Η επιτυχία στον κόσμο των online βιντεοπαιχνιδιών είναι όλο και πιο δύσκολο να οριστεί. Το 2026, η εικόνα είναι αβέβαιη: κανείς δεν ξέρει με σιγουριά τι σημαίνει επιτυχία.
Ας πάρουμε ως παράδειγμα το Highguard, την πρώτη μεγάλη αποτυχία του 2026. Τα πρώτα σημάδια ήταν ελπιδοφόρα, με 100.000 ταυτόχρονους παίκτες στο Steam κατά την κυκλοφορία του στις 26 Ιανουαρίου, χωρίς να υπολογίζονται οι παίκτες σε PlayStation και Xbox, οι οποίοι δεν δημοσιεύουν αντίστοιχα στοιχεία. Ως δωρεάν παιχνίδι, το Highguard είχε χαμηλό εμπόδιο εισόδου. Επιπλέον, η προνομιακή διαφήμιση στο τέλος των The Game Awards του Δεκεμβρίου, μια θέση συνήθως αφιερωμένη σε καθιερωμένους τίτλους και όχι σε νέα δωρεάν παιχνίδια, είχε προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον.
Ωστόσο, η κατάρρευση του Highguard ήταν ραγδαία. Σύμφωνα με το Bloomberg, το 90% των παικτών είχε εγκαταλείψει το παιχνίδι μία εβδομάδα αργότερα. Ένα μήνα μετά, η εταιρεία ανάπτυξης Wildlight Entertainment ανακοίνωσε το τέλος της υπηρεσίας στις 12 Μαρτίου, λιγότερο από 50 ημέρες μετά την κυκλοφορία του. Όσο διαβάζετε αυτό το κείμενο, είναι ήδη αργά. Το Highguard έχει εξαφανιστεί, και τα 2 εκατομμύρια παίκτες που, σύμφωνα με τη Wildlight, είχαν συνδεθεί, δεν μπορούν πλέον να επιστρέψουν. Δύο εκατομμύρια παίκτες. Και όμως, αυτό το παιχνίδι θεωρείται αποτυχία.
Θα μπορούσαν τα πράγματα να έχουν εξελιχθεί διαφορετικά; Εκ των υστέρων, υπήρξαν στρατηγικά λάθη. Η άρνηση διεξαγωγής δημόσιων δοκιμών παιχνιδιού πριν την κυκλοφορία φάνηκε να είναι μια λανθασμένη εκτίμηση. Και επειδή οι δημιουργοί του Highguard δανείστηκαν στοιχεία από διάφορα είδη, το παιχνίδι είχε μια συναρπαστική αλλά περίπλοκη δομή, με πολλαπλές φάσεις που σκόπευαν να προσδώσουν στους αγώνες τη ροή ενός αθλήματος. Αυτή η πολυπλοκότητα θα μπορούσε να είχε βελτιωθεί ή να είχε εισαχθεί καλύτερα.
Παρόλα αυτά, κανένας από αυτούς τους λόγους δεν εξηγεί επαρκώς γιατί το παιχνίδι δεν κατάφερε να διαρκέσει ούτε δύο μήνες. Η εξήγηση είναι απλή: τα παιχνίδια είναι πλέον επενδύσεις που πρέπει να αποφέρουν άμεσα και εντυπωσιακά κέρδη.
Αυτό που πραγματικά χρειαζόταν το Highguard, όπως και πολλά άλλα παιχνίδια, ήταν χρόνος. Χρόνος για τους παίκτες να μάθουν τι είναι, και χρόνος για τη Wildlight να εντοπίσει τι λειτουργεί και τι όχι. Η Wildlight, ωστόσο, δεν της δόθηκε αυτός ο χρόνος. Ένα σημαντικό μέρος της χρηματοδότησης του στούντιο προήλθε από τον κινεζικό κολοσσό Tencent, τη μεγαλύτερη εταιρεία βιντεοπαιχνιδιών στον κόσμο – κάτι που η Wildlight δεν αποκάλυψε αρχικά. Η ίδια ανάλυση του Bloomberg για το Highguard λεπτομερώς πώς η εισροή μετρητών ήρθε με σοβαρούς όρους, και η άμεση και δραματική δυσκολία του Highguard να διατηρήσει τους παίκτες οδήγησε στη γρήγορη κατάργηση της χρηματοδότησής του.
