Η Τάμ Ρέινολντς, γνωστή και ως Midgitte Bardot, δεν είναι μια καλλιτέχνιδα που περνά απαρατήρητη. Ως μια μη δυαδική, τρανς drag queen με δυσσωπία, η Ρέινολντς αποτελεί μια μοναδική παρουσία στον καλλιτεχνικό χώρο, ξεπερνώντας τα στερεότυπα και διεκδικώντας τη δική της ταυτότητα. Η εντυπωσιακή της περσόνα, Midgitte Bardot, δεν είναι απλώς ένα alter ego, αλλά μια ισχυρή έκφραση της προσωπικότητας και των βιωμάτων της.
Πριν από τρία χρόνια, στο queer cabaret revue “Sound of the Underground”, η Midgitte κέρδισε το κοινό με μια αλμοδοτική ερμηνεία, καταχειροκροτούμενη στο Royal Court. Τώρα, επιστρέφει στο Southbank Centre του Λονδίνου με την παράσταση “Shooting From Below”, την πρώτη της μετά από χειρουργική επέμβαση στη σπονδυλική στήλη, που παραλίγο να της προκαλέσει παράλυση. “Πολλοί άνθρωποι με δυσσωπία αντιμετωπίζουν προβλήματα με τη σπονδυλική στήλη,” εξηγεί η Ρέινολντς. “Έχω μια σπονδυλική στήλη που καμπυλώνει κάτω, δίνοντάς μου ένα φαινομενικά εντυπωσιακό οπίσθιο, αλλά αυτό έρχεται με ένα τίμημα.”
Στην παράσταση “Shooting From Below”, η Midgitte (για την οποία η Ρέινολντς δηλώνει “εκείνη/αυτή, είναι λίγο πίσω από την εποχή της”) δικαιολογεί μια πράξη που έχει διαπράξει. “Έχει ένα κοινό μπροστά της και επιτέλους θα τους πει ακριβώς τι σκέφτεται γι’ αυτούς,” αναφέρει η Ρέινολντς. “Επειδή οι ‘ψηλοί’ άνθρωποι έχουν κάνει φρικτά πράγματα. Άνθρωποι με δυσσωπία έχουν υποδουλωθεί. Στην παράσταση, αναφέρω την Πριγκίπισσα Ευγενία – είχε νοικιάσει επτά νάνους για τα 25α γενέθλιά της και κανείς δεν μπορούσε να χορέψει μαζί τους χωρίς την άδειά της. Άρα, υπάρχει ακόμα μια κουλτούρα όπου εμείς είμαστε αντικείμενα.”
Αυτό είναι κάτι με το οποίο η Ρέινολντς έρχεται αντιμέτωπη κάθε φορά που βγαίνει από το σπίτι της. “Θα σε πήγαινα ευχαρίστως μια βόλτα στο Woolwich και θα βίωνες ανθρώπους να σε κοιτούν, να σταματούν για να σου λένε πράγματα και να σε βιντεοσκοπούν,” λέει η περφόρμερ. “Με ρωτούν αν μπορούν να κάνουν σεξ μαζί μου, αν είναι εφικτό. Με ρωτούν γιατί είμαι τόσο μικρή, αν γεννήθηκα έτσι. Με ρωτούν αν η οικογένειά μου μοιάζει με εμένα. Και στα τρένα, γίνομαι πολύ παράνοια για τα τηλέφωνα των ανθρώπων, επειδή η γωνία που τα κρατούν ήδη με στοχεύει.”
Η καλλιτέχνιδα τονίζει ότι, αν και αυτή η προσοχή είναι αδιάκοπη, “δεν είναι ποτέ η πλειοψηφία – αυτό θα έλεγα σε οποιονδήποτε βιώνει παρενόχληση στον δρόμο”. Φαίνεται ότι ορισμένοι άνθρωποι προβάλλουν τις δικές τους ανασφάλειες σε άτομα με δυσσωπία. “Πιστεύω ότι αντιπροσωπεύουμε μια ‘άλλη’ ταυτότητα που διαταράσσει τα πάντα,” δηλώνει η Ρέινολντς. “Στις ταινίες, είμαστε συμβολικοί ονείρων, φρικιαστικών παραισθήσεων. Βλέπεις αυτές τις κωμωδίες όπου υπάρχει ένας νάνος και απλώς τον κακοποιούν για διασκέδαση.” Οι περφόρμερ με δυσσωπία, λέει η Ρέινολντς, βρίσκονται σε ένα διπλό δίλημμα – μπορούν να βρουν δουλειά, αλλά μόνο αν είναι διατεθειμένοι να ταπεινωθούν. “Ο κόσμος της εργασίας δεν είναι προσβάσιμος σε εμάς, αλλά ο κόσμος της παράστασης είναι σκοτεινά προσβάσιμος σε εμάς.”
