Η Δρ. Caroline Bicks, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Maine, ανέλαβε τη θέση του Stephen E. King professor, ένα αξίωμα που δημιουργήθηκε από τον ίδιο τον συγγραφέα για τη μελέτη της λογοτεχνίας. Αρχικά, η Bicks, ειδική στον Shakespeare, αισθανόταν αβεβαιότητα για το τι θα μπορούσε να την συνδέσει με τον King, του οποίου τα έργα την είχαν τρομάξει ως έφηβη. Ωστόσο, η πρώτη της επαφή με τον “Steve” αποκάλυψε έναν απρόσμενα ευγενικό άνθρωπο, γεγονός που άνοιξε τον δρόμο για μια μοναδική συνεργασία.
Τέσσερα χρόνια μετά τον διορισμό της, η Bicks έλαβε την άδεια να περάσει έναν ολόκληρο χρόνο εξετάζοντας το αρχείο του King. Εμβάθυνε στα χειρόγραφα πέντε από τα πιο δημοφιλή του μυθιστορήματα, όπως τα “Pet Sematary”, “The Shining” και “Carrie”. Στόχος της ήταν να αποκωδικοποιήσει τη “βιβλιο-μαγεία” του King, να κατανοήσει πώς επιλέγει και τοποθετεί τις λέξεις για να προκαλέσει συγκεκριμένες σωματικές αντιδράσεις στον αναγνώστη: πώς ανεβάζει τους παλμούς, προκαλεί ανατριχίλες και ιδρώτα στις παλάμες. Ο ίδιος ο King είχε περιγράψει τη διαδικασία ως “τηλεπάθεια εν δράσει”, και η Bicks θέλησε να τον “πιάσει” σε αυτή τη στιγμή.
Το αρχείο του King, που βρίσκεται στο σπίτι του στο Bangor, Maine, είναι πλούσιο σε υλικό. Τα εργασιακά του έγγραφα, διατηρημένα σε ελεγχόμενο περιβάλλον, περιλαμβάνουν πολλαπλά τυπογραφημένα προσχέδια, πολλά από τα οποία φέρουν χειρόγραφες σημειώσεις, διορθώσεις και αλληλογραφία με τους επιμελητές. Αυτές οι πρώιμες εκδοχές των κειμένων προσφέρουν μια μοναδική ματιά στη συγγραφική διαδικασία.
Στο “Pet Sematary” (1983), ένα μυθιστόρημα που θεωρείται από πολλούς θαυμαστές ως το πιο τρομακτικό του King, η Bicks εντόπισε μια χαρακτηριστική περίπτωση. Σε μια πρώιμη έκδοση, ο King περιγράφει ένα δέντρο ως “fingerbones clittered”. Όταν ο επιμελητής αμφισβητεί τη λέξη, ο King εξηγεί ότι το “clitter” είναι ένας πολύ απαλός, φασματικός ήχος, πολύ πιο ατμοσφαιρικός από έναν δυνατό θόρυβο. Αντίστοιχα, στο ίδιο μυθιστόρημα, ο King αντιστέκεται στην αλλαγή της λέξης “rattly” για να περιγράψει την αναπνοή ενός άρρωστου δίχρονου, γνωρίζοντας ότι η λέξη εμπεριέχει σκοτεινές συνδηλώσεις που ο “congested” δεν θα μπορούσε να αποδώσει.
Η Bicks συνδυάζει αυτή τη σχολαστική ανάλυση με βιογραφικά στοιχεία, αντλώντας πληροφορίες από τις συνομιλίες της με τον King. Αποκαλύπτεται ότι οι στενοί περιθώριοι στα πρώτα χειρόγραφα οφείλονταν στην οικονομική δυσπραγία του συγγραφέα τη δεκαετία του ’70, όταν χαρτί ήταν πολυτέλεια. Αυτή η λιτότητα συνεχίστηκε ακόμη και μετά την επιτυχία, όπως αποδεικνύει η ιστορία της απώλειας του τελικού προσχεδίου του “The Dead Zone” (1979).
Η επιτυχία του “Carrie” (1974) υπήρξε το σημείο καμπής στην καριέρα του King, επιτρέποντάς του να αφήσει την αβεβαιότητα πίσω του. Η Bicks, με το ακαδημαϊκό της υπόβαθρο στη μελέτη των εσωτερικών κόσμων γυναικείων χαρακτήρων, προσεγγίζει το “Carrie” μέσα από το πρίσμα του “brainwork”. Η μεταμόρφωση της Carrie, που πυροδοτείται από την πρώτη της περίοδο και οδηγεί σε μια βίαιη έκρηξη των τηλεκινητικών της δυνάμεων, αποτελεί κεντρικό σημείο ανάλυσης.
Συγκρίνοντας τις δύο κύριες εκδοχές του “Carrie”, η Bicks επισημαίνει την αλλαγή από μια πρώτη εκδοχή, όπου η Carrie μεταμορφώνεται σε κάτι τέρας, σε μια δεύτερη, πιο κοντά στην τελική, όπου η εστίαση μετατοπίζεται στην εσωτερική της συνείδηση και τις ψυχικές της ανταλλαγές με άλλους χαρακτήρες.
Το βιβλίο της Bicks, “Monsters in the Archives: My Year of Fear With Stephen King“, προσφέρει μια βαθιά διεισδυτική ματιά στη δημιουργική διαδικασία ενός θρυλικού συγγραφέα, συνδυάζοντας ακαδημαϊκή ανάλυση με γοητευτικές βιογραφικές λεπτομέρειες.
