Ο Tan Dun, ο Κινέζος συνθέτης που έχει δώσει μουσική σε εμβληματικές ταινίες και Ολυμπιακούς Αγώνες, παρουσίασε το νέο του έργο, “Choral Concerto: Nine”, στο Λονδίνο. Το έργο, που γράφτηκε για να τιμήσει τα 250 χρόνια από τη γέννηση του Μπετόβεν, απαιτεί ένα μεγάλο ορχηστρικό σύνολο και χορωδία, παρόμοιο με την τελευταία συμφωνία του Βιεννέζου συνθέτη, αλλά και επιπλέον κρουστά.
Η βρετανική πρεμιέρα του “Choral Concerto: Nine” είδε την London Philharmonic Orchestra να καταλαμβάνει ολόκληρη τη σκηνή, εξοπλισμένη με μια πλήρη συστοιχία κρουστών, ενώ η London Philharmonic Choir και η London Chinese Philharmonic Choir ερμήνευσαν το έργο πίσω τους. Η παράσταση χαρακτηρίστηκε από πλούσιες χορωδιακές ηχητικές εφέ, όπως ένας αρχικός ψίθυρος που μεταμορφώθηκε ομαλά από τις ψηλές στις χαμηλές φωνές, συγχρονισμένους ήχους στόματος, δραματικές εισπνοές και αναφορές στην μογγολική τεχνική του λαρυγγικού τραγουδιού.
Η πιο συμβατική χορωδιακή ερμηνεία περιλάμβανε αγγλικές μεταφράσεις κειμένων από Κινέζους ποιητές, όπως ο Qu Yuan και ο Li Bai, με τη φωνητική αρμονία να είναι άψογα καλοζυγισμένη. Η London Philharmonic Orchestra προσέφερε δυναμικά μπάσα, χαρακτηριστικά του Tan Dun, που συνδύαζαν διατονικές και πεντατονικές αρμονίες, ενώ υπήρχαν και σύντομες αναφορές στην “Ωδή στη Χαρά” από την “Ένατη Συμφωνία” του Μπετόβεν. Τα ορχηστρικά ηχητικά εφέ, όπως τα μουντά πιτσικάτα, οι τρομπόνη που κάλυπταν τα επιστόμια και οι κρουστοί που χτυπούσαν βότσαλα, απέτρεψαν την αίσθηση της αδιαφορίας.
Όσον αφορά την “Ένατη Συμφωνία” του Μπετόβεν, η ερμηνεία του Tan Dun χαρακτηρίστηκε από γρήγορους ρυθμούς και ευκρινείς ρυθμικές αίσθηση. Ωστόσο, υπήρχε μια αίσθηση έλλειψης μαγείας και σαφούς κατεύθυνσης σε ό,τι αφορά τις εσωτερικές επαναλήψεις του έργου. Το λεγόμενο “χάος” στην αρχή του τελευταίου μέρους ήταν εκκωφαντικό αντί για δυσαρμονικό, με τα υπερβολικά δυνατά πνευστά να κυριαρχούν. Η τετράδα των σολίστ – Elizabeth Watts, Hongni Wu, John Findon και Matthew Rose – ήταν καλά επιλεγμένη, με τον Rose να εντυπωσιάζει με την ισχυρή του φωνή στην σημαντική του σόλο είσοδο με την “Ωδή στη Χαρά”. Παρόλα αυτά, ούτε αυτοί, ούτε η τεράστια φωνητική ενέργεια της χορωδίας κατάφεραν να υπερκεράσουν την μάλλον συμβατική αίσθηση της παράστασης.
