Μια απρόσμενη “ειδική” σχέση φαίνεται να αναπτύσσεται μεταξύ του Keir Starmer και του Donald Trump, αν και η κατάσταση είναι περίπλοκη. Αυτή την εβδομάδα, λίγες ώρες πριν από μια προγραμματισμένη τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ των δύο ηγετών, ο Trump μοιράστηκε ένα απόσπασμα από μια άλλη συνομιλία. Ήταν ένα βίντεο από το εναρκτήριο επεισόδιο του “Saturday Night Live (SNL) UK”, στο οποίο ένας νευρικός και αγχωμένος Starmer, τον οποίο υποδύεται ο George Fouracres, προσπαθούσε επανειλημμένα να αποφύγει την κλήση προς τον πρόεδρο. “Απλά θέλω να τον κρατήσω χαρούμενο, Lammy”, παραπονέθηκε ο πρωθυπουργός στον αναπληρωτή του. “Δεν τον καταλαβαίνεις όπως εγώ – μπορώ να τον αλλάξω”.
Μετά από εβδομάδες πραγματικών εντάσεων σχετικά με αυτό που ο Trump αντιλαμβάνεται ως έλλειψη βρετανικής υποστήριξης για στρατιωτική δράση των ΗΠΑ στο Ιράν, το ταπεινωτικό βίντεο ήταν ένας εφιάλτης για την Ντάουνινγκ Στριτ. Όμως, ποιος θα έλεγε ότι ήταν ένα όνειρο; Το SNL UK, του οποίου η άφιξη μόλις ανακοινώθηκε από τον ισχυρότερο άνδρα του κόσμου.
Όταν ανακοινώθηκε ότι το Sky θα δημιουργούσε τη δική του εκδοχή του 51 ετών αμερικανικού τηλεοπτικού θεσμού, η συλλογική αντίδραση ήταν: γιατί; Είναι ένα ερώτημα που η Tina Fey – η πρώην επικεφαλής σεναριογράφος του SNL, η οποία ανέλαβε την παρουσίαση της πρώτης βρετανικής εκπομπής – αντιμετώπισε στην εναρκτήρια μονόλογό της, παραδεχόμενη ότι “κανείς δεν ξέρει πραγματικά γιατί” γινόταν αυτό.
Πριν από την πρεμιέρα, υπήρχε μια υγιής δόση κυνισμού. Η κωμωδία σκετς μπορεί να είναι ανατριχιαστικά αμήχανη, και η εισαγωγή μιας κλασικής μορφής από την Αμερική; Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το βαθιά ριζωμένο σύμπλεγμα πολιτιστικής ανωτερότητας της Βρετανίας. Ωστόσο, μετά από μια πολλά υποσχόμενη έναρξη, με ενθαρρυντικές κριτικές και θεαματικότητα, πιστεύω ότι θα πρέπει όλοι να στηρίζουμε το SNL, καθώς νέες μορφές και φρέσκο ταλέντο χρειάζονται απεγνωσμένα για να σώσουν την “γραμμική” τηλεόραση από τον κύκλο της ανίας στον οποίο έχει κολλήσει.
Για μια εκπομπή όπως το SNL UK, η εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης παρουσιάζει τεράστιες ευκαιρίες. Ήδη, μόνο μια ανάρτηση από τον Trump έχει κάνει το επεισόδιο της επόμενης εβδομάδας να μοιάζει απαραίτητο. (Ακόμα κι αν υπήρχαν μερικά αδύναμα σκετς που δεν λειτούργησαν, όπως το “The Last Supper” του David Attenborough, το οποίο σώθηκε μόνο από την αψεγάδιαστη μίμηση της πριγκίπισσας Diana από τον Jack Shep.) Ωστόσο, αυτή η πρώιμη viral διάδοση αναδεικνύει το μεγαλύτερο πρόβλημά του: οι τηλεθεατές θα παρακολουθούν πραγματικά ζωντανά ή σε catch-up, ή θα περιηγούνται απλώς στις καλύτερες στιγμές στα social feed τους το επόμενο πρωί; Αν συμβαίνει το τελευταίο, η εκπομπή θα είναι δύσκολη για το Sky να την εμπορευματοποιήσει.
Η κατακερματισμένη φύση της παρακολούθησης λόγω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης καθιστά επίσης το SNL πιο δύσκολο να επιτύχει, καθώς η ειδησεογραφική κωμωδία σκετς βασίζεται σε κοινά σημεία αναφοράς – γι’ αυτό λειτούργησε το τμήμα “Weekend Update” των Paddy Young και Ania Magliano σχετικά με τους influencers που εγκαταλείπουν το Ντουμπάι. Καθώς τα σκετς συνεχίζονται, πρέπει να συνεχίσουν να βρίσκουν μεγάλα γέλια για ένα κοινό του οποίου η προσοχή κατακερματίζεται ολοένα και περισσότερο από αλγορίθμους.
