Η Ευρώπη έχει χάσει το ενδιαφέρον της για τις Ηνωμένες Πολιτείες; Το Φεστιβάλ των Καννών έχει απομακρυνθεί από το Χόλιγουντ; Θα γίνει το φεστιβάλ, όπως και το ΝΑΤΟ, ένας μη-αμερικανικός θεσμός; Σε κάθε περίπτωση, η ετήσια ανακοίνωση της επιλογής των Καννών αποκάλυψε μια λίστα που απομακρύνεται από το Χόλιγουντ, στρεφόμενη προς μια ανανεωμένη κυριαρχία παγκόσμιων κινηματογραφικώνauteur και μεγάλων ονομάτων, συμπεριλαμβανομένων των Pedro Almodóvar, Cristian Mungiu και Asghar Farhadi. Σίγουρα δεν υπάρχει κάτι που να συγκρίνεται με το περσινό υπερθέαμα του Tom Cruise, “Mission: Impossible”, αν και υπάρχουν σκηνοθετικά ντεμπούτα εκτός διαγωνισμού από τον Andy Garcia (που επίσης πρωταγωνιστεί) με το αστυνομικό δράμα “Diamond”, και ο John Travolta σκηνοθετεί το “Propeller One-Way Night Coach”, εκφράζοντας την αγάπη του για την αεροπορία, βασισμένο στο δικό του μυθιστόρημα. Δεν ανακοινώθηκαν Βρετανοί σκηνοθέτες (προς το παρόν), αν και ο Πολωνόςauteur Paweł Pawlikowski, στον διαγωνισμό με το βιογραφικό του Thomas Mann “Fatherland”, θα μπορούσε να διεκδικηθεί πονηρά για το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς έζησε εκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Οι παρατηρητές του φεστιβάλ και οι «καννολόγοι» θα αναζητήσουν τις σύγχρονες συνάφειες και τα πλέον γνωστά θέματα συζήτησης. Το φεστιβάλ, υπό τη διεύθυνση του Thierry Frémaux, έχει τηρήσει την άρνησή του να δεχτεί ταινίες μόνο για streaming πλατφόρμες και έχει κερδίσει τον αγώνα βλέποντας τις ταινίες του να τα πηγαίνουν καλά στα Όσκαρ. Στην συζήτηση για την Τεχνητή Νοημοσύνη, ίσως οι Κάννες να είναι λιγότερο «καθαρίστριες». Το ντοκιμαντέρ του Steven Soderbergh, “John Lennon: The Last Interview”, βασίζεται στην τελευταία τρίωρη συνέντευξη του John και της Yoko για το RKO Radio, λίγο πριν από τη δολοφονία του Lennon, και για τα οπτικά στοιχεία, ο Soderbergh φέρεται να χρησιμοποίησε Τεχνητή Νοημοσύνη για να αναδομήσει και να φανταστεί εκ νέου τη συνάντηση. Κάποιοι είναι περίεργοι, άλλοι αισθάνονται άβολα.
Υπάρχει μια σαφής υπεροχή ανδρών σκηνοθετών έναντι των γυναικών, αν και η επιλογή δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί. Και για τα μεγάλα γεωπολιτικά ζητήματα, όπως ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία, όλα τα βλέμματα θα είναι στραμμένα στο “Minotaur” του Ρώσου σκηνοθέτη Andrey Zvyagintsev – ένας δημιουργός που κάποτε λάτρευε εμμονικά ο Vladimir Putin. Τώρα η σχέση τους έχει ψυχρανθεί και ο Zvyagintsev ζει εξόριστος στη Γαλλία. Η ταινία του φέρεται να αφορά έναν Ρώσο επιχειρηματία που στοιχειώνεται από εγχώριες αγωνίες. Μεγαλύτερες πολιτικές συνάφειες δύσκολα μπορούν να αποφευχθούν.
Το Middle East, το Ισραήλ, η Γάζα, ο Λίβανος και το Ιράν, με την πρώτη ματιά, δεν φαίνεται να αντιμετωπίζονται άμεσα φέτος· τίποτα αντίστοιχο με το δράμα του Ισραηλινού σκηνοθέτη Nadav Lapid, “Yes”, που παρουσιάστηκε στο Director’s Fortnight πέρυσι. Ο Ιρανός σκηνοθέτης και ένθερμος κριτικός της ιρανικής κυβέρνησης, Asghar Farhadi, είναι στον διαγωνισμό με την ταινία του “Parallel Tales”, αν και διαδραματίζεται στη Γαλλία – ο Farhadi αρνείται να εργαστεί στο Ιράν πλέον – και είναι εμπνευσμένο από το “Dekalog: Six – A Short Film About Love” του Krzysztof Kieślowski. Το “Parallel Tales” πρωταγωνιστούν οι Isabelle Huppert και Catherine Deneuve, χωρίς των οποίων την παρουσία στο κόκκινο χαλί, οι Κάννες είναι αδιανόητες. (Η Deneuve είναι επίσης στο “Gentle Monster” της Marie Kreutzer, μαζί με τη Léa Seydoux.)
Η τραυματισμένη ιστορία της Γαλλίας του πολέμου φαίνεται να είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στον διαγωνισμό: το “Moulin” του László Nemes διαδραματίζεται στην κατεχόμενη Γαλλία και πρωταγωνιστεί μια ώριμη ερμηνεία από τον Lars Eidinger ως Klaus Barbie. Το “Notre Salut” του Emmanuel Marre διαδραματίζεται επίσης στη Γαλλία του Vichy· το “Coward” του Lukas Dhont αφορά την οδύσσεια ενός Βέλγου στρατιώτη στα χαρακώματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Το θέμα της αστικής ευμάρειας και της βίας και παράνοιας που υποβόσκει – ένα διαχρονικό αγαπημένο θέμα στις Κάννες και στον ευρωπαϊκό arthouse κύκλο – φαίνεται να επανεμφανίζεται στο “Fjord” του Cristian Mungiu, με τους Sebastian Stan και Renate Reinsve ως ένα ζευγάρι που πηγαίνει να ζήσει σε μια ευχάριστη νορβηγική πόλη και βιώνει κάτι άλλο εκτός από γειτονική φιλία.
Εκτός διαγωνισμού είναι το “Her Private Hell” του Nicolas Winding Refn, που σίγουρα θα φέρει τον παράγοντα του σοκ, και στην κατηγορία Un Certain Regard βρίσκεται η Jane Schoenbrun, ένας από τους πιο ενδιαφέροντες νέους Αμερικανούς indie κινηματογραφιστές, με το “Teenage Sex and Death at Camp Miasma”, μια queer slasher κωμωδία. Αυτό θα μπορούσε να είναι το πιο “καυτό” εισιτήριο των Καννών.
