Το Πεκίνο πιθανότατα αναπνέει με ανακούφιση μετά την αναβολή της επίσκεψης του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στην Κίνα για «περίπου ένα μήνα». Αρχικά, ο Τραμπ είχε προσπαθήσει να απειλήσει την Κίνα για τη μη συμμετοχή της σε μια προτεινόμενη ναυτική επιχείρηση συνοδείας στο Στενό του Ορμούζ, αλλά γρήγορα άλλαξε τόνο, αναγνωρίζοντας την παραδοξότητα ενός τέτοιου αιτήματος. Ούτε καν οι στενότεροι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν.
Ωστόσο, το Πεκίνο είναι ακόμα πιο απογοητευμένο από την έλλειψη σαφήνειας της Ουάσινγκτον και την ασαφή ατζέντα του Τραμπ για το τι θέλει να επιτύχει στην επερχόμενη επίσκεψή του. Η συνάντηση του μηνός αυτού στο Παρίσι, Γαλλία, μεταξύ του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης Χε Λιφένγκ και του Αμερικανού Υπουργού Οικονομικών Μπέσεντ, για τη συζήτηση της λεπτομερούς ατζέντας, απέδωσε φαινομενικά λίγα ουσιαστικά αποτελέσματα.
Λίγοι φαίνεται να καταλαβαίνουν γιατί ο Τραμπ απρόθυμος να αποκαλύψει τις προθέσεις του πριν από την πολυαναμενόμενη επίσκεψή του: στην πραγματικότητα, το στυλ λειτουργίας του έχει αλλάξει – από την παραδοσιακή στρατηγική αμφιβολία σε κάτι που ίσως μπορεί να ερμηνευτεί ως «σύνθετη στρατηγική αμφιβολία».
Η θεμελιώδης αρχή της παραδοσιακής στρατηγικής αμφιβολίας είναι η δημιουργία αβεβαιότητας – στην περίπτωσή μας, για να αποτρέψει την επανένωση της Ταϊβάν με τη βία. Κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας, ο Τραμπ εφάρμοσε κυρίως την παραδοσιακή στρατηγική αμφιβολία, χρησιμοποιώντας την άρρητη αβεβαιότητα για το πώς θα αντιδρούσαν οι ΗΠΑ σε μια στρατιωτική ενοποίηση της Ταϊβάν.
Η παραδοσιακή στρατηγική αμφιβολία υπήρξε για καιρό εργαλείο των ΗΠΑ για την επίτευξη σταθερότητας στο Στενό της Ταϊβάν. Ωστόσο, μια τέτοια στρατηγική έχει έναν μοναδικό στόχο και στερείται του επιχειρησιακού χώρου για να χρησιμοποιήσει την Ταϊβάν ως διαπραγματευτικό χαρτί. Έτσι, δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της προτίμησης του Τραμπ για τη σύναψη συμφωνιών.
Κάποτε είχε προτείνει δημόσια ότι η πολιτική «μίας Κίνας» ήταν ασήμαντη για τις ΗΠΑ, εκτός αν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως διαπραγματευτικό χαρτί για κάτι άλλο. Για να αντισταθμίσει τις ελλείψεις της παραδοσιακής στρατηγικής αμφιβολίας, η ομάδα των σύγχρονων «Στράουσιαν» της Δυτικής Ακτής πρότεινε μια στρατηγική σύνθετης στρατηγικής αμφιβολίας, το νόημα της οποίας αντικατοπτρίστηκε στην Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ για το 2025.
Αυτή η αλλαγή παρείχε στον Τραμπ μια νέα επιχειρησιακή προσέγγιση στη διπλωματία κορυφής με το Πεκίνο, καθώς απελευθερώνει χώρο για διαπραγματεύσεις για μια νέα συμφωνία. Η ουσία αυτής της προσέγγισης είναι να μην αποκαλύπτονται οι προθέσεις της Ουάσινγκτον πριν από τις διαπραγματεύσεις, δημιουργώντας έτσι σκόπιμα αντιφατικές δηλώσεις, μικτά μηνύματα και συγκεχυμένες πολιτικές μετατοπίσεις, που ταιριάζουν στην υποτιθέμενη «τέχνη της συμφωνίας» του Τραμπ.
Τα επιχειρησιακά χαρακτηριστικά της σύνθετης στρατηγικής αμφιβολίας εκδηλώνονται κυρίως με την αποστολή μικτών σημάτων στην Ταϊβάν μέσω ισχυρής υποστήριξης, όπως πρωτοφανείς πωλήσεις όπλων, με συναλλακτικές απαιτήσεις, όπως η πίεση προς το νησί να ξοδέψει περισσότερα για την άμυνά του.
Περιλαμβάνει επίσης την αποστολή μηνυμάτων στο Πεκίνο, αλλάζοντας την παραδοσιακή έκφραση ότι οι ΗΠΑ «αντιτίθενται» στο «δεν υποστηρίζουν» οποιαδήποτε ενέργεια που αλλάζει μονομερώς την υφιστάμενη κατάσταση στο Στενό της Ταϊβάν. Αυτό υποδηλώνει ότι η στρατηγική αμφιβολία του Τραμπ είναι μια παθητική αντίδραση στις ενέργειες της Κίνας, παρά ένας σκοπός περιορισμού.
