Στο υπόγειο μιας νέας πολυκατοικίας στο Camden, το σύστημα εξαερισμού λειτουργεί στο μέγιστο. Οι ανεμιστήρες βουίζουν σαν ορχήστρα αλυσοπρίονων, προσπαθώντας να διαχειριστούν ένα πρόβλημα ελαφριάς υγρασίας. “Έτσι θα ακούγεται αν υπήρχε πυρκαγιά!”, φωνάζει ο Jon Swinstead, η κινητήριος δύναμη πίσω από το Μουσείο Νεανικής Κουλτούρας, καθώς προσπαθεί να ακουστεί πάνω από τον θόρυβο.
Είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς, αλλά σε λίγες εβδομάδες αυτός ο άδειος, ελαφρώς υγρός χώρος θα μετατραπεί σε ένα ίδρυμα αφιερωμένο σε όλα όσα αφορούν τους εφήβους – ένα project στο οποίο ο Swinstead εργάζεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εδώ και σχεδόν 30 χρόνια.
Το μουσείο, που ανοίγει στις 15 Μαΐου, έχει συγκεντρώσει ένα αρχείο 100.000 αντικειμένων που αφηγείται την ιστορία των βρετανικών νεανικών υποκουλτούρων, από τους mods και τους rockers, μέχρι τους ravers και τους emo.
Διάσπαρτες στον προσωρινό χώρο εργασίας της ομάδας υπάρχουν γιγαντιαίες φωτογραφίες από grime greats, διαφάνειες από τη δουλειά του Gavin Watson που τεκμηριώνει skinheads, και ένα Raleigh Chopper, το οποίο ο Swinstead παραδέχεται ότι είναι ένα από τα κομμάτια της συλλογής που “αξίζει μερικά λεφτά”. “Έχουμε επίσης ένα αυθεντικό Sony Walkman”, προσθέτει. “Έχει δύο εισόδους, η μία γράφει ‘guys’ και η άλλη ‘dolls'”.
Έχει προσκληθεί το βρετανικό κοινό να δωρίσει αντικείμενα, όπως μια τεράστια συλλογή από μπλούζες αποφοίτησης, με προσωπικά μηνύματα γραμμένα με μαρκαδόρο. Αλλού υπάρχουν εξατομικευμένες τσάντες και προσαρμοσμένες μπλούζες αφιερωμένες σε two-tone μπάντες. Πρόκειται για μια μορφή επιμέλειας από κάτω προς τα πάνω, την οποία η ομάδα θεωρεί ταιριαστή για κουλτούρες που ήταν χειροποίητες, περιθωριακές και θεμελιώδεις για τους νέους που τις δημιούργησαν.
“Λάβαμε μια δωρεά από έναν άνδρα ονόματι Steven, ο οποίος πήγαινε σε πρώιμες punk συναυλίες το 1976, αλλά φοβόταν ότι θα απολυόταν από την πρακτική του αν αναγνωριζόταν. Έτσι, πήρε μια μάσκα συγκόλλησης και έβαψε με stencil τη λέξη ‘HATE’ στην κορυφή”, λέει η Lisa der Weduwe, η υπεύθυνη προγραμματισμού κοινότητας στο MoYC. “Δώρισε επίσης ένα αντίτυπο της Evening Standard και εμφανίζεται εκεί φορώντας τη μάσκα σε μια συναυλία των Clash”.
Ο Swinstead δηλώνει ότι το μουσείο καλύπτει ένα προφανές κενό στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο διαθέτει ένα βραβευμένο Young V&A που απευθύνεται σε παιδιά, αλλά τίποτα ουσιαστικό αφιερωμένο στα εφηβικά χρόνια και την απίστευτη ποικιλία υποκουλτούρων που δημιουργήθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο. “Αν υπάρχει κάτι για την παιδική ηλικία, γιατί δεν υπάρχει κάτι για τους εφήβους;”, αναρωτιέται η Der Weduwe. “Τα περισσότερα μουσεία σταματούν την επιμέλεια στα 13 ή 14, που είναι όταν συμβαίνουν τα συναρπαστικά πράγματα”.
Το μουσείο ξεκίνησε τη ζωή του σε ένα υπόστεγο στον κήπο του Swinstead, ο οποίος άρχισε να συλλέγει φωτογραφίες που αποτύπωναν τις βρετανικές υποκουλτούρες που καθόρισαν το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα.
Η συλλογή αρχικά έγινε το φωτογραφικό πρακτορείο PYMCA, αλλά άλλαξε πορεία μετά από προσέγγιση από έναν απόφοιτο τέχνης, τον Jamie Brett. Και οι δύο διέγνωσαν την πολιτιστική αξία της συλλογής και το ζευγάρι άρχισε να σκέφτεται τη δημιουργία ενός μουσείου.
Έκτοτε, έχουν διοργανώσει pop-up εκδηλώσεις στο φεστιβάλ We Out Here, δημιούργησαν μια έκθεση για το έτος Coventry’s City of Culture, και είχαν έναν ημι-μόνιμο χώρο στην Shaftesbury Avenue στο κέντρο του Λονδίνου, αλλά τώρα βρίσκονται στα πρόθυρα κάτι εντελώς διαφορετικού.
Το μουσείο θα λειτουργεί και ως χώρος εκδηλώσεων, περιλαμβάνοντας ένα κατάστημα Rough Trade και ένα youth club. Με μίσθωση 20 ετών και υποστήριξη από το City Bridge Foundation και το National Lottery Heritage Fund, ο Swinstead ελπίζει ότι το μουσείο θα γίνει ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτιστικού τοπίου του Ηνωμένου Βασιλείου.
Οι Der Weduwe και Swinstead σπεύδουν να απορρίψουν την ιδέα ότι οι υποκουλτούρες φθίνουν σε σύγκριση με τις μυριάδες φυλές που εμφανίστηκαν τις δεκαετίες του 1970 και του ’80. “Δεν μπορούμε να αρνηθούμε τη διαφορά, αλλά δεν έχει πεθάνει”, λέει ο Swinstead. “Είναι διαφορετικά σήμερα. Απλά δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι πια τρέχουν σε αγέλες με τον ίδιο τρόπο”.
“Αν κοιτάξετε τη σκηνή του anime ή του K-pop, έχουν όλα τα χαρακτηριστικά μιας παραδοσιακής υποκουλτούρας”, λέει η Der Weduwe. “Υπάρχει στυλ, υπάρχει οπτική ταυτότητα, υπάρχει μουσική – είναι σίγουρα πιο λεπτό και έχει γίνει πολύ πιο ρευστό”.