Πίσω στις καλές, παλιές μέρες της άνοιξης του 2024, η pop τραγουδίστρια Sabrina Carpenter έκλεινε την πρώτη της εμφάνιση στο Coachella με μια τολμηρή υπόσχεση: «Πίνει το νερό της μπανιέρας μου σαν να είναι κόκκινο κρασί / Coachella, θα τα πούμε ξανά εδώ όταν θα είμαι headliner», τραγουδούσε στο αισθαντικό, ανατρεπτικό outro του τραγουδιού της «Nonsense». Η Carpenter είναι γνωστή για τις προκλητικές της ερμηνείες – η μουσική της, γεμάτη διπλές σημασίες και πνευματώδη αστεία, είναι περισσότερο μουσική κωμωδία παρά pop. Ωστόσο, αυτή τη φορά, φαίνεται πως ήταν σοβαρή. Δύο χρόνια μετά, επέστρεψε στην έρημο ως το σήμα κατατεθέν της φετινής πρεμιέρας, με το γνωστό της χιούμορ. «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είμαι headliner στο Coachella!», φώναξε, εισπράττοντας ζητωκραυγές, τις οποίες, ως συνήθως, μετέτρεψε σε γέλια – «Στην πραγματικότητα, μπορώ… αλλά είναι πιο ωραίο να το λέω, έτσι δεν είναι;».
Η Carpenter έχει λόγους να καυχιέται. Οι εποχές που κυνηγούσε την viral επιτυχία με τα ανάρμοστα outros του «Nonsense» μοιάζουν πλέον μακρινές. Η εμφάνισή της στο Coachella σηματοδότησε επίσης την κυκλοφορία ενός παιχνιδιάρικου κομματιού, του «Espresso», που σύντομα μετέτρεψε τους πάντες σε «αυτό είναι το εγώ» εθισμένους στην καφεΐνη, εκτοξεύοντας τη μικρόσωμη pop σταρ («Ω, κάνω αρκετή εντύπωση / πέντε πόδια, για την ακρίβεια», σιγοτραγουδά στο απολαυστικό hit «Taste») στα μεγάλα σαλόνια της pop. Οι σχεδόν ασταμάτητες περιοδείες και δύο άλμπουμ – το «Short n’ Sweet» που δεν έχει αδύναμα σημεία και το σχετικά πιο B-side «Man’s Best Friend» – εδραίωσαν τη θέση της ως μιας από τις κορυφαίες pop ερμηνεύτριες, παράγοντας καλοφτιαγμένα, ασταμάτητα αισθησιακά hits με ρυθμό που θυμίζει ίσως τη Rihanna στις αρχές της δεκαετίας του 2010. Το «Nonsense», το τραγούδι του 2022 που τράβηξε αρχικά την προσοχή μου, δεν συμπεριλήφθηκε καν στην 20άρα+ λίστα τραγουδιών της εξαιρετικά φιλόδοξης headlining εμφάνισης της Carpenter, μια τολμηρή επίδειξη ικανότητας και προϋπολογισμού που δήλωνε την πρόθεσή της για μόνιμη παρουσία στην A-list.
Δεν είχε πραγματικά άλλη επιλογή. Η Carpenter ανέβηκε στη σκηνή την Παρασκευή, ένα χρόνο αφότου η Lady Gaga άνοιξε το φεστιβάλ με μια από τις καλύτερες εμφανίσεις που έχει δει ποτέ η έρημος, μια pop όπερα υψηλών εννοιών που έθεσε ένα αδύνατο πρότυπο ακόμη και για τις κορυφαίες pop σταρς της επόμενης γενιάς. Όμως, η Carpenter κατάλαβε την αποστολή: αν πρόκειται να γίνεις headliner στο Coachella, πρέπει να παραδώσεις όχι απλώς ένα σόου, αλλά θέαμα, τόσο όσον αφορά την περίτεχνη σκηνική δημιουργία κόσμου όσο και την κινηματογραφική βιντεοσκόπηση, απαραίτητη για να βλέπουν όλοι εκτός από την πρώτη σειρά τι συμβαίνει. Πρέπει να δηλώσεις όλο το εγχείρημα, με ένα σκηνικό στυλ Hollywood Hills που είναι από τα πιο εντυπωσιακά που έχω δει ποτέ, ως SABRINAWOOD, με μεγάλες μπλοκ λέξεις σε ανάλυση 4K, τόσο κρυστάλλινες όσο η κεφαλική φωνή της Carpenter.
