Το Jury Duty, η σειρά του Amazon, κατάφερε να γίνει ένα απρόσμενο viral χιτ μέσα στο 2023, πετυχαίνοντας κάτι φαινομενικά αδιανόητο: να πείσει έναν άνδρα, τον Ronald Gladden, ότι συμμετείχε σε ένα ντοκιμαντέρ για δικαστήριο στο Λος Άντζελες, ενώ στην πραγματικότητα, τα πάντα ήταν σκηνοθετημένα και εκείνος ήταν ο μοναδικός συμμετέχων που δεν ήταν ηθοποιός. Παρά τις συνεχείς προκλήσεις από το καστ, συμπεριλαμβανομένου του ηθοποιού James Marsden που έπαιζε μια αυτοπαρωδούμενη εκδοχή του εαυτού του, και τον διαρκή κίνδυνο να αποκαλυφθεί η απάτη, οι δημιουργοί κατάφεραν να διατηρήσουν την ψευδαίσθηση αρκετά ώστε το “δικαστήριο” να εκδώσει ετυμηγορία.

Ο 30χρονος Gladden όχι μόνο δεν αντέδρασε με δυσαρέσκεια όταν αποκαλύφθηκε η απάτη, αλλά η κωμωδία που προέκυψε ήταν ζεστή, ευγενική και πραγματικά αστεία. Το Jury Duty κέρδισε μάλιστα ένα βραβείο Peabody, αποδεικνύοντας ότι η τηλεόραση ριάλιτι μπορεί να “αναδείξει το καλύτερο” στους ανθρώπους.

Αυτό το γεγονός, παρά την επιτυχία, γέννησε επιφυλάξεις για μια δεύτερη σεζόν, ακόμη και στους θαυμαστές. Το Jury Duty ήταν μια κριτική και εμπορική επιτυχία, καθιστώντας την επανάληψη του “κόλπου” εξαιρετικά δύσκολη. Υπήρχε η εύλογη απορία, αν θα μπορούσε να βρεθεί ένα δεύτερο “χρυσό” ταλέντο σαν τον Ronald Gladden.

Ο σκηνοθέτης Jake Szymanski παραδέχεται ότι ακόμη και οι δημιουργοί είχαν αμφιβολίες: “Δεν ξέραμε αν μπορούσε να γίνει ξανά… Απαιτεί πολλή δουλειά και εμπεριέχει μεγάλο ρίσκο”. Παρόλα αυτά, τα κατάφεραν.

Η νέα σεζόν, “Jury Duty Presents: Company Retreat”, ακολουθεί τον 25χρονο Anthony Norman από το Νάσβιλ, έναν προσωρινό υπάλληλο που προσλήφθηκε μέσω Craigslist, όπως και ο Gladden, για να υποστηρίξει μια οικογενειακή εταιρεία καυτερών σαλτσών στην ετήσια απόδρασή της. Όταν ο διευθυντής του ξαφνικά αποχωρεί, ο Norman βρίσκεται αντιμέτωπος με την πρόκληση να γίνει “Captain Fun” για τους νέους και εκκεντρικούς συναδέλφους του. Επιπλέον, ο ιδρυτής της εταιρείας ετοιμάζεται να αποχωρήσει, αφήνοντας τον Norman υπεύθυνο όχι μόνο για την ομαλή διεξαγωγή της απόδρασης, αλλά και για τη σωτηρία της επιχείρησης – όλα αυτά ενώ πιστεύει ότι συμμετέχει σε ένα ντοκιμαντέρ για την εταιρεία σε μια κρίσιμη στιγμή της ιστορίας της.

Ο εκτελεστικός παραγωγός David Bernad αναφέρει ότι η ιδέα για τη δεύτερη σεζόν ήταν μια “ιστορία Δαβίδ εναντίον Γολιάθ”, όπου ένας ταπεινός ήρωας αντιμετωπίζει τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων. “Η φιλοδοξία δεν ήταν να ξεπεράσουμε ή να φτάσουμε την επιτυχία του Jury Duty, αλλά να δημιουργήσουμε κάτι μοναδικό που να λειτουργεί από μόνο του.”

