Το αριστουργηματικό έργο του Μπαχ, το «Πάθος κατά Ιωάννην», συχνά θεωρείται το πιο κοντινό του σε όπερα. Σε αντίθεση με το πιο εκτεταμένο «Πάθος κατά Ματθαίον», αυτό το λιτότερο έργο απαιτεί διεισδυτική διεύθυνση και τραγουδιστές με αίσθηση του δράματος, στοιχεία που βρίσκονται άφθονα σε αυτή τη νέα ηχογράφηση.

Ο Ραφαέλ Πισόν «ξαναζωντανεύει» τη σύνθεση, ξεκινώντας με έναν σπαρακτικό χορωδιακό ύμνο γεμάτο αγωνιώδεις κραυγές απόγνωσης. Στη συνέχεια, ωθεί τους τραγουδιστές του σε έκσταση καθώς ζητούν την απελευθέρωση του Βαραβά και την σταύρωση του Χριστού. Η ορχήστρα Pygmalion αποδίδει με αιχμηρή ακρίβεια, δείχνοντας ιδιαίτερο πάθος ακόμα και στην ερμηνεία των στοχαστικών χορωδιακών κειμένων.

Αναμφίβολα, το «Πάθος κατά Ιωάννην» λειτουργεί ως όπερα, καθώς ο Ευαγγελιστής αφηγείται το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας. Ο Πισόν έχει την τύχη να έχει στο πλευρό του τον Γερμανό τενόρο Julien Prégardien. Η εμπειρία του φαίνεται στην φωνή του, που υψώνεται σε μια οργισμένη κραυγή δηλώνοντας τον Βαραβά δολοφόνο, και στην αχηλάστως λυρική απόδοση της ανάμνησης των πικρών δακρύων του Πέτρου.

Ο Huw Montague Rendall προσδίδει πλούσιο τόνο και αταλάντευτη σοβαρότητα στον ρόλο του Ιησού, ενώ ο Christian Immler, ως Πιλάτος, ταλαντεύεται σαν ταραγμένο φανάρι. Στην εξαιρετική ομάδα των σολίστ, η καθαρότητα της Ying Fang έρχεται σε ευχάριστη αντίθεση με την απόκοσμη χροιά της Lucile Richardot, ολοκληρώνοντας μια από τις πιο θεατρικές ερμηνείες του «Πάθους κατά Ιωάννην» που έχει καταγραφεί.