Η έλλειψη οποιασδήποτε “μονοκουλτούρας” είναι ακριβώς αυτό που κάνει το SNL UK να μοιάζει συναρπαστικό – και σχεδόν ριζοσπαστικό. Η “γραμμική” τηλεόραση βρίσκεται σε βαθιά κρίση: αρκεί να ρίξετε μια ματιά στο πρόγραμμα του Σαββατόβραδου, όπου οι επιλογές ήταν “The Weakest Link” (BBC One), “Britain’s Got Talent” (ITV) και μια επανάληψη του “Top of the Pops” (BBC Two). Στο παρελθόν, μια τολμηρή παραγγελία όπως το SNL UK θα είχε βρει μια θέση σε αυτά τα κανάλια, ή ίσως στο Channel 4, που έχει μια συγκεκριμένη εντολή να είναι πειραματικό. Όμως, τώρα, τα προγράμματά τους είναι ένας κυλιόμενος ιμάντας από κουρασμένες μορφές, από το “I’m a Celebrity” έως το “The Apprentice” και το “Strictly Come Dancing”. Η εκπληκτική επιτυχία μιας εκπομπής όπως το “The Traitors” αποδεικνύει ότι το κοινό θέλει νέες μορφές και λαχταρά την νοσταλγική τηλεόραση του “water-cooler”, όπου νιώθεις ότι όλοι παρακολουθούν το ίδιο πράγμα.
Το SNL δεν είναι απλώς ένα νέο εγχείρημα (τουλάχιστον στο Ηνωμένο Βασίλειο)· μας εισάγει σε μια πηγή νέων ταλέντων. Στη δεκαετία του 2000, η ηδονιστική εφηβική δραματική σειρά “Skins” του E4 δημιούργησε μια νέα γενιά αστέρων της υποκριτικής, από τον Nicholas Hoult έως τον Dev Patel και τον βραβευμένο με Όσκαρ Daniel Kaluuya. Βλέποντας την ομάδα των σταρ του SNL UK να ποζάρουν μπροστά σε μια στάση λεωφορείου στο Λονδίνο σε προωθητικές φωτογραφίες, διαπιστώνω πόσο σπάνιο είναι να βλέπεις μια εκπομπή να δίνει πλατφόρμα σε νέα ταλέντα. Αυτή είναι μια γενιά που μπορεί να γράψει το επόμενο “Catastrophe” ή “Peep Show”, αλλά της δίνονται λίγες ευκαιρίες να λάμψει.
Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι το SNL UK έχει ευνοηθεί από τις χαμηλές προσδοκίες. Μπορεί να είναι δύσκολο για τους Αμερικανούς να το αντιληφθούν, αλλά η αμερικανική εκδοχή δεν παρακολουθείται ή δεν εκτιμάται ιδιαίτερα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό θα διευκολύνει την ενσωμάτωση του βρετανικού ιδιορρυθμικού χιούμορ που κάνει σειρές όπως το “RuPaul’s Drag Race UK” και το “The Traitors UK” να ξεχωρίζουν από τις αμερικανικές αντίστοιχές τους. Όπως σημείωσε ο Scott Bryan σε μια κριτική για το Variety, η εκπομπή λειτουργεί καλύτερα όταν “αγκαλιάζει κάτι πιο βρετανικό και εγγενώς σουρεαλιστικό”, όπως μιμήσεις της Cilla Black και ο William Shakespeare να εισέρχεται πάνω σε ένα κλεμμένο ποδήλατο Lime.
Στο μέλλον, υπάρχουν σημαντικές προκλήσεις. Βρίσκεται πίσω από paywall και μπορεί να παρακολουθηθεί μόνο με λογαριασμό Now TV ή Sky. Η Βρετανία φαίνεται επίσης να έχει γίνει επιφυλακτική σχετικά με την κωμωδία σκετς από τις ημέρες της πολιτικής σάτιρας της δεκαετίας του ’80, “Spitting Image”, ή των επιτυχιών των ’00s όπως το “Little Britain” και το “The Catherine Tate Show” – οι οποίες πλέον επανεκτιμώνται ως εκπομπές που κυρίως “χτυπούσαν” χαμηλά τους στόχους τους. Αντ’ αυτού, η βρετανική κωμωδία βρήκε ένα γλυκό σημείο σε αιχμηρές, ειρωνικές δραματικές σειρές όπως το “Fleabag” ή σε αθώα sitcoms όπως το “Gavin & Stacey”, αλλά το όλο νόημα του SNL είναι ότι βασίζεται σε μια πιο ταραγμένη πραγματικότητα από την οποία οι θεατές μπορεί να θέλουν να αποδράσουν.
Ως αυτοσαρκαζόμενοι Βρετανοί, είμαστε προγραμματισμένοι να μειώνουμε τους ανθρώπους όταν βγαίνουν “από το κουτί τους”. Μια κωμική εκπομπή με σχετικά άγνωστους κωμικούς είναι πιθανό να πυροδοτήσει αυτή την παρόρμηση. Αλλά αν το SNL UK καταφέρει να εμπνεύσει την τηλεόραση του Σαββατόβραδου να απελευθερωθεί από έναν φαύλο κύκλο των ίδιων προσώπων και κουρασμένων μορφών, είμαι όλος υπέρ του.
Το “Saturday Night Live UK” προβάλλεται στο Now TV.