Ωστόσο, το “Company Retreat” όχι μόνο επαναλαμβάνει την επιτυχία του Jury Duty, αλλά αυξάνει το διακύβευμα με μια πιο περίπλοκη απάτη, έναν μεγαλύτερο χώρο και περισσότερες κάμερες, με μεγαλύτερο χρόνο γυρισμάτων, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο αποκάλυψης. Υπάρχει μάλιστα και μια νέα εμφάνιση διασημότητας, άψογα τοποθετημένη ώστε να είναι απλώς πιστευτή.

“Η δεύτερη σεζόν είναι πολύ πιο φιλόδοξη, όσον αφορά την αφήγηση”, συμφωνεί ο Bernad. Στην πρώτη σεζόν, ο Gladden βρέθηκε στο μέσο του “12 Ένοχοι”, με το περιορισμένο περιβάλλον και την αδιαφανή λειτουργία του νομικού συστήματος να βοηθούν την παραγωγή. Αυτή τη φορά, “δεν είχαμε την ιδέα μιας δίκης ενόρκων, όπου το κοινό γνωρίζει τα βήματα… Πρόκειται για μια εντελώς δημιουργημένη ιστορία.”

Οι δυσκολίες ήταν επίσης αυξημένες για την παραγωγή, με 48 κάμερες να καταγράφουν σε μια έκταση 300.000 τετραγωνικών ποδιών, δέκα φορές μεγαλύτερη από την αίθουσα του δικαστηρίου. Χρειάστηκε να κατασκευαστούν ολόκληρες δομές για να κρύβονται οι κάμερες και να φιλοξενηθεί το 80μελές συνεργείο. Η ομάδα των props χρειάστηκε να αναπτύξει μια σειρά από καυτερές σάλτσες.

Και ενώ οι συν-ένορκοι του Gladden δεν είχαν προηγούμενες σχέσεις, ο Norman εντάχθηκε σε στενές ομάδες συναδέλφων με δεκαετίες κοινής ιστορίας και αστεϊσμών. Όλο αυτό το “lore” έπρεπε να αναπτυχθεί και να απομνημονευτεί από τους ηθοποιούς, προκειμένου να διασφαλιστεί η συνέπεια στις αφηγήσεις τους.

Η προετοιμασία ξεπέρασε κατά πολύ ό,τι φαίνεται στην τελική κόπια, σύμφωνα με τον Szymanski – από λεπτομέρειες όπως το πού πήγαν κολέγιο οι χαρακτήρες, μέχρι αν ζούσαν σε σπίτια με αυλές. “Αν είστε πραγματικοί άνθρωποι που γνωρίζεστε πάνω από μια δεκαετία, και ξαφνικά δεν ξέρετε κάτι βασικό ο ένας για τον άλλον, μπορεί να καταστρέψει ολόκληρο τον κόσμο.”

Ακόμα και η συμμετοχή της διασημότητας έπρεπε να ταιριάζει με τις απαιτήσεις της παραγωγής για την εμφάνισή της, αντίστροφα, “για να φανεί αληθινό”, λέει ο Szymanski. “Τίποτα στη σειρά δεν είναι τυχαίο.”

Ως αποτέλεσμα, το “Company Retreat” συχνά μοιάζει με μια σκηνοθετημένη εργασιακή κωμωδία, σατιρίζοντας τις παραλογίες της ενώ παράλληλα γιορτάζει τις γνήσιες σχέσεις που αναπτύσσονται εκεί. Μπορεί να ξεχάσετε ότι ο Norman δεν γνωρίζει το αστείο, μέχρι να τον δείτε να προσπαθεί να καταπιέσει ένα γέλιο για αυτό που πιστεύει ότι είναι ακόμα ένα ασύνδετο σχόλιο ή μια έκρηξη από έναν από τους παράξενους συναδέλφους του.

