Ως άνθρωπος νοσταλγικός και όχι πια σε νεαρή ηλικία, πρόσφατα απέκτησα ένα βίντεορεκόρ VHS, καθαρά για την αναδρομική ικανοποίηση. Στη συνέχεια, σε δημοπρασία στο Shepton Mallet, κέρδισα μια τηλεόραση CRT 32 ιντσών. Ο λόγος; Εκτός από το να παίξω μερικά παλιά βίντεο που βρήκα στη σοφίτα μου, συμπεριλαμβανομένου ενός όπου εμφανίζομαι σε μια τηλεοπτική εκπομπή για νέους της δεκαετίας του ’90 μιλώντας για τον σεξισμό και το Tomb Raider (ήμουν κατά του σεξισμού, για να είμαι σαφής), ήθελα έναν νέο τρόπο να ξοδέψω χρήματα σε εύθραυστη νοσταλγία βιντεοπαιχνιδιών.

Η άνοδος της βιομηχανίας παιχνιδιών τις δεκαετίες του ’80 και ’90 συνέπεσε με την έκρηξη της οικιακής βιντεοκασέτας, και οι δύο μορφές διασταυρώθηκαν με πολλούς ενδιαφέροντες τρόπους. Υπάρχουν οι προφανείς θησαυροί που θέλω να αποκτήσω: κόπιες VHS από το *Street Fighter: The Movie* και την ταινία *Super Mario Bros.* του 1993, φυσικά, καθώς και πρώιμες επιτυχίες εμπνευσμένες από παιχνίδια όπως το *The Last Starfighter*, *The Wizard* και *WarGames*. Τα περισσότερα από αυτά τα νοικίαζα από το τοπικό μου βιντεομάγαζο στα ’80s – το οποίο, όπως πολλά άλλα, πωλούσε επίσης παιχνίδια υπολογιστών από τον budget εκδότη Mastertronic, μια άλλη ενδιαφέρουσα (τουλάχιστον για μένα) διασταύρωση αυτών των δύο μορφών ψυχαγωγίας.

Υπάρχουν και πιο σπάνιες βιντεοταινίες που θέλω να εντοπίσω. Αυτή η εποχή είδε πολλά κινούμενα σχέδια-συνεργασίες, καθώς τα τηλεοπτικά κανάλια άρχισαν να αντιλαμβάνονται την τεράστια απήχηση του μέσου. Υπάρχουν κασέτες VHS που συλλέγουν επεισόδια από τα τρομερά καρτούν *Pac-Man* και *Pole Position* από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, και, από αργότερα στη δεκαετία, το *Super Mario Bros. Super Show!*, μια τηλεοπτική σειρά από τις ΗΠΑ που συνδύαζε κινούμενα και ζωντανά στοιχεία.

Επίσης, πλειοδοτώ σε μια κασέτα VHS του απίστευτα κακού *Captain N: The Game Master*, ενός καρτούν για ένα αγόρι που μεταφέρεται σε μια χώρα βιντεοπαιχνιδιών μέσω της τηλεόρασής του και πρέπει να παλέψει για την επιβίωσή του σε γνωστά περιβάλλοντα παιχνιδιών της Nintendo. Υπάρχουν ακόμη και μερικά αρκετά καλά καρτούν βιντεοπαιχνιδιών σε VHS, συμπεριλαμβανομένων των anime εκδόσεων των *Street Fighter* και *Tekken*.

Πριν από το διαδίκτυο, οι βιντεοκασέτες ήταν επίσης πολύτιμα διαφημιστικά εργαλεία για εκδότες παιχνιδιών. Εταιρείες arcade όπως η Konami και η Irem παρήγαγαν διαφημιστικές βιντεοκασέτες με τις νεότερες μηχανές τους για διανομείς και ιδιοκτήτες arcade. Στη δεκαετία του ’90, η Capcom διατηρούσε ένα fanclub στην Ιαπωνία και, μαζί με ένα περιοδικό και αργότερα ένα ενημερωτικό δελτίο, έστελνε μια σειρά από βιντεοκασέτες στα μέλη που περιείχαν τρέιλερ και συνεντεύξεις με προγραμματιστές. Πολλοί από αυτούς τους θησαυρούς μπορούν ακόμα να βρεθούν στο eBay και μέσω ιαπωνικών ιστοσελίδων δημοπρασιών. (Χρησιμοποιώ την εξαιρετική εφαρμογή Doorzo για αυτό).