Τα “live service games”, που σχεδιάζονται για να παίζονται διαδικτυακά επ’ αόριστον, ενώ χρεώνουν τακτικά τους παίκτες για φευγαλέα στολίδια, αποτελούν μια ανελέητη επιχείρηση ακόμη και για τα πιο ταλαντούχα στούντιο. Οι διευθυντές αρέσκονται στα “live-service games” λόγω της δυνατότητάς τους να παρέχουν ατελείωτα έσοδα, επιθυμώντας να μιμηθούν την επιτυχία γιγάντων του είδους όπως το Fortnite. Όσο για τους προγραμματιστές… καλά, είναι δύσκολο να πούμε αν τους αρέσουν καθόλου. Η διαδικτυακή κοινότητα είναι συντριπτικά αρνητική απέναντι σε αυτόν τον τύπο παιχνιδιών, κάθε διαθέσιμη μέτρηση για το μερίδιο αγοράς τους ελέγχεται από αναλυτές του καναπέ, έτοιμους να ανακηρύξουν “νεκρό παιχνίδι!”. Και οι παίκτες που απολαμβάνουν αυτό που προσφέρεται, θα το καταβροχθίσουν γρήγορα, προσδοκώντας μια σταθερή ροή νέου περιεχομένου για να παραμείνουν ικανοποιημένοι και να επιστρέφουν για περισσότερα.
Η κύρια βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών λειτουργεί ολοένα και περισσότερο σαν μια κερδοσκοπική αγορά, παρά σαν μια επιχείρηση που αναζητά πελάτες. Νέα, δυνητικά “αιώνια” παιχνίδια δημιουργούνται με την προσδοκία ότι θα γίνουν άμεσες επιτυχίες, και ο χρόνος τους για απόδοση γίνεται όλο και μικρότερος. Κανένας εκδότης δεν έχει εκδηλώσει αυτή τη νοοτροπία περισσότερο από τη Sony, η οποία επισημαίνεται ότι ενέκρινε μια δωδεκάδα live-service games νωρίτερα αυτή τη δεκαετία, μόνο και μόνο για να ακυρώσει τα περισσότερα από αυτά πριν την κυκλοφορία, κλείνοντας τα στούντιο που τα ανέπτυσσαν. Το 2024, το Concord, που διήρκεσε μόλις δύο εβδομάδες, αναδύθηκε από αυτή τη χαοτική στρατηγική και παραμένει το ναδίρ της μανίας των live-service.
Η Sony είχε μία live-service επιτυχία, ωστόσο: το Helldivers 2, το οποίο πούλησε 20 εκατομμύρια αντίτυπα και διατηρεί μια υγιή βάση παικτών. Και αυτόν τον μήνα κυκλοφόρησε το Marathon, το εντυπωσιακό και στιλάτο νέο shooter της Bungie. Όπως το Highguard, έτσι και το Marathon αντιμετώπισε τεράστιο σκεπτικισμό από τους YouTubers/σχολιαστές, ειδικά μετά από μια κλειστή δοκιμαστική έκδοση alpha που άφησε τους influencers και τους κριτικούς αδιάφορους. Αλλά σε αντίθεση με το Highguard, το παιχνίδι έχει γίνει ένα κριτικό εγκώμιο.
