μπορούσε να προσφέρει η κεντρική σκηνή, κάτω από τις κραυγές χαράς τόσων πολλών Ισπανόφωνων που ήξεραν κάθε λέξη της πρωτοποριακής της εμφάνισης. Πυροτεχνήματα, εκρήξεις και κομφετί αποτέλεσαν μια κατάλληλη κορύφωση για τρεις 12ωρες ημέρες και πάρα πολλά λαμπρά drops που μετρήθηκαν. Ενώ οι ενδείξεις ύφεσης μπορεί να είναι παντού, το Coachella συνεχίζει να ποντάρει σε περισσότερα.
