Η Κιμ Γκόρντον, η εμβληματική φυσιογνωμία της εναλλακτικής μουσικής σκηνής, θυμάται την αρχή της πορείας της με τους Sonic Youth, μια εποχή όπου ο πήχης για την πρωτοποριακή μουσική είχε τεθεί τόσο ψηλά που έμοιαζε δύσκολο να προστεθεί κάτι νέο. «Υπήρχαν οι Velvet Underground, που άφησαν μια τεράστια σκιά, και μετά όλα τα no wave συγκροτήματα», αναφέρει. «Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με όλη αυτή την ψυχραιμία, και νιώθεις ότι δεν ανήκεις, πώς κάνεις κάτι να συμβεί;» Η απάντηση, όπως εξηγεί, βρίσκεται στη συγκέντρωση στην ευχαρίστηση της δημιουργίας κάτι άνευ προηγουμένου. «Αυτό είναι ακόμα η προσέγγισή μου», δηλώνει, ενώ παραδέχεται ότι αρχικά δεν είχε καμία πρόθεση για solo δίσκους, πέραν ενός project με τον Bill Nace, τους Body/Head. «Ήταν αυτός ο παραγωγός στο LA, ο Justin Raisen, που με παρενοχλούσε συνεχώς να κάνω ένα solo album. Δεν υπήρχε κανένα σχέδιο. Στο τέλος, πάλι, είπα, ας δούμε τι θα συμβεί».

Η Γκόρντον, της οποίας το βιβλίο “Girl in a Band” έχει αγαπηθεί από πολλούς, εξετάζει την πιθανότητα να ασχοληθεί με τη συγγραφή μυθιστορήματος. «Με θεωρώ περισσότερο εικαστική καλλιτέχνιδα που γράφει, παρά συγγραφέα», λέει. «Δεν θα πω ότι δεν θα προσπαθήσω ποτέ να γράψω ένα μυθιστόρημα, αλλά η γραφή είναι πάντα μια πρόκληση, ειδικά το να ξεκινήσω, και είμαι τόσο μεγάλη αναβλητική. Όμως, μόλις ξεκινήσω, το απολαμβάνω πάρα πολύ. Λατρεύω τη σκέψη. Συχνά, ουσιαστικά, δεν ξέρω τι σκέφτομαι για κάτι μέχρι να αρχίσω να γράφω γι’ αυτό».

Η συμμετοχή της στην ταινία “Chronology of Water” βασίζεται στο ομώνυμο απομνημόνευμα της avant garde συγγραφέως Lidia Yuknavitch, όπου υποδύεται έναν χαρακτήρα που βασίζεται χαλαρά στη φωτογράφο Nan Goldin. «Μου αρέσει πολύ η Kristen Stewart (σεναριογράφος/σκηνοθέτης) και ήταν ενδιαφέρον να δω πόσο καλά γνώριζε τι ήθελε. Ήταν πολύ ευarticulate ως σκηνοθέτης», αναφέρει, προσθέτοντας: «Μου αρέσει η υποκριτική. Μου αρέσουν τα πράγματα που είναι ψυχολογικά, και που περιλαμβάνουν επίσης κίνηση στον χώρο».

Όσον αφορά την επιτυχία της, η Γκόρντον αποδίδει τα εύσημα στην επιμονή και την εστίαση σε ό,τι την ενδιαφέρει. «Η προσέγγισή μου για την επίτευξη οτιδήποτε ήταν πάντα διαισθητική», δηλώνει. «Είχα επίσης πολλή αμφιβολία για τον εαυτό μου, νιώθω ότι τα πάντα ήταν κάπως ένας αγώνας. Με τους Sonic Youth, ήταν μια τόσο σταδιακή εξέλιξη προς την απόκτηση κοινού, και περιλάμβανε πραγματικά πολλή επιμονή». Επιπλέον, αναγνωρίζει την τύχη ως παράγοντα, καθώς «αυτό το επίτευγμα, και η εμπειρία εκείνων των χρόνων, μου άνοιξαν πολλές ευκαιρίες».

Η Γκόρντον μοιράζεται επίσης την εμπειρία της από την ανακάλυψη οπτικής τέχνης μέσω των εξωφύλλων των δίσκων των Sonic Youth. Αναφέρεται στην έκθεση του Sol LeWitt στο Okey Dokey της LA, εστιάζοντας στην εκπαιδευτική φύση των έργων του. «Νομίζω ότι οι άνθρωποι πίσω από αυτό χρειάστηκαν τέσσερις ημέρες για να το εγκαταστήσουν», λέει για ένα έργο που χρησιμοποιούσε κυρίως πρωτεύοντα χρώματα.

Μια ξεχωριστή ανάμνηση αφορά τη γνωριμία της με τον Jean-Michel Basquiat, καθώς και οι δύο σύχναζαν σε ένα φωτοτυπείο στη Little Italy της Νέας Υόρκης. «Ο Basquiat ερχόταν συχνά – μάλιστα πουλήσαμε τον δίσκο του με το συγκρότημα του με τον Vincent Gallo, Gray», λέει, με μια δόση αυτοσαρκασμού για το ότι δεν αγόρασε ποτέ ένα αντίτυπο. «Τον φωτοτύπησα κάποια πράγματα που έβαλε στους πίνακές του. Ήταν πολύ ήσυχος, δεν τον γνώρισα ποτέ πραγματικά».

