Η παράσταση “Dead Inside” της Riki Lindhome, αν και δεν είναι ποτέ “άνετη” θέαση, καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα αστεία, διασκεδαστική και βαθιά συναισθηματικά συγκινητική. Για όσους παρακολουθούν την «τραγωδία-κωμωδία» που αποτελεί πλέον σταθερή αξία στα φεστιβάλ, η προοπτική μιας «σόλο μουσικής κωμωδίας για το ταξίδι γονιμότητας» μπορεί να φαντάζει κοινότοπη. Ωστόσο, η Αμερικανίδα καλλιτέχνιδα ανανεώνει την πίστη στο είδος με την άψογα δομημένη παράστασή της, η οποία ξεδιπλώνει επί μία ώρα επί σκηνής τις κατά περιόδους θλιβερές, αστείες και εκπληκτικές προσπάθειές της να γίνει μητέρα.
Η σεμνότητα της προσέγγισης αποτελεί καθοριστικό στοιχείο: λίγες αυτοβιογραφικές παραστάσεις αποπνέουν τόσο έντονα την αίσθηση του “όχι εγώ, εγώ, εγώ”. Η Lindhome ολοκληρώνει τα περισσότερα τραγούδια της με ένα σεμνό “αυτό ήταν”. Η παραγωγή, ακόμα και ο αφηρημένος χέρι που ξεπροβάλλει από τα παρασκήνια για να χειριστεί μια μηχανή φυσαλίδων, είναι απέριττη. Η ίδια η καλλιτέχνιδα, θα πρέπει να ομολογήσουμε, θα προτιμούσε να μην αφηγείται την ιστορία των κατεψυγμένων εμβρύων, των αποτυχημένων προσπαθειών, των επτά χειρουργικών επεμβάσεων μέσα σε ένα χρόνο, των πρόωρων διακοπών σχέσεων και του χαρακτηρισμού της ως “ανεπιθύμητου υποψηφίου” για υιοθεσία.
Η τελευταία αυτή αφήγηση είναι η πιο εντυπωσιακή, καθώς η Lindhome έρχεται αντιμέτωπη με την διαδικτυακή της παρουσία, η οποία περιλαμβάνει αισχρά και βλάσφημα τραγούδια που ηχογραφήθηκαν ως μέλος του ντουέτου Garfunkel and Oates. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ακόμα πιο πνευματώδεις, γλυκόπικρες μελωδίες: μία παρωδία των πριγκιπισσών της Disney (η Lindhome έγραφε μια ταινία κινουμένων σχεδίων καθ’ όλη τη διάρκεια των δυσκολιών της εγκυμοσύνης της), ένα τραγούδι που ρωτά “θα είσαι ο βιολογικός μου πατέρας;”, καθώς και μερικές περιφερειακές αλλά παράδοξα σχετικές απομακρύνσεις από το “The Sound of Music” και την ιστορία της γυναικείας ιατρικής.
Ένα μεταγενέστερο τραγούδι παρομοιάζει την παρένθετη μητέρα που τελικά βρίσκει η Lindhome με έναν “σάκο σκουπιδιών”. Αυτό, μέχρι εκείνο το σημείο, μοιάζει βλάσφημο – ενώ ταυτόχρονα αποτυπώνει εύστοχα την αίσθηση ότι η παρένθετη μητρότητα, όπως και το μισό ενός ντουέτου που πλέον παρουσιάζει κωμωδία μόνο του, ίσως δεν είναι η έκβαση που επιθυμούσες, αλλά είναι καλύτερη από το να μην υπάρχει καμία έκβαση.
Η παράσταση έχει και διάσταση ευαισθητοποίησης, η οποία προβάλλεται διακριτικά αλλά, με αναφορά σε πληροφορίες που αποκρύφτηκαν από την Lindhome και θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει τα πάντα, είναι εξαιρετικά πειστική. Από το να φαίνεται σχεδόν ντροπαλή μέχρι το να κερδίζει την προσοχή σας, η παράσταση της Lindhome σύντομα κερδίζει την πλήρη αφοσίωση της καρδιάς, του μυαλού και της αίσθησης του χιούμορ σας. Soho theatre, Λονδίνο, έως 18 Απριλίου.