Σημαντικότερα, ο Τραμπ έχει αναμφισβήτητα εγκαταλείψει τις «Έξι Διασφαλίσεις» των ΗΠΑ προς την Ταϊβάν – ιδίως ότι η Ουάσινγκτον δεν θα διαβουλευτεί ποτέ με το Πεκίνο σχετικά με τις πωλήσεις όπλων στην Ταϊβάν – όταν παραδέχτηκε δημόσια ότι συζήτησε πωλήσεις όπλων κατά τη διάρκεια της πρόσφατης κλήσης του με τον Πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ. Το μήνυμα που προσπαθεί να μεταφέρει είναι ότι η αμερικανική πολιτική προς την Ταϊβάν δεν αποτελεί πλέον μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής για την ήττα της Κίνας, αλλά μάλλον ένας τρόπος να τη συνδέσει με μια συμφωνία με το Πεκίνο, διατηρώντας παράλληλα τη σταθερότητα στο Στενό της Ταϊβάν.
Η δήλωση του Τραμπ ότι δεν θα υπάρξει σύγκρουση στο Στενό της Ταϊβάν κατά τη διάρκεια της θητείας του αντικατοπτρίζει την επιθυμία του να καταλήξει σε συμφωνία. Για εκείνον, η επίτευξη αυτής της συμφωνίας εντός της θητείας του είναι επαρκής. Μια στρατιωτική σύγκρουση στο Στενό της Ταϊβάν θα διέκοπτε ολόκληρη την ριζοσπαστική του ατζέντα για τη διπλωματία των μεγάλων δυνάμεων.
Επιπλέον, ο Τραμπ έχει θολώσει τα όρια μεταξύ συμμάχων και ανταγωνιστών, κυρίως στέλνοντας το μήνυμα ότι ο εμπορικός πόλεμος δεν στοχεύει αποκλειστικά το Πεκίνο. Αυτή η προσέγγιση του επέτρεψε να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε μέσα, συμπεριλαμβανομένης της Ταϊβάν, για την επίτευξη εμπορικών ή οικονομικών κερδών.
Τέλος, η σύνθετη στρατηγική αμφιβολία του Τραμπ βασίζεται στη διπλωματία χωρίς την προσποίηση ιδεολογίας. Η Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας του 2025 επαναπροσδιορίζει τη σχέση μεταξύ των ΗΠΑ και των συμμάχων και εταίρων τους ως μια σχέση που βασίζεται σε στρατηγική αιρεσιμότητα. Θεωρεί την παραδοσιακή αμερικανική υποστήριξη προς τους συμμάχους ως υπό όρους, ευθυγραμμιζόμενη με τη χρήση του Στενού της Ταϊβάν από τον Τραμπ ως διαπραγματευτικό χαρτί.
Η Κίνα ενδέχεται να δυσκολεύεται να κατανοήσει τη νέα προσέγγιση του Τραμπ στη δεύτερη θητεία του, δεδομένων των σημαντικών διαφορών στις αμερικανικές και κινεζικές μεθόδους λειτουργίας και στα ψυχολογικά χαρακτηριστικά της διπλωματίας κορυφής. Τα χαρακτηριστικά λειτουργίας της Κίνας είναι πιο παραδοσιακά και απαιτούν επιβεβαίωση των βασικών απαιτήσεων και των δύο πλευρών πριν από τις διαπραγματεύσεις.
Ο Τραμπ, από την άλλη πλευρά, έχει αποκλίνει από τις παραδοσιακές διπλωματικές πρακτικές, ειδικά όσον αφορά την Ταϊβάν. Είναι σχεδόν αδύνατο να επιτευχθεί μια βασική συναίνεση πριν από τις συνόδους κορυφής. Η σύνθετη στρατηγική αμφιβολία του τοποθετεί αντιφατικά σήματα πάνω από την παραδοσιακή στρατηγική αμφιβολία, διαταράσσοντας έτσι τις διαδικαστικές λήψεις αποφάσεων και τη στρατηγική αποφασιστικότητα του άλλου μέρους.
Για τον Τραμπ, οι επιδιωκόμενοι στόχοι της επίσκεψής του στην Κίνα μπορούν να επιτευχθούν μόνο μέσω αυτοσχεδιασμού, καθώς είναι πεπεισμένος ότι θα μπορέσει να αποσπάσει το πάνω χέρι με αυτόν τον τρόπο.
Επιπλέον, η σκόπιμη αποκάλυψη από τον Λευκό Οίκο μιας πώλησης όπλων αξίας 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Ταϊβάν πριν από τη σύνοδο κορυφής αποτελεί ένα μήνυμα ότι προτίθεται να χρησιμοποιήσει το νησί ως διαπραγματευτικό χαρτί. Ο υπολογισμός του Τραμπ μπορεί να είναι ότι μπορεί να την ανακαλέσει εάν επιτευχθεί μια μακροπρόθεσμη συμφωνία για τη σταθεροποίηση του Στενού της Ταϊβάν. Ωστόσο, εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία, μπορεί να προετοιμάσει νόμιμα την ήδη προτεινόμενη πώληση.