Η Bungie έχει περάσει τα τελευταία δώδεκα χρόνια συντηρώντας το Destiny, ένα πρωτοποριακό online shooter από το οποίο έμαθαν πολλά άλλα παιχνίδια του χώρου των live service. Αυτό δίνει στο Marathon ένα τεράστιο πλεονέκτημα έναντι άλλων live-service games, μερικά από τα οποία έχουν λειτουργήσει περισσότερο με ελπίδα και αλαζονεία παρά με εμπειρία. Το Marathon ανήκει επίσης σε ένα δημοφιλές νεότερο υποείδος, το extraction shooter, το οποίο είχε την πρώτη του επιτυχία πέρυσι με το Arc Raiders. Υπάρχει και το στυλ προς εξέταση: η καλλιτεχνική διεύθυνση του Marathon είναι σκληρή, νέον, και δεν μοιάζει με τίποτα άλλο στην αγορά. Είναι ελκυστικό με έναν τρόπο που λίγα παιχνίδια υψηλού προϋπολογισμού είναι.
Παρόλα αυτά, ακόμη και με αυτήν την υποσχόμενη προοπτική, η αλήθεια είναι ότι η μοίρα του Marathon είναι εξίσου αβέβαιη με αυτή του Highguard, επειδή η υπαρξιακή απειλή που αντιμετωπίζει είναι η ίδια: τα περιθώρια κέρδους. Υπάρχουν αριθμοί που το Marathon πρέπει να επιτύχει για να επιβιώσει, και δεν γνωρίζουμε ποιοι είναι. Δεν είναι ένα παιχνίδι, είναι μια επένδυση, και αναμένονται αποδόσεις – και θα συνεχίσουν να αναμένονται – για όσο διάστημα οι servers του παιχνιδιού παραμένουν ενεργοί. Ίσως αυτές οι προσδοκίες να είναι λογικές βραχυπρόθεσμα. Ίσως να γίνουν παράλογες του χρόνου, ή του επόμενου χρόνου. Σε οποιοδήποτε σημείο, η Bungie μπορεί να χρειαστεί να υποστεί περαιτέρω απώλειες προσωπικού, συμπληρώνοντας το ταλέντο που χάθηκε από τότε που το στούντιο απέλυσε 220 υπαλλήλους το 2024, καθιστώντας τη συντήρηση αυτού του συναρπαστικού νέου παιχνιδιού πιο δύσκολη.
Σε ανταγωνιστικά βιντεοπαιχνίδια όπως το Marathon και το Highguard, υπάρχει μια μετρική που ονομάζεται “time-to-kill” (χρόνος μέχρι να σκοτωθείς). Είναι ένας όρος για το πόσο χρόνο ένας παίκτης μπορεί να αντέξει ζημιά κατά μέσο όρο, πριν ο χαρακτήρας του “πεθάνει” και βγει από τον αγώνα. Υπάρχει ένα “γλυκό σημείο” που πρέπει να επιτευχθεί: θέλεις ο παίκτης να αισθάνεται ότι ο χρόνος του μέχρι να σκοτωθεί είναι αρκετός για να αντιδράσει όταν δέχεται πυρά, αλλά όχι τόσο μεγάλος ώστε να ενθαρρύνεται να είναι απρόσεκτος. Αν ο χρόνος μέχρι να σκοτωθείς είναι πολύ μικρός; Τότε αισθάνεσαι ότι αδικείσαι. Τότε αρχίζεις να χάνεις παίκτες.
Με τον ραγδαίο ρυθμό του διαδικτύου, δεν χρειάζεται πολύς χρόνος για να σταθεροποιηθεί μια φήμη, όσο άδικη κι αν είναι. Οι εταιρείες που αυτή τη στιγμή “ρίχνουν χρήματα στη φωτιά” στην προσπάθεια να προσελκύσουν παίκτες σε ατελείωτους κύκλους παιχνιδιού και εμπορίου, επικοινωνούν επίσης ότι δεν θα δεσμευτούν σε τίποτα. Η ζημιά που προκαλείται είναι σε μη βιώσιμο επίπεδο. Γιατί θα έμενε κάποιος; Ο χρόνος μέχρι να σκοτωθείς είναι απόλυτη δολοφονία.