Και τα βρετανικά περιοδικά gaming συχνά κάλυπταν κασέτες VHS γεμάτες με demos, τρέιλερ, συμβουλές και κόλπα. Όταν εργαζόμουν στο περιοδικό Dreamcast DC-UK το 1999, το πρώτο μας τεύχος συνοδευόταν από ένα βίντεο demo, με αποσπάσματα διαφόρων τίτλων κυκλοφορίας και ήταν ένας απόλυτος εφιάλτης να ετοιμαστεί. Ρώτησα στο BlueSky για αναμνήσεις από παρόμοιες κασέτες demo. Ο συγγραφέας Mike Diver ανέφερε την κλασική “Sega Preview Tape” του περιοδικού *Mean Machines* με το *Sonic the Hedgehog 2* και, όπως θυμάται, “το χειρότερο υλικό του *Greendog* που είδατε ποτέ”. Το *Greendog: The Beached Surfer Dude!* ήταν ένα τρομερό scrolling platformer, και θα το είχα ξεχάσει εντελώς αν δεν ήταν αυτή η καταραμένη κασέτα. Το υλικό είναι πράγματι κακό – μπορείτε να δείτε ολόκληρο το πράγμα εδώ.

Οι έφηβοι της Gen Z, που είναι κουρασμένοι να τους σερβίρονται περιεχόμενο μέσω smartphones και συνδρομητικών υπηρεσιών, φαίνεται να αγκαλιάζουν τα φυσικά μέσα. Το βινύλιο ήταν ο Δούρειος Ίππος που άνοιξε τις πύλες – τώρα τα παιδιά αγοράζουν παλιομοδίτικες ψηφιακές κάμερες και χτίζουν συλλογές DVD. Το αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις κασέτες VHS, ακόμη και Betamax, οφείλεται εν μέρει στη νοσταλγία για τις παλιές ρουτίνες ενοικίασης, αναπαραγωγής και ευγενικής επανατύλιξης αυτών των αρχαϊκών αντικειμένων. Αλλά για τους οπαδούς των βιντεοπαιχνιδιών, υπάρχει μια άλλη διάσταση: οι βιντεοταινίες είναι ογκώδεις και έρχονται σε μεγάλα κουτιά με υπέροχη τέχνη, ακριβώς όπως οι παλιές κασέτες βιντεοπαιχνιδιών. Οι εικόνες που παράγουν είναι σαν παλιά παιχνίδια – γκλιτς και χαμηλής ανάλυσης – και φέρουν την πατίνα μιας άλλης εποχής.

Γνωρίζω ότι θα καταλήξω να παραγγείλω ένα καθαριστικό για καλούπια βιντεοταινιών από το θαυμάσιο fansite VHS is Life, αλλά αξίζει η δαπάνη και η προσπάθεια για να σωθούν μερικοί θλιβερά μολυσμένοι θησαυροί, όπως η κόπια της πρώτης ταινίας *Pokemon*, από το 1998. Αποκαλύπτουν ένα αναδυόμενο μέσο που κάνει δειλά βήματα σύνδεσης με άλλους πολιτισμούς οθόνης. Και δεδομένου ότι η βιομηχανία παιχνιδιών είναι τρομερή στην αρχειοθέτηση της δικής της ιστορίας, όποιος αγοράζει και φροντίζει αυτά τα εύθραυστα αντικείμενα, εκτελεί πράξη ζωτικής σημασίας διατήρησης και επιμέλειας.

Μπορείτε να βρείτε πολλά από αυτά τα βίντεο demos και καρτούν στο YouTube, αλλά πάντα, πάντα, το κύριο τεχνούργημα αυτό καθαυτό – η συσκευασία του, η μυρωδιά του, οι ιδιορρυθμίες του, οι ευθραυστότητές του – είναι μέρος της εμπειρίας κατανόησης και εκτίμησης της ιστορίας. Αυτό λέω στον εαυτό μου, ούτως ή άλλως, κάθε φορά που αυξάνω σιωπηλά την προσφορά μου για μια ιαπωνική ενοικιαζόμενη κόπια της ταινίας *Super Mario Bros.* του 1993 που βρήκα μόλις στο eBay. Αν δεν την αγοράσω και δεν την φροντίσω, μπορεί να χαθεί για πάντα, σωστά; Δεν μπορώ να το ρισκάρω.

