Η April Grey, η αγαπημένη παραγωγός από τις ΗΠΑ, γνωστή για το πλούσιο καλλιτεχνικό της εύρος που αγγίζει μέχρι και τους 100 Gecs, τον Danny Brown και τον Travis Barker, έχει μέχρι τώρα δυσκολέψει την ακριβή κατηγοριοποίησή της. Με το ντεμπούτο της “Fishmonger” το 2021 και το concept album “Wallsocket”, που εξερευνούσε τη ζωή σε μια μυθική πόλη του Michigan, η Grey παρέδωσε έργα γεμάτα ηχητικές υπέρβασεις. Αν χρειαζόταν μια σύντομη περιγραφή, αυτή θα μπορούσε να είναι ένα κοκτέιλ από hyperpop και emo pop-punk, που ενίοτε αποδεικνυόταν υπερβολικά έντονο.
Αν και τα έργα της χαρακτηρίζονταν από έντονα pop στοιχεία, ειδικά στο “Wallsocket” όπου συνδυάζονταν παραμορφωμένες κιθάρες, αλλοιωμένα φωνητικά δείγματα, brostep μπάσα, rave ηλεκτρονικά, nu-metal riffs, shoegaze υφές, ήχοι πυροβολισμών, vintage video-game ήχοι, και φωνητικά που κυμαίνονταν από ατίθαση φωνή μέχρι παραμορφωμένο ουρλιαχτό, υπήρχαν στιγμές που η σοφία του “λιγότερο είναι περισσότερο” φάνταζε επιτακτική.
Ίσως η Grey να ακολούθησε αυτή τη συμβουλή. Αν και το “U” δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως αριστούργημα διακριτικότητας, μόλις στα πρώτα λεπτά ξεδιπλώνονται EDM synth, AutoTuned φωνητικά, ήχοι scratch, παύσεις που διακόπτονται από γέλια, και δυναμικά drums με reverse echo, πάνω στα οποία η Grey επαναλαμβάνει τον τίτλο του εναρκτήριου κομματιού “Tell Me (U Want It)” με μια απειλητική ψιθυριστή φωνή, προειδοποιώντας για ακραίες εξελίξεις. Αυτό σηματοδοτεί τη συνεχιζόμενη τάση της καλλιτέχνιδας για μαξιμαλισμό και υπερφόρτωση.
Ωστόσο, παρατηρείται μια αξιοσημείωτη απλοποίηση. Το “U” ακούγεται σημαντικά λιγότερο “τρομακτικό” από προηγούμενες δουλειές, πιθανώς λόγω μιας σαφούς μουσικής στροφής. Η emo/punk επιρροή έχει σχεδόν εξαφανιστεί, αφήνοντας μόνο μια αχνή υπόμνηση στο “Bodyfeeling” και στο “The Peace”, το οποίο θα μπορούσε κανείς να φανταστεί με παραμορφωμένες κιθάρες, αντί για την beatless, Imogen Heap-ish σύνθεση δειγμάτων φωνών. Αντ’ αυτού, ο μουσικός προσανατολισμός του “U” φαίνεται να είναι η R&B των τελών της δεκαετίας του ’90 και αρχών του ’00, η πλούσια, πειραματική περίοδος που κυριαρχούσαν οι Timbaland, The Neptunes και Rodney “Darkchild” Jerkins. Οι ηχώ αυτής της εποχής είναι παντού, από τα φωτεινά δείγματα ακουστικής κιθάρας που διατρέχουν το “Hollywood Forever” και το “Wish U Well”, μέχρι τα staccato φωνητικά του “Music” και τον λιτό, ρυθμικό παλμό του “Innuendo (I Get U)”, ενώ το “Do It” με το grindy synth του, αποτελεί μια μακρινή, πιο θορυβώδη σχέση του ήχου που τροφοδοτεί το “Sexyback” του Justin Timberlake.