Η ιστορία της δυσσωπίας στη βιομηχανία του θεάματος είναι, κατά την Ρέινολντς, “απαίσια”. Μας διηγείται για μια οικογένεια καλλιτεχνών με δυσσωπία από την ανατολική Ευρώπη, που οδηγήθηκε στο Άουσβιτς. “Τους έβγαλαν από την ουρά για τον θάλαμο αερίων επειδή ο Γιόζεφ Μένγκελε, ο παλιομοδίτης ναζί επιστήμονας, ήθελε να τους πειραματιστεί. Και επέζησαν. Δεν θανατώθηκαν καθαρά λόγω της δυσσωπίας τους. Αυτή είναι η παράλογη σχέση που έχουν οι άνθρωποι μαζί μας – θέλουν απεγνωσμένα να μας κρατήσουν, ενώ ταυτόχρονα μας αποκλείουν.”
Το να εμφανίζεται ως Midgitte είναι ένας τρόπος να αντιστρέψει τους ρόλους. Πρώτα απ’ όλα, υπάρχει αυτό το εντυπωσιακό όνομα, που ανακτά έναν προσβλητικό χαρακτηρισμό. “Ξέρω ποια λέξη σκέφτεστε όταν με βλέπετε, οπότε θα την πω εγώ για εσάς,” λέει η Ρέινολντς, που βρήκε το όνομα ενώ ήταν μεθυσμένη με έναν φίλο. “Αλλά θα την πω με γαλλική προφορά, γιατί είμαι κομψή.” Έπειτα, υπάρχει ο τρόπος που οι εμπειρίες της μισανθρωπίας μετατρέπονται σε αστεία, όπως η γυναίκα που φίλησε η Ρέινολντς σε ένα κλαμπ, η οποία στη συνέχεια δήλωσε: “Δεν μπορώ να σε πάρω σπίτι μαζί μου γιατί δεν θέλω να κοιμηθώ με έναν νάνο.” Τέλος, υπάρχει η σκληρά κερδισμένη αυτο-αποδοχή και περηφάνια. “Ο νεότερος εαυτός μου ήθελε απεγνωσμένα να ταιριάξει κάπως,” λέει η Ρέινολντς. “Αλλά ξέρω ότι είμαι ξεχωριστή, οπότε καλύτερα να το αγκαλιάσω. Είμαι επίσης queer, οπότε αυτό προσθέτει μια διάσταση εκκεντρικότητας. Το βρίσκω πολύ πιο απελευθερωτικό και παρηγορητικό.”
Η Ρέινολντς πιστεύει ακράδαντα στο να απαντά κανείς σε όσους τον παρενοχλούν. “Αν είχα ένα παιδί σαν εμένα, δεν πιστεύω ότι θα του έλεγα να αγνοήσει τους νταήδες, γιατί αυτό σε αποδυναμώνει,” λέει. “Αν κάποιος σε κοιτάζει, ρωτάω, ‘Σε ξέρω; Με κοιτάς;’ Και πάντα απαντούν, ‘Όχι’. Και λέω, ‘Εντάξει, συγγνώμη – γιατί κοιτούσες.'” Αν οι θύτες δεν αντιμετωπίζουν συνέπειες, λέει η Ρέινολντς, συνεχίζουν. Επιπλέον, προσθέτει, δεν είναι βοηθητικό για τα άτομα με δυσσωπία να τους λένε ότι είναι υπερβολικά σωματικά ευάλωτα για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. “Ίσως εκείνοι [που το κάνουν] φοβούνται περισσότερο εμένα, επειδή δεν ξέρουν τι είμαι ικανή να κάνω. Είναι εμμονικοί με αυτό το περίεργο πράγμα μπροστά τους. Αλλά τι θα γινόταν αν τους δάγκωνα, ή αν τους εξέθετα;”
Η Ρέινολντς είναι 32 ετών. Γεννήθηκε στο Gloucester και μεγάλωσε στο Cheltenham, μια περίοδο που ήταν “βασανιστική” για εκείνη. Κανείς άλλος στην οικογένειά της δεν είχε δυσσωπία, και άρχισε να γράφει ημερολόγιο στα οκτώ της χρόνια. “Είχα πολλές ερωτήσεις στις οποίες οι άλλοι δεν μπορούσαν πραγματικά να απαντήσουν,” λέει η Ρέινολντς, που ακόμη κρατά ημερολόγιο. “Όλοι μεγαλώνουν γύρω μου και εγώ όχι, και τραβάω την προσοχή με έναν διαφορετικό τρόπο και δεν ξέρω γιατί. Οπότε απλώς χρειαζόταν να γράφω και να βγάζω τα συναισθήματα, και έτσι ανέπτυξα τη γραφή ως δεξιότητα.”