Μάλιστα, ορισμένοι φορούσαν ακουστικά και λάμβαναν γραμμές ή σημειώσεις από την αίθουσα ελέγχου – και όλοι βασίζονταν στο αυτοσχεδιασμό, για να κρατήσουν τον Norman στην πορεία. Αν έστρεφε αριστερά όταν οι παραγωγοί περίμεναν να στρίψει δεξιά, ή αποφάσιζε να φάει μεσημεριανό έξω αντί για μέσα, θα μπορούσε να χαλάσει μια σκηνή ή ένα προγραμματισμένο σημείο της ιστορίας, εξηγεί ο Szymanski. “Αυτό θα παιχτεί ως τηλεοπτική σειρά οκτώ επεισοδίων· πρέπει ακόμα να φτάσουμε σε αυτές τις στιγμές. Πώς το κάνουμε καλύτερα όταν ο πρωταγωνιστής μας δεν ξέρει ότι πρωταγωνιστεί σε τηλεοπτική σειρά;”

Η απάντηση ήταν μήνες γραφής, δημιουργίας κόσμου και πρόβων πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, προετοιμάζοντας κάθε πιθανό σενάριο. “Είναι λίγο σαν να χτίζεις έναν πύργο Jenga”, λέει ο εκτελεστικός παραγωγός Nicholas Hatton: κάθε κίνηση κινδυνεύει να ρίξει “τον ήρωα”, όπως ονομαζόταν ο Norman και ο Gladden στα παρασκήνια. “Δεν μπορείς να κάνεις άλλη λήψη, δεν μπορείς να κάνεις επανεκκίνηση, δεν μπορείς να κάνεις παύση… και αν κάτι πάει στραβά, μπορείς να μείνεις χωρίς τηλεοπτική σειρά, κάτι που είναι τρομακτική προοπτική.”

Η πρώτη σεζόν έφτασε οριακά κοντά στην κατάρρευση όταν ο υποτιθέμενος δικαστικός κλητήρας αποκάλεσε μια από τις ενόρκους με το πραγματικό της όνομα αντί για το όνομα του χαρακτήρα της, παρουσία του Gladden, απαιτώντας αυτοσχέδιο κάλυψη εν κινήσει. Υπήρξε μια άλλη εξίσου συγκλονιστική στιγμή την τελευταία ημέρα γυρισμάτων της δεύτερης σεζόν, λίγες ώρες πριν τη μεγάλη αποκάλυψη. Ο Hatton ανατριχιάζει στη μνήμη: “Μπορείς να δεις πόσο κοντά φτάνουμε στο να καταστρέψουμε τα πάντα… Νομίζω ότι ήμασταν τυχεροί, και τις δύο σεζόν.”

Για τους θεατές, προτείνει ο Bernad, το στοιχείο του κινδύνου προσθέτει μόνο στη συγκίνηση της ακροβασίας. “Η ελπίδα είναι, καθώς το κοινό παρακολουθεί αυτή τη σεζόν, ότι το τέλος θα είναι απρόβλεπτο… Θα τα καταφέρουμε; Και πώς θα τα καταφέρουμε; Αυτό είναι μέρος της διασκέδασης.”

Όμως, για την ομάδα που ανέλαβε να το παραδώσει, η πίεση είναι τεράστια. “Δεν υπάρχει τίποτα σαν το άγχος της δημιουργίας του Jury Duty: τόσα πολλά είναι άγνωστα και τόσο απρόβλεπτα”, λέει ο Bernad, ο οποίος είναι επίσης εκτελεστικός παραγωγός στο The White Lotus. Σε αυτήν τη σειρά, λέει, υπάρχει ελάχιστη πιθανότητα να καταρρεύσει τα πάντα την τελευταία ημέρα γυρισμάτων. Στο Jury Duty, “όσο βαθύτερα μπαίνεις στην παραγωγή, τόσο ανεβαίνουν τα διακυβεύματα.”