Η Grey σίγουρα δεν είναι η μόνη καλλιτέχνιδα που αντλεί έμπνευση από αυτό το είδος και την εποχή, αλλά η προσέγγισή της λειτουργεί εξαιρετικά. Εμπλουτισμένο με AutoTune-overloaded φωνητικά, dubstep ηλεκτρονικά, beats που αλλάζουν διαρκώς ταχύτητα σε speedy pop-house και chattery acid γραμμές, το “U” αισθάνεται απόλυτα σύγχρονο, μακριά από μια ρετρό αναδημιουργία. Επιπλέον, η μερική μείωση της έντασης του ήχου της αποκαλύπτει πόσο ταλαντούχος pop συνθέτης είναι η Grey, κάτι που ήταν εύκολο να παραβλεφθεί ανάμεσα στην ηχητική βομβαρδιστική της προηγούμενη δουλειά. Ως μια πραγματική auteur – τα πάντα στο “U” γράφτηκαν, εκτελέστηκαν και παράχθηκαν από την ίδια – κανείς μπορεί να σκεφτεί ότι κομμάτια όπως το “Bodyfeeling” ή το “Do It” είναι τραγούδια για τα οποία άλλοι pop καλλιτέχνες θα πλήρωναν υπέρογκα ποσά σε ομάδες επαγγελματιών στιχουργών.
Οι στίχοι, σε σύγκριση με προηγούμενες δουλειές της, είναι επίσης πιο συγκρατημένοι. Η ιστορία πίσω από το “Wallsocket” ήταν τόσο περίπλοκη που η κατασκευή της απαιτούσε τη χρήση διαγραμμάτων και λευκών πινάκων – ή “κάποιας ντετεκτιβίστικης δουλειάς σε φελλό”, όπως το έθεσε η Grey – αλλά εδώ τα τραγούδια παραμένουν πιστά στο θέμα της αγάπης, αν και εκφράζεται μέσω ευρηματικών και πρωτότυπων ιδεών. Το “The Peace” καταγράφει την εξέλιξη μιας σχέσης μέσα από μια σειρά κοινών τσιγάρων, ενώ τα “Hollywood Forever” και “Do It” εξετάζουν με χιούμορ το θέμα των ραντεβού όταν κανείς είναι τουλάχιστον κάπως διάσημος: “Είμαι στην playlist σου;”, ρωτά το δεύτερο. “Έχεις Spotify;”
Θα ήταν ευχάριστο να υποθέσουμε ότι η μείωση της έντασης από το 11 έχει ως αποτέλεσμα ένα άλμπουμ που θα μπορούσε να μετακινήσει την April Grey από τα όρια της μέτριας φήμης – μιας καλλιτέχνιδας που χαίρει κριτικής αναγνώρισης στον αριστερό χώρο της pop – προς μια πιο mainstream αναγνώριση. Ωστόσο, η προσπάθεια πρόβλεψης αυτών των αλλαγών το 2026 είναι μάταιη, και, επιπλέον, ίσως η ίδια να είναι ευχαριστημένη εκεί που βρίσκεται, έχοντας τον πλήρη έλεγχο και δουλεύοντας με το δικό της σχέδιο. Ένα σχέδιο που φαίνεται να αποδίδει: το “U” είναι σίγουρα ένα πιο ενδιαφέρον, ολοκληρωμένο και καλογραμμένο pop άλμπουμ από πολλά που έχουν κυκλοφορήσει πρόσφατα από μεγάλους pop καλλιτέχνες.
Αυτή την εβδομάδα η Alexis άκουσε:
Kim Gordon – Let Go
Η Kim Gordon φαίνεται πολύ πιο αφοσιωμένη στη σύγχρονη pop από οποιονδήποτε άλλο alt-rock αστέρα της γενιάς της: όπως αποδεικνύει ο συνδυασμός trap-influenced beats, feedback, raw electronics και χαρακτηριστικά διαταρακτικών φωνητικών στο “Let Go”, μπορεί να το κάνει αυτό χωρίς να χάσει ούτε ένα κλάσμα της προσωπικότητάς της.
