Σε μια εξομολόγηση που αποκαλύπτει τις μουσικές της προτιμήσεις, μια γνωστή προσωπικότητα μοιράζεται τις μελωδίες που σημάδεψαν τη ζωή της. Η ανακάλυψη του “Jolene” της Dolly Parton σε ένα κατάστημα του Basingstoke, σε εφηβική ηλικία, αποτέλεσε την πρώτη της μεγάλη μουσική αγάπη. Η συλλογή της περιλαμβάνει το “Save a Prayer” των Duran Duran, που αγόρασε από το HMV στο Reading, ενώ εκφράζει θαυμασμό για την εμφάνιση του Simon Le Bon, αλλά και του Morten Harket από τους A-ha.

Η επιλογή της για το καραόκε είναι το “Murder on the Dancefloor” της Sophie Ellis-Bextor, ένα κομμάτι που, όπως λέει, ξυπνά όμορφες αναμνήσεις και έχει βρει νέα δημοτικότητα χάρη στην ταινία “Saltburn”. Μια ιδιαίτερη θέση κατέχει το τραγούδι “Still Smiling” από το συγκρότημα των γιων της, τους Entitled Sons, για το οποίο γνωρίζει κάθε στίχο, παρά την πιθανή αμηχανία τους.

Όσον αφορά την ιδανική μουσική για πάρτι, το “Mambo No 5” του Lou Bega χαρακτηρίζεται ως ακαταμάχητο, ακόμη και αστειευόμενη ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μέσο βασανιστηρίου. Αντίθετα, το “The Lady in Red” του Chris de Burgh, που άλλοτε της άρεσε, πλέον το βρίσκει “ναυτία”.

Υπάρχει, βέβαια, και ένα τραγούδι που παραδέχεται ότι της αρέσει κρυφά, παρόλο που δηλώνει ότι το μισεί: το “PIMP” του 50 Cent, λόγω της πιασάρικης μελωδίας και των στίχων, αν και τονίζει την ακαταλληλότητά του για δημόσια εκτέλεση.

Η μουσική έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στις σχέσεις της. Το “When Justice Came” των Black Velvet Band, που άκουγε ο σύζυγός της στα 18 της, αποτέλεσε την αφορμή να σκεφτεί τον γάμο, λόγω του “cool” μουσικού του γούστου. Για την πρωινή αφύπνιση, προτιμά το δυνατό ήχο της “Carmina Burana” του Carl Orff.

Τα τραγούδια που προκαλούν συναισθήματα δεν απουσιάζουν: το “Something Stupid” των Frank και Nancy Sinatra την κάνει να κλαίει, ενώ για την κηδεία της, αν και δηλώνει αδιαφορία, προτείνει το “Jump Around” των House of Pain.