“Αν θέλω να φορέσω το αστραφτερό μου εσώρουχο, θα το κάνω!”, ξεσπάει σε γέλια η Ellie Rowsell καθώς μπαίνει στη σκηνή, στην οποία παρουσιάζει το “The Sofa”, ένα κομμάτι εμπνευσμένο από τη δεκαετία του ’70, που μιλά για την αποδοχή των αποφάσεων χωρίς ενοχές και την απόλαυση των επαναλήψεων στην τηλεόραση χωρίς κριτική. Απόψε, κανένα ίχνος υπνηλίας από τον καναπέ, καθώς η αστραφτερή τραγουδίστρια χορεύει πάνω στη σκηνή με ένα στενό μαύρο κορμάκι, με κόκκινες καρδιές στρατηγικά διατεταγμένες κατά μήκος του κορμού της. Έχει από καιρό εγκαταλείψει τα ακατάστατα ξανθά μαλλιά της για κάτι που θυμίζει PJ Harvey σε glam rock περιπέτεια.
Πρόκειται για μια διασκεδαστική, κομψή επανεφεύρεση, και υπόσχεται πολλά για το κοινό. Οι Wolf Alice έχουν φορέσει πολλά “δέρματα” και τα έχουν απορρίψει χωρίς συναισθηματισμό – κάτι που έχει έρθει ως αναμενόμενο από ένα συγκρότημα με πάνω από 15 χρόνια παρουσίας, το οποίο ξεκίνησε ως ένα folk duo από το βόρειο Λονδίνο, αποτελούμενο από τη Rowsell και τον κιθαρίστα Joff Oddie, πριν εξελιχθεί σε ένα πλήρες τετραμελές συγκρότημα. Υπάρχουν grunge στιγμές στο ντεμπούτο τους, “My Love Is Cool”, alt-fuzz της δεκαετίας του ’90 στο βραβευμένο με Mercury Prize “Visions of a Life”, και έντονες ενορχηστρώσεις στο “Blue Weekend”. Όμως, η τρέχουσα περιοδεία τους σε αρένες δείχνει ότι το γεμάτο ενέργεια θέατρο καμπαρέ του “The Clearing” μπορεί να είναι η πιο ολοκληρωμένη τους εκδοχή μέχρι σήμερα.
Παραπομπές στη δεκαετία του ’70 – λαμπερό glitter-rock, και γρήγορες “chugs” από Hawkwind και Sabbath στην Gibson SG της Rowsell – είναι παντού. Άλλες στιγμές βασίζονται στο πιάνο για την παρουσία στη σκηνή. Το συγκρότημα ανοίγει με μια μπαλάντα, το “Thorns”, με κρεμαστά στολίδια από σπάγκο να κρέμονται ανάμεσα σε κάθε μέλος με τα μακριά μαλλιά, πριν ξεσπάσει στο “Bloom Baby Bloom”, ένα χαρούμενο κομμάτι με έντονα κρουστά. Ο ντράμερ Joel Amey ξεχωρίζει, τραγουδώντας το “White Horses” και χτυπώντας το hi-hat σε μια ελαφρώς proggy, krautrock-επηρεασμένη έξαρση. Οι αρμονίες της Rowsell ακολουθούν στενά. “Αφήστε τα κλαδιά να με τυλίξουν γύρω τους”, ψαλμωδεί το συγκρότημα, παίζοντας ακουστικές κιθάρες σαν σε παγανιστική συνεδρία που έχει παραταθεί από τους Incredible String Band.
Παρά τις αλλαγές στο είδος, οι οποίες ενίοτε μπορεί να είναι δύσκολο να παρακολουθήσεις, το πιο σταθερό και εντυπωσιακό στοιχείο των Wolf Alice είναι η φωνητική ερμηνεία της Rowsell. Κάθε μεταμόρφωση την έχει κάνει μόνο πιο δυνατή. Το σετ του συγκροτήματος δεν δείχνει ποτέ τη συνθέτρια να διστάζει, είναι στο ίδιο επίπεδο με τους glam θεούς. “Αυτό το πράγμα με το κινητό με κάνει να κλαίω”, λέει η Rowsell, καθώς οι θαυμαστές συνωστίζονται μπροστά και φωτίζουν τον χώρο με τους φακούς των iPhone. Ακόμα και σε μια κατάμεστη αρένα, είναι απορίας άξιο πώς η ευρύτερη φήμη, ή ένα νούμερο ένα χιτ, δεν έχουν ακολουθήσει. Ωστόσο, με μια νέα μεγάλη δισκογραφική εταιρεία, αυτό θα μπορούσε να αλλάξει.
