Στη σκηνοθεσία της Blanche McIntyre, το έργο “Private Lives” παρουσιάζει τον έρωτα ως μια ζαλιστική κατάσταση. Το έργο του Noël Coward, που διαδραματίζεται σε κυκλική σκηνή, ξεδιπλώνει την πικρή κωμωδία της επιθυμίας και της κακίας, περιστρεφόμενο όπως οι δίσκοι που παίζουν οι ερωτευμένοι πρωταγωνιστές στο γραμμόφωνο. Από τη στιγμή που οι πικραμένοι πρώην σύντροφοι, η Amanda και ο Elyot, συγκρούονται κατά τη διάρκεια των γαμήλιων ταξιδιών τους, η περιστροφή ξεκινά, επιταχύνοντας σταδιακά μέχρι σημείου ναυτίας.
Αυτή η δυσάρεστη αίσθηση είναι ταιριαστή για το έργο του Coward, το οποίο ξεφλουδίζει σιγά-σιγά την ασχήμια του καταστροφικού δεσμού του κεντρικού ζευγαριού. Με φόντο την πολυτελή ατμόσφαιρα ενός γαλλικού θέρετρου διακοπών – που αποδίδεται με κομψό, μονόχρωμο μινιμαλισμό από τον σκηνογράφο Dick Bird – το πρώτο μέρος είναι γεμάτο κοκτέιλ πριν το δείπνο και ευφυείς διαλόγους. Η επανενωμένη Amanda και ο Elyot εγκαταλείπουν γρήγορα τους νέους τους συζύγους, τον σοβαρό Victor και την κενή Sibyl, και διαφεύγουν στο Παρίσι. Όμως, στο ακατάστατο διαμέρισμα της Amanda, περιτριγυρισμένοι από αλκοόλ και μισοφαγωμένα πιάτα, ο αναζωπυρωμένος ρομαντισμός αρχίζει να ξινίζει.
Πολλά από αυτά το δράμα εξαρτώνται από τους πρωταγωνιστές. Εδώ, και οι δύο εραστές είναι ευχάριστα Coward-esque: η πικράνθηνώς σταθμισμένη Amanda της Jill Halfpenny αντιστοιχεί στην ξηρή, αποστασιοποιημένη χιουμοριστική διάθεση του Elyot του Steve John Shepherd. Παρουσιάζουν τις διάφορες ευφάνταστες εκφράσεις του κειμένου με ευκολία, μοιραζόμενοι μια ορατή απόλαυση στις υποτιμητικές ατάκες. Ωστόσο, στην ακρότητα του δεύτερου μέρους, αισθάνεται κανείς ότι κάτι κρατιέται πίσω, τόσο στις στιγμές ηδονής όσο και βίας. Η σκηνή μπορεί να περιστρέφεται εκτός ελέγχου, αλλά υπάρχει μια υπόνοια συγκράτησης στις ερμηνείες που αμβλύνει την καυστική κορύφωση.
Όσο για τους εγκαταλελειμμένους συντρόφους τους, ο Victor του Daniel Millar είναι η εικόνα της ευχαριστημένης αυτάρκειας – ένας άνδρας περήφανος για τη συνηθισμένη του ζωή – ενώ η Shazia Nicholls υποδηλώνει μια κρυφή πονηριά πίσω από τις ενοχλητικές υστερίες της Sibyl. Κρατούν τη θέση τους απέναντι στη λάμψη των αντιπάλων τους, ειδικά όταν επιστρέφουν για να διαταράξουν την δηλητηριώδη φωλιά του έρωτα. Υπάρχει επίσης μια ευχάριστη ερμηνεία από τη Sara Lessore ως την Παριζιάνα οικονόμο Louise, που υπογραμμίζει τις προνομιούχες ιδιοτροπίες των εργοδοτών της.
Και έτσι, η σχέση της Amanda και του Elyot συχνά μοιάζει σε αυτήν την παραγωγή, παρά την ιλιγγιώδη περιστρεφόμενη σκηνή: ένα ιδιότροπο παιχνίδι ανάμεσα σε εκλεπτυσμένους παίκτες, παρά ένα επικίνδυνο, ακαταμάχητο πάθος.