Αν και η επιτυχία δεν μπορεί ποτέ να εγγυηθεί, οι πιθανότητες αυξάνονται με τη σωστή επιλογή του ήρωα, ο οποίος δεν υπηρετεί μόνο ως η καρδιά της σειράς, αλλά και ως ο λόγος ύπαρξής της. “Είναι το νούμερο ένα στην κλήση – απλώς δεν το συνειδητοποιούν πλήρως”, λέει ο Hatton.

Περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι ανταποκρίθηκαν στην ανάρτηση της παραγωγής στο Craigslist πέρυσι, διαφημίζοντας μια δίχρονη προσωρινή εργασία. Οι υποψήφιοι ελέγχθηκαν για χαρακτηριστικά προσωπικότητας όπως ευγένεια, ενσυναίσθηση, συμπόνια, αίσθηση του χιούμορ και “ένα βαθμό χαρίσματος”, λέει ο Hatton.

Υπήρχαν επίσης πρακτικές ανησυχίες, όπως το αν ο ήρωας ήταν πιθανό να έχει δει την πρώτη σεζόν ή αν κινδύνευε να αναγνωρίσει κάποιον από το καστ. Αλλά, για τον Szymanski, ο πιο σημαντικός παράγοντας ήταν αν, μόλις αποκαλυφθεί η αλήθεια, θα εκτιμούσαν τη συμμετοχή τους στη σειρά.

“Για μένα, είναι σχεδόν το μόνο πράγμα που το κάνει να αξίζει… πρέπει να είναι θετικό και αισιόδοξο, όχι μόνο για το κοινό, αλλά και για το άτομο που το βιώνει”, λέει. “Αλλιώς δεν αξίζει τον κίνδυνο.”

Το χρηματικό έπαθλο (150.000 δολάρια στη δεύτερη σεζόν) πιθανότατα βοηθάει στο να “μαλακώσει” η αποκάλυψη. Ο Szymanski λέει ότι υπάρχει “απολύτως” επαγγελματική υποστήριξη που προσφέρεται στον ήρωα μετά την αποκάλυψη. Η “ντοκιμαντερίστικη” δικαιολογία επέτρεψε επίσης στον Norman να του προσφερθεί υποστήριξη κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, χωρίς να αποκαλυφθεί το παιχνίδι.

Ωστόσο, προσθέτει ο Szymanski, ήταν μερικές φορές δύσκολο για το καστ, να χτίσουν πραγματικές σχέσεις μαζί του υπό ψευδείς προφάσεις. (Ο James Marsden έχει μιλήσει για την ανακούφισή του που μπόρεσε επιτέλους να αποκαλύψει στον Gladden, μετά το φινάλε της πρώτης σεζόν, ότι δεν ήταν στην πραγματικότητα ένας εγωκεντρικός ηλίθιος.)

“Αυτό που τους λέω – το οποίο είναι αλήθεια – είναι ότι πρέπει να το δούμε σαν να κάνουμε ένα μεγάλο πάρτι-έκπληξη για τον Anthony”, λέει ο Szymanski. “Πρέπει να πείτε ψέματα και να κρατήσετε κάποια μυστικά, αλλά αν το κάνουμε σωστά… θα είναι ενθουσιασμένος, θα το αγαπήσει, και θα νιώσει ότι όλα άξιζαν τον κόπο.”

Το Jury Duty Presents: Company Retreat κάνει πρεμιέρα στο Prime Video στις 20 Μαρτίου με τρία επεισόδια, ακολουθούμενο από δύο επεισόδια στις 27 Μαρτίου, και ένα φινάλε τριών επεισοδίων στις 3 Απριλίου.