Η ένταση στην περιοχή της Ταϊβάν, με το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα να παραμένει στην εξουσία και τις ΗΠΑ να αυξάνουν τις πωλήσεις όπλων, θέτει το ερώτημα της βιωσιμότητας της ειρηνικής επανένωσης. Ο Zhou Bo, συνταξιούχος συνταγματάρχης του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΛΑΣ) και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Tsinghua, τονίζει ότι η λύση βρίσκεται στο να πειστεί το Πεκίνο πως η ειρηνική επανένωση είναι ακόμα εφικτή. Αυτό θα καλλιεργήσει την αυτοπεποίθηση αντί για την ανυπομονησία, καθώς η Κίνα δυναμώνει. Ωστόσο, υπάρχει η πιθανότητα η αυξανόμενη ισχύς να οδηγήσει σε ανυπομονησία και χρήση βίας, ειδικά αν υπάρξουν προκλήσεις. Ο Zhou Bo αναφέρει ως “προκλητικό” τον τωρινό ηγέτη της Ταϊβάν, William Lai Ching-te, επισημαίνοντας τις δηλώσεις του που χαρακτηρίζουν την ηπειρωτική Κίνα ως “εχθρική ξένη δύναμη”.
Η προοπτική της Κίνας είναι να μην επιτρέψει να παραμείνει ένα μέρος της επικράτειάς της για πάντα αποσπασμένο. Η υπομονή του Πεκίνου είναι αξιοσημείωτη, αλλά η δήλωση του Lai έχει ανοίξει θεωρητικά το δρόμο για τη χρήση βίας. Παρόλο που το “ειρήνη” αναφέρεται στο 15ο πενταετές σχέδιο, οι προειδοποιήσεις είναι πιο έντονες.
Όσον αφορά τις “κόκκινες γραμμές” για μη ειρηνικά μέσα, ο Zhou Bo επισημαίνει τη στρατηγική ασάφεια τόσο της Κίνας όσο και των ΗΠΑ. Η ασάφεια της Κίνας, σε αντίθεση με αυτή των ΗΠΑ που υποδηλώνει φθίνουσα ισχύ, αυξάνεται παράλληλα με την αυξανόμενη ισχύ της χώρας.
Σχετικά με την Ιαπωνία, ο Zhou Bo εκτιμά ότι η στάση της πρωθυπουργού Sanae Takaichi ήταν πολιτικά υποκινούμενη για εγχώριο κοινό. Παρόλο που αναφέρθηκε σε “περιστατικό στην Ταϊβάν” ως κατάσταση απειλητική για την Ιαπωνία, έχει μετριάσει τον τόνο της. Οι μελλοντικοί Ιάπωνες ηγέτες αναμένεται να είναι πιο προσεκτικοί. Η πιθανότητα άμεσης σύγκρουσης μεταξύ Ιαπωνίας και Κίνας κρίνεται χαμηλή, με το ζήτημα της Ταϊβάν να παραμένει το κύριο σημείο τριβής.
Αναφορικά με την ιδέα ενός G2 (Κίνας-ΗΠΑ) ως διαμορφωτή της παγκόσμιας σταθερότητας, ο Zhou Bo την απορρίπτει, τονίζοντας την τάση του κόσμου προς την πολυπολικότητα. Η Κίνα, αν και σημαντική δύναμη, αυτοπροσδιορίζεται ως μέλος του Παγκόσμιου Νότου.
Η έννοια της “ύφεσης” μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ είναι περίπλοκη. Αν και δεν υπάρχει η ισορροπία τρόμου του Ψυχρού Πολέμου, η στενή οικονομική αλληλεξάρτηση επιτρέπει περιστασιακές χαλαρώσεις της έντασης. Η Κίνα, ενώ απορρίπτει την ιδέα ενός “νέου Ψυχρού Πολέμου”, αναγνωρίζει την ανάγκη για “δύναμη να πολεμήσει” σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από ανταγωνισμό.
Ο Zhou Bo διακρίνει την “επιρροή” από την “σφαίρα επιρροής”. Η Κίνα, ακόμη και αν το επιθυμούσε, δυσκολεύεται να δημιουργήσει σφαίρες επιρροής λόγω των σύνθετων γεωπολιτικών σχέσεων στην περιοχή της. Η παγκόσμια επιρροή της Κίνας προβάλλεται μέσω πρωτοβουλιών όπως η “Ζώνη και Δρόμος” και μέσω της μεσολάβησης σε περιφερειακές συγκρούσεις, όπως η συμφιλίωση Σαουδικής Αραβίας-Ιράν.
Στην ερώτηση αν η Κίνα είναι έτοιμη να ηγηθεί μεταρρυθμίσεων σε παγκόσμιους θεσμούς, ο Zhou Bo αναφέρει ότι, ενώ η Κίνα αυτοπροσδιορίζεται ως αναπτυσσόμενη χώρα, αναγνωρίζεται από πολλές χώρες ως υπερδύναμη και ηγέτης του Παγκόσμιου Νότου. Η αυξανόμενη συνεισφορά της στον ΟΗΕ και η μη “ιεραποστολική” φύση της κουλτούρας της την διαφοροποιούν από τις παραδοσιακές υπερδυνάμεις.
Ο Zhou Bo εξηγεί ότι ο ΛΑΣ έχει τρεις κύριες ευθύνες: την εθνική επανένωση (με την Ταϊβάν), την προστασία των υπερπόντιων συμφερόντων της Κίνας και την ανάληψη διεθνών υποχρεώσεων ως μεγάλη δύναμη. Επιπλέον, υποστηρίζει ότι η Κίνα, στην πορεία της προς την επανένωση, θα πρέπει να αυξήσει το πυρηνικό της οπλοστάσιο, ώστε οι ΗΠΑ να μην τολμούν να σκέφτονται σενάρια πυρηνικού πολέμου στην Ταϊβάν.
Τέλος, όσον αφορά την αστάθεια στην Κορεατική χερσόνησο, ο Zhou Bo εκτιμά ότι οι εκκλήσεις για πυρηνικά όπλα στη Νότια Κορέα είναι περίπλοκες και πιθανότατα δεν θα υλοποιηθούν. Η Βόρεια Κορέα, μέσω των προκλήσεων, επιδιώκει την προσοχή, ενώ η Κίνα, παρόλο που δεν είναι ευχαριστημένη με το πυρηνικό πρόγραμμα της Πιονγιάνγκ, δυσκολεύεται να ελέγξει πλήρως την κατάσταση.