Όπως το «Gagachella», έτσι και το «Sabchella», όπως το ονόμασαν οι θαυμαστές της, είναι μια ιλιγγιώδης, ολοκληρωμένη υβριδική παραγωγή αδιάλλακτης οπτικής που συνδυάζει προ-γυρισμένα διαλείμματα με πολύπλοκες αλλαγές κοστουμιών και άψογη ερμηνεία, αν και όχι πάντα συνεκτική πλοκή. (Αν και αξίζει να σημειωθεί, η έννοια της «πλοκής» για μια συναυλία είναι ήδη ένα βήμα παραπέρα.) Η 26χρονη τραγουδίστρια δραστηριοποιείται στην ψυχαγωγία από πριν γίνει έφηβη και παίζει με ενθουσιασμό τον απόλυτο showgirl σε μια περιπλανώμενη παραγωγή που ασχολείται σχολαστικά με πολλές showgirl του παρελθόντος. Από τη στιγμή που εμφανίζεται από ένα vintage αυτοκίνητο, λαμπερή με ένα κόκκινο φόρεμα παγιέτας, μέχρι τη δική της “Hollywood walk of fame”, δεν χάνει ούτε έναν ρυθμό. Μικροσκοπική, ζωηρή και πάντα εντός του πλάνου, η Carpenter μπαίνει εύκολα στον ρόλο: η κλασική σταρτ με τα γουρλωμένα μάτια που ανανεώνεται στη La La Land (μια λαμπερή εκδοχή του House Tour που δανείζεται πολλά από την ταινία του Damien Chazelle), η ερωτευμένη σταρ της δεκαετίας του ’70 υπό την επίβλεψη ενός άνδρα παραγωγού σε ένα στούντιο (με highlight το Please Please Please, η αισθησιακή της φωνή τόσο πλούσια όσο ένα αφρόλουτρο), η παραγνωρισμένη χορεύτρια (το country-fried Go Go Juice, αλλά με στυλ Chicago) , η σταρ του burlesque (μια ιδιαίτερα σαγηνευτική, με χορό σε καρέκλα, έκδοση του ύμνου φαντασίας Bed Chem).
Είναι αρκετές αλλαγές σκηνικού και χορογραφίες για όλο το συνεργείο, ώστε να θαμπώσουν και να συγχύσουν, συχνά ταυτόχρονα. Όπως η φίλη της και συνάδελφος της Eras tour, Taylor Swift, η Carpenter δεν φαίνεται να έχει μια σαφή θέση για τη ζωή μιας showgirl πέρα από το ότι την ζει, αν και την πιστεύω όταν λέει ότι πέρασε επτά μήνες αφοσιωμένης δουλειάς στο Sabrinawood. Μήπως η νοοτροπία «περισσότερο είναι περισσότερο» τείνει σε υπερβολή; Ίσως. Ενώ μια παραφορτωμένη σκηνή για το Espresso ήταν υπέροχη, ανησυχώ για τους θαυμαστές που ποτίστηκαν από το κάθισμα αυτοκινήτου που είναι επίσης καρέκλα που ανεβαίνει και είναι επίσης σιντριβάνι για τον τελικό αριθμό, Tears. Μήπως το 90λεπτο σετ δείχνει τους θεματικούς περιορισμούς του έργου της Carpenter; Ναι, αν και είναι μόνο δύο χρόνια! Και μήπως τα ιντερλούδια, με πρωταγωνιστές ξεχωριστά τους Will Ferrell, Susan Sarandon και, σε voiceover, Samuel L Jackson, προσθέτουν κάτι πέρα από χρόνο για αλλαγές κοστουμιών και σκηνικών; Δυστυχώς όχι, αν και η μονόλογος της Sarandon διάρκειας έξι λεπτών (!) για… κάτι… πνίγηκε από προβλήματα μικροφώνου και την έρημο.
Θα μπορούσα να δεχτώ μία λιγότερη αλλαγή σκηνικού για να αποφύγω αυτή την απογοήτευση, αλλά και πάλι δεν έχει σημασία. Η τρελή παραγωγή – ο Sam Elliott ως αστυνομικός στην εισαγωγή, Feathers αναμεμειγμένο με το Copacabana του Barry Manilow, αυτό το σκηνικό που θα άξιζε για Broadway! – είναι περισσότερο από ό,τι οι περισσότερες pop σταρ θα μπορούσαν να ονειρευτούν, πόσο μάλλον να εκτελέσουν, όσο ατελώς κι αν είναι. Βοηθάει το γεγονός ότι η Carpenter, συχνά επαινείται περισσότερο για τη γραφή της παρά για τις φωνητικές της ικανότητες, ακούστηκε φαινομενικά, η ζωντανή της φωνή ήταν πιο πλούσια και περιβλητική από τις ηχογραφήσεις της, αν και όχι λιγότερο άψογη. Τελείωσε το σετ, βρεγμένη και θριαμβευτική, πίσω στο αυτοκίνητο, οδηγώντας προς τους τίτλους τέλους σαν να έκλεινε τον κύκλο της δικής της κινηματογραφικής καριέρας. Καμία μεγάλη υπόσχεση δεν δόθηκε με αυτό το outro, μόνο υποσχέσεις που τηρήθηκαν ένδοξα.