Σπούδασε στο John Moores University του Liverpool και πήρε πτυχίο στις δημιουργικές γραφές, παρά το γεγονός ότι διάβασε μόνο “μερικά ποιήματα του Frank O’Hara”. Στο τελευταίο έτος, οργάνωσε βραδιές ανοιχτού μικροφώνου λογοτεχνίας με φίλους, κάτι που την έβαλε στον δρόμο της παράστασης. Μία από τις φίλες της, που εμφανιζόταν ως drag queen, η Auntie Climax, πρότεινε ότι οι ικανότητες παράστασης και το σπιούνικο χιούμορ της Ρέινολντς την καθιστούσαν ιδανική υποψήφια για drag, και η Midgitte Bardot γρήγορα έγινε γνωστή. Τόσο πολύ, που η Ρέινολντς αποφάσισε να φύγει από το Liverpool επειδή “ήμουν υπερβολικά διάσημη. Ήμουν τοπική διασημότητα, όπου δεν μπορούσα να πάρω έναν καφέ χωρίς κάποιον να με αναγνωρίζει. Και επειδή είμαι αρκετά φλύαρη, το εκμεταλλευόμουν και μετά ένιωθα εξαντλημένη”. Μετακόμισε στο Λονδίνο το 2021 και έπαιξε στον queer χώρο της παράστασης, κάτι που οδήγησε στο “Sound of the Underground”.
Συνειδητοποίησε ότι ήταν μη δυαδική τρανς ενώ έκανε drag. “Ζήλευα τους cis gay άντρες με τους οποίους μοιραζόμουν καμαρίνια, οι οποίοι ντύνονταν καλά, μετά έφευγαν και ήταν άντρες και οι άνθρωποι δεν τους ενοχλούσαν, ενώ εγώ δεχόμουν αδιάκοπη προσοχή.” Όταν η Ρέινολντς περνούσε από παιδιά στο δρόμο, ρωτούσαν: “Γιατί είναι αυτή η κυρία τόσο μικρή;” “Τώρα παίρνω, ‘Γιατί είναι αυτός ο άντρας τόσο μικρός;’ κάτι που είναι πολύ γένους-επιβεβαιωτικό, παρόλο που δεν θέλω να είμαι άντρας. Κάποτε μια γυναίκα είπε απλώς, ‘Είναι νάνος.’ Και φυσικά πόνεσε, αλλά δεν νιώθω γυναίκα, δεν νιώθω άντρας. Δεν νιώθω απαραίτητα ‘αυτό’, αλλά νιώθω περισσότερη δύναμη στο να μην υπάρχει αντωνυμία συνδεδεμένη με αυτό. Ο ‘νάνος’ κάπως υπερβαίνει το γένος.”
Η Ρέινολντς δηλώνει ότι η μεγαλύτερη ελπίδα της για το “Shooting From Below” είναι να το δουν άλλοι άνθρωποι με δυσσωπία, και ότι μπορούν να σχηματίσουν μια κοινότητα που θα βρει πιο θετικούς τρόπους χρήσης της γοητείας που έχουν οι άνθρωποι πάνω τους. “Είμαι κάτω από την οροφή του Southbank,” λέει η Ρέινολντς. “Θα είμαι πάντα σε ένα κτίριο κάποιου άλλου. Θα είμαι πάντα σε μια σκηνή κάποιου άλλου, και θα είμαι πάντα ο μόνος που μοιάζει με εμένα. Υπάρχει μια συνεχής μοναξιά. Θέλω να δημιουργήσω έργο όπου μπορώ να αλλάξω αυτή την εμπειρία για τον εαυτό μου. Ας ταράξουμε τους ανθρώπους όπως μας ταράζουν εκείνοι.”
Η παράσταση “Shooting From Below” της Midgitte Bardot παίζεται στην Purcell Room, Southbank Centre, Λονδίνο, 9-11 Απριλίου.