Τι να παίξεις Ενώ είμαστε σε ρετρό διάθεση, ξεκίνησα μια καριέρα διαχείρισης ποδοσφαίρου της δεκαετίας του ’90 με το *Nutmeg!*, ένα νοσταλγικό ποδοσφαιρικό sim διασταυρωμένο με ένα παιχνίδι καρτών deck-building, το οποίο κυκλοφορεί αργότερα αυτή την εβδομάδα για PC. Χρησιμοποιώντας πραγματικά ονόματα παικτών της εποχής, μπορείτε να χτίσετε μια ομάδα, να εκπαιδεύσετε τους παίκτες σας, να επιλέξετε σχηματισμούς και στη συνέχεια να συμμετάσχετε σε αγώνες που βασίζονται σε κάρτες. Υπάρχουν πολλά συστήματα για να μάθετε, αλλά σύντομα τα αφομοιώνετε και η παρουσίαση είναι υπέροχη, χρησιμοποιώντας αναγνωρίσιμα κειμήλια από τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, συμπεριλαμβανομένων παλιών PC, φελλοσανίδων και ενός βαθμολογικού πίνακα που μοιάζει με έναν από αυτούς τους χάρτες που προσφέρονταν δωρεάν με τα ποδοσφαιρικά περιοδικά στην αρχή κάθε σεζόν. Οι οπαδοί των παλιών τίτλων *Kevin Toms Football Star Manager* ή *Championship Manager* θα απολαύσουν κάθε στιγμή.

Τι να διαβάσεις Η Epic Games, δημιουργός του Fortnite, ανακοίνωσε ότι απολύει περισσότερους από 1.000 υπαλλήλους. Ο CEO Tim Sweeney απέδωσε τις απολύσεις σε δύσκολες συνθήκες της βιομηχανίας, καθώς και σε κάμψη της αφοσίωσης των παικτών στο Fortnite. Η παγκόσμια βιομηχανία παιχνιδιών έχει δει δεκάδες χιλιάδες απολύσεις τα τρία τελευταία χρόνια. Το αυξανόμενο κόστος ανάπτυξης παιχνιδιών, σε συνδυασμό με τον έντονο ανταγωνισμό από άλλες μορφές ψηφιακής ψυχαγωγίας, όπως τα social media και η τηλεόραση streaming, ασκούν τεράστια πίεση στους εκδότες.

Άλλη μια μέρα, άλλος ένας προγραμματιστής συνειδητοποιεί ότι, ωχ, ξέχασε κάποια τέχνη που δημιουργήθηκε από AI στο παιχνίδι του κατά λάθος. Αυτή τη φορά, είναι ο δημιουργός του *Crimson Desert*, Pearl Abyss, ο οποίος εξέδωσε μια δήλωση εξηγώντας ότι οπτικά στοιχεία που δημιουργήθηκαν από γενετική AI ενσωματώθηκαν ακούσια στην τελική έκδοση, αντί να αντικατασταθούν από έργα που δημιουργήθηκαν από ανθρώπους. Αυτό το είδος περίεργου ατυχήματος συνέβη και στην 11 Bit Studios, η οποία εξέδωσε μια συγγνώμη για την παράλειψη στοιχείων AI στο *The Alters*, και στην Sandfall Interactive, η οποία στερήθηκε τα βραβεία Indie game αφού διαπιστώθηκε ότι πειραματική τέχνη AI είχε βρεθεί στην τελική κυκλοφορία (ενώθηκε πέντε ημέρες αργότερα).

Αν υπήρχε ποτέ ένα παιχνίδι που να φώναζε για το δικό του θεματικό πάρκο, αυτό θα ήταν το Minecraft – και ευτυχώς οι θεοί της επέκτασης μάρκας άκουσαν. Το *Minecraft World* έρχεται στο Chessington World of Adventures το 2027. Ανυπομονούμε για ορδές εφήβων να τρέχουν μέσα από τα προσεκτικά σχεδιασμένα βιώματα, πετώντας ποπ κορν και φωνάζοντας “Chicken Jockey”.

