Η απώλεια της αδελφής μου, Emily, το 2015, σε ηλικία 30 ετών, ήταν ένα γεγονός που με σημάδεψε βαθιά. Παρά τη στενή μας σχέση και την τυπική οικογενειακή μας αγάπη, η απώλεια άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Αντιμετώπισα τη θλίψη μου με τον τρόπο που πίστευα ότι ήταν καλύτερος: ψυχοθεραπεία, νέα εργασία, ένα γεμάτο πρόγραμμα και η ζωή σε μια μεγάλη πόλη. Φαινομενικά, έδειχνα δυναμική και ανθεκτική.
Ωστόσο, η πραγματική αντιμετώπιση του πένθους ήρθε το 2020. Η πανδημία και ο αναγκαστικός περιορισμός άλλαξαν την καθημερινότητα. Η απρόσμενη απώλεια της εργασίας μου το καλοκαίρι εκείνο, όπως και για πολλούς άλλους, μου στέρησε κάθε δομή. Οι καθημερινές μου βόλτες στην περιοχή του Tooting του νοτίου Λονδίνου, κυρίως στην κοινότητα Tooting Common, ήταν η μοναδική μου ελευθερία. Ακολουθώντας μια σταθερή, παρήγορη διαδρομή, ανάμεσα στο στίβο, τα γήπεδα τένις και τη μικρή λίμνη, συχνά σταματούσα στην “πάγια” μου θέση, σε ένα παγκάκι, χαζεύοντας τα πάπιες.
Ήταν κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας βόλτας, τον Δεκέμβριο του 2020, όταν ακούστηκε στο άλμπουμ “Evermore” της Taylor Swift, το τραγούδι “Marjorie”. Καθώς οι πρώτοι συνθετικοί ήχοι έφτασαν στα αυτιά μου, δάκρυα άρχισαν να κυλούν. Πριν καν κατανοήσω τους στίχους, η ίδια η μουσική απελευθέρωσε κάτι μέσα μου.
Κάθε φορά που το άκουγα, ο αιθέριος ήχος και η απλότητα των στίχων με ταξίδευαν πίσω στο χειμώνα του 2015, στις πρώτες ημέρες της θλίψης. “Αν δεν το ήξερα καλύτερα / θα νόμιζα ότι μου μιλάς τώρα”, τραγουδάει η Swift. Αργότερα έμαθα ότι το τραγούδι απευθύνεται στην γιαγιά της, Marjorie, που είχε πεθάνει σε νεαρή ηλικία.
Το “Marjorie”, όμως, δεν είναι ένα θλιβερό τραγούδι. Αντίθετα, χτίζεται με έναν παλμικό, σχεδόν χορευτικό ρυθμό που μιλά για τη ζωή. Προς το τέλος, η φωνή της γιαγιάς της Swift ακούγεται σαν απόκοσμο δείγμα, ελάχιστα διακριτή πάνω από την παραγωγή. Στις βόλτες μου, ένιωθα αυτό που έκανε η Swift: να αγγίζει το πνεύμα του αγαπημένου της προσώπου, πέρα από αυτόν τον κόσμο. Απλώς ακούγοντάς το, ένιωθα ότι μπορούσα να κάνω το ίδιο.
Ένιωθα την Emily, σχεδόν σωματικά, να κάθεται δίπλα μου στο παγκάκι, να κοιτάζει τα καλαμιόφυτα. Όπως λέει και ο στίχος: “Αν δεν το ήξερα καλύτερα / θα νόμιζα ότι είσαι ακόμα εδώ.”
Αν και είχα γνωρίσει τη Swift κατά την περίοδο του “1989”, ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα στραφώ σε εκείνη για παρηγοριά σε καιρούς θλίψης. Ωστόσο, το “Marjorie” κατάφερε κάτι που δεν είχα καταφέρει σε πέντε χρόνια ψυχοθεραπείας και γεμάτων προγραμμάτων: με έκανε να καθίσω ήρεμα με τη θλίψη που είχα συμπιέσει για μισή δεκαετία.
Το 2024, είχα την τύχη να πάρω εισιτήριο για την περιοδεία Eras Tour. Είκοσι επτά εβδομάδων έγκυος με τον γιο μου – τον ανιψιό που η όμορφη αδελφή μου δεν πρόλαβε να γνωρίσει – βρέθηκα στις κερκίδες μαζί με άλλους Swifties, καθώς η παλμική εισαγωγή του “Marjorie” αντηχούσε στο σκοτεινό στάδιο. Καθώς η Swift τραγουδούσε τους πρώτους στίχους, 90.000 άνθρωποι άναψαν τα φώτα των κινητών τους, δημιουργώντας ένα αστερισμό, δηλώνοντας όλοι: “είμαστε εδώ μαζί σας”. Ένιωσα το μωρό να κλωτσάει και να κινείται. Δεν νομίζω να ήμουν η μόνη θαυμάστρια με δάκρυα στα μάτια.
Δεν εκκλησιάζομαι, αλλά αυτή η εμπειρία μπορεί να είναι το πιο κοντινό που έχω φτάσει σε αυτό το είδος κοινοτικής πίστης και ευφορίας. Μέσα από ένα ποπ τραγούδι και μια πανδημία, γεννήθηκε μια μικρή, τόσο ουσιαστική τελετουργία που θεράπευσε κάτι που δεν ήξερα ότι χρειαζόταν θεραπεία. Αν αυτό δεν είναι σπουδαία στιχουργική, δεν ξέρω τι είναι.