Σχετικά με την επιρροή της, η Γκόρντον σκόπιμα αποφεύγει την περισυλλογή. «Αυτό θα με έκανε εσωστρεφή. Και για μένα, ο κύριος στόχος των πάντων είναι να μην γίνω εσωστρεφής».

Η εκτεταμένη χρήση του ονόματος “Sonic Youth” σε πλατφόρμες παραγωγής μουσικής AI την ενθουσιάζει. «Θα ήμουν περίεργη τι ήχο θα είχε», λέει. «Οι άνθρωποι μαγεύονται από την τεχνολογία – είναι κουλ, είναι σέξι. Μέρος της γοητείας της Τεχνητής Νοημοσύνης είναι ότι δεν είναι καθόλου ανθρώπινη: είναι καθαρή, δεν έχει αίσθηση θανάτου, δεν έχει αίσθηση ανθρώπινης ευθραυστότητας. Είναι σίγουρα κάτι για το οποίο φοβάμαι κάπως».

Η Γκόρντον τοποθετείται και για την έννοια του punk: «Ήταν η αντικρατική ευαισθησία που ήταν σημαντική για μένα, πραγματικά, παρά το rock με τα τρία ακόρντα. Με προσέλκυσε η no wave μουσική, η οποία ήταν πολύ πιο μηδενιστική: συγκροτήματα όπως οι DNA, Mars, Theoretical Girls και η Lydia Lunch. Ένιωθαν πιο ελεύθεροι». Παραδέχεται, ωστόσο, θαυμασμό για μπάντες της εποχής του punk, όπως οι Raincoats και οι Slits, τονίζοντας τον σημαντικό ρόλο των γυναικών στη μουσική.

Η φράση στο διάσημο T-shirt της, “Girls invented punk rock, not England”, προέκυψε από μια συνέντευξη. «Ήταν απλώς γεννημένο από αυτή τη συζήτηση για το ποιος εφηύρε το punk rock, η Αγγλία ή η Αμερική. Ένιωθα ότι οι γυναίκες είχαν τα περισσότερα να αντιδράσουν, ότι ήταν περισσότερο outsider».

Όταν ρωτάται για το «Koolest thing», αναφέρει με αισιοδοξία τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης, Zohran Mamdani. Επιστρέφοντας στο παρελθόν, θυμάται τη συνέντευξη με τον LL Cool J για το περιοδικό Spin, τονίζοντας την απλότητά του. «Ήταν απλώς ένας τύπος», λέει, χαριτολογώντας για την απάντησή του όταν ρωτήθηκε για το rock που του αρέσει: «Bon Jovi».

Σχετικά με την έννοια της ντροπής, η Γκόρντον παραδέχεται: «Ναι, είμαι κάπως ντροπαλό άτομο. Πολλοί ερμηνευτές είναι στην πραγματικότητα ντροπαλοί». Παρατηρεί ότι η σκηνική παρουσία μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο υπέρβασης της ντροπής, προσφέροντας μια αίσθηση αθανασίας, αλλά και ευαλωτότητας.

Το αρσενικό εγώ, σύμφωνα με τη Γκόρντον, είναι πιο εύθραυστο από ποτέ. «Διαβάζω άρθρα όπως “ντρέπομαι που έχω φίλο” και σκέφτομαι, ναι, οι άντρες έχουν πρόβλημα», σχολιάζει, προσθέτοντας θετικά: «Είναι υπέροχο που υπάρχουν περισσότερες γυναίκες στη μουσική τώρα. Το νόημα της παρουσίας περισσοτέρων γυναικών, σε οποιοδήποτε πεδίο, είναι ότι εξαλείφει τα κλισέ για το ποιοι είναι οι γυναίκες».

Για να παραμείνει θετική σε έναν χαοτικό κόσμο, η Γκόρντον καταφεύγει στη δημιουργία τέχνης, την παρακολούθηση ταινιών και τηλεοπτικών σειρών, όπως “The Pitt” και “Vladimir”.

Σχετικά με τις απαιτήσεις της backstage rider, αναφέρει την παρουσία κοτόπουλου από το Whole Foods, μια αλλαγή από τις εποχές του CBGBs, όπου οι rider ήταν ανύπαρκτοι. «Οι άνθρωποι που διηύθυναν τα ευρωπαϊκά venues, σε έκαναν να νιώθεις σαν άνθρωπος», θυμάται με χαμόγελο.

Όσον αφορά τις τύψεις, η Γκόρντον δηλώνει: «Ίσως πάρα πολλές για να αναφερθούν». Εξομολογείται ότι ιδανικά θα ήθελε να είχε περισσότερη αυτοπεποίθηση όταν μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, ώστε να επιδιώξει την τέχνη πιο σθεναρά, αντί να ξεκινήσει ένα συγκρότημα.