Είμαι μεγάλος φαν των βιβλίων που συγκεντρώνουν δοκίμια για βιντεροπαιχνίδια, και ένα υπέροχο νέο παράδειγμα μόλις εκδόθηκε. Το *CTRL: Essays on Video Games* (από τις Liliput Press) είναι μια συλλογή ενδιαφέροντων, αστείων και στοχαστικών κομματιών γραφής παιχνιδιών από μυθιστοριογράφους όπως η Lisa McInerney, καθώς και δημιουργούς παιχνιδιών, συμπεριλαμβανομένης της θρυλικής Brenda Romero.

Τι να κάνεις κλικ Resident Evil στα 30: πώς η ωδή τρόμου της Capcom έχει επιβιώσει και ανθίσει Στον κόσμο των online παιχνιδιών, δεν υπάρχουν πια επιτυχίες – μόνο επιζώντες Ο CEO του εκδότη του Subnautica 2 χρησιμοποίησε το ChatGPT σε αποτυχημένη προσπάθεια αποφυγής πληρωμής bonus 250 εκατομμυρίων δολαρίων στον επικεφαλής του δικού του στούντιο, ακούγεται στο δικαστήριο The Mortuary Assistant – τρόμος εμπνευσμένος από παιχνίδια προσομοιώνει τη νεκροτομική εργασία με πειστικότητα | ★★☆☆☆

Ερώτηση Παραμένοντας στο ρετρό θέμα μας, αυτή η ερώτηση μου ήρθε από τον Howard, μέσω email. “Είμαι σίγουρος ότι θυμάμαι ένα τηλεπαιχνίδι από τη δεκαετία του ’80 που περιλάμβανε διάφορους γύρους όπου οι διαγωνιζόμενοι έπαιζαν βιντεροπαιχνίδια μεταξύ τους, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ τι ονομαζόταν ή ποια ήταν τα παιχνίδια. Συνέβη αυτό πραγματικά ή το έφτιαξα;” Όχι, δεν το έφτιαξες! Νομίζω ότι αναφέρεσαι στο παιδικό τηλεπαιχνίδι της BBC, *First Class*, το οποίο ξεκίνησε ως ένα αυτόνομο πιλοτικό επεισόδιο από το BBC Wales το 1984, πριν γίνει σταθερό πρόγραμμα από το 1986 έως το 1988. Το κουίζ περιλάμβανε δύο ομάδες των τριών παιδιών που απαντούσαν σε ερωτήσεις γνώσεων σχετικά με ταινίες, μουσική και γενικές γνώσεις, διανθισμένες με γύρους παιχνιδιών. Τίτλοι που περιλαμβάνονταν ήταν το *Paperboy*, το *Hyper Sports* και η προσομοίωση skateboarding *720°*, και η παρουσιάστρια Debbie Greenwood βασιζόταν ακόμη και σε έναν υπολογιστή για την τήρηση των σκορ. Δεν ήταν το πρώτο τηλεπαιχνίδι που περιλάμβανε γύρους βιντεροπαιχνιδιών, ωστόσο. Το *Starcade* έπαιζε στις ΗΠΑ από το 1982 και περιλάμβανε δεκάδες παιχνίδια, όπως *Donkey Kong*, *Crystal Castles* και *BurgerTime*. Αργότερα, το 1991, ήρθε ένα άλλο αμερικανικό τηλεπαιχνίδι, το *Video Power*, συν-παρουσιαστής του οποίου ήταν ο Terry Lee Torok, ο οποίος παρείχε επίσης σχόλια σε εκδηλώσεις esports των Nintendo World Championships. Αλλά μετά ήρθε η κορύφωση της μορφής, το βρετανικό *GamesMaster*, το οποίο προβλήθηκε στο Channel 4 από το 1992 και παρουσιάστηκε λαμπρά από τον αρθρογράφο παιχνιδιών του Guardian, Dominik Diamond. Αυτή είναι σίγουρα μια ιδέα που χρειάζεται ανανέωση για τη δεκαετία του 2020 – ίσως συνδυάζοντας το τηλεπαιχνίδι των ’00s *1 vs. 100* με το Fortnite;