Στον κόσμο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, η έννοια των “body doubles” είναι ευρέως γνωστή, ειδικά για τις επικίνδυνες σκηνές. Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί ακόμα “σωματίες” που εργάζονται διακριτικά, καλύπτοντας ανάγκες που ξεπερνούν τα προφανή. Αυτοί αναλαμβάνουν όταν ένας ηθοποιός δεν επιθυμεί να συμμετάσχει σε ερωτικές σκηνές, ή όταν του λείπουν οι δεξιότητες για να αποδώσει πειστικά σκηνές με μουσικά όργανα ή οδήγηση. Έξι τέτοιοι επαγγελματίες μοιράζονται τις μυστικές τους ζωές πίσω από την οθόνη.
Ο Percy Bell, 35 ετών, είχε μια εξαιρετικά παρόμοια σωματική διάπλαση με τον βραβευμένο με Όσκαρ Michael B. Jordan, γεγονός που του άνοιξε την πόρτα για τον ρόλο του σωματία του ηθοποιού στην ταινία “Sinners”. Εκεί, ο Jordan υποδύθηκε δύο δίδυμους αδελφούς, τους Smoke και Stack, με τον Bell να αναλαμβάνει τον ρόλο του ενός. Η εμπειρία, αν και “πιο αυστηρή” από τους συνηθισμένους ρόλους υποκριτικής, εστίασε στην απόλυτη ευθυγράμμιση των κινήσεών του με αυτές του Jordan. Ο Bell, μάλιστα, εμβάθυνε στην κατανόηση των χαρακτήρων, δημιουργώντας playlists για καθέναν, μια μέθοδο που αποδείχθηκε κοινή με τον Jordan, ενισχύοντας την “χημεία” τους. Αν και αναγνωρίζει τη δική του παρουσία στις σκηνές, δηλώνει ότι ο ρόλος του ήταν να “διευκολύνει και να δημιουργήσει ένα περιβάλλον” για τους συναδέλφους του. Η συνεργασία με τον Jordan και τον σκηνοθέτη Ryan Coogler του προσέφερε πολύτιμη γνώση επαγγελματισμού και υψηλού επιπέδου εκτέλεσης.
Η Shelley Michelle έγινε γνωστή για τα πόδια της, τα οποία διπλασίασαν αυτά της Julia Roberts στην εμβληματική ταινία “Pretty Woman” το 1990. Η Michelle ανέλαβε τις ερωτικές σκηνές της χαρακτήρα Vivian, καθώς ο σκηνοθέτης Garry Marshall επιθυμούσε “πιο καμπυλωτά πόδια”. Μετά την επιτυχία αυτή, η Michelle ακολούθησε μια καριέρα ως body double για διάφορες ηθοποιούς, ασφαλίζοντας τα πόδια της για ένα εκατομμύριο δολάρια. Αντιμετώπισε καταστάσεις που κυμαίνονταν από την ανάγκη να κάνει μια σκηνή “πιο σέξι”, μέχρι πρακτικούς λόγους, όπως όταν διπλασίασε την έγκυο Sean Young. Η διαδικασία περιγραφόταν ως “μηχανική”, με συχνές αλλαγές μεταξύ ηθοποιού και σωματία. Ωστόσο, υπήρξαν και δυσάρεστες εμπειρίες, όπως η αίσθηση “απανθρωποποίησης” όταν οι δημιουργοί δεν ενημέρωναν τις σταρ για τη χρήση σωματία. Η Michelle ίδρυσε το 1995 την δική της εταιρεία, Body Doubles and Parts, διεκδικώντας καλύτερη αναγνώριση και αμοιβές για τους body doubles, με αποκορύφωμα την εξασφάλιση της ένταξής τους στον Σωματείο Ηθοποιών (SAG) και ειδικών αμοιβών για ερωτικές σκηνές.
Ο Philip Fortenberry, πιανίστας και συνθέτης από το Λας Βέγκας, ανέλαβε να υποδυθεί τα χέρια του Liberace στην ταινία “Behind the Candelabra” το 2013. Καθώς ο Michael Douglas είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Fortenberry κλήθηκε να αναλάβει τις ερμηνείες στο πιάνο, με το πρόσωπο του Douglas να προστίθεται στην επεξεργασία. Για τη συνέχεια, έπρεπε να φοράει τα ίδια ρούχα και τα τεράστια δαχτυλίδια του Liberace, τα οποία έπρεπε να κολληθούν για να μην χτυπούν στα πλήκτρα. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν η συγχρονισμένη εκτέλεση με το soundtrack, καθώς η πίεση ήταν μεγάλη. Παρόλο που απόλαυσε την εμπειρία, δεν τον ώθησε στην υποκριτική, δηλώνοντας ότι “είναι έντονο, άνθρωπε!”.
Η Jacqueline Leventhal, ηθοποιός από το Τορόντο, διπλασίασε την Rachel Weisz στην νέα σειρά του Netflix, “Vladimir”. Λόγω της έλλειψης άδειας οδήγησης της Weisz στην πόλη, η Leventhal ανέλαβε τις σκηνές οδήγησης, με πλάνα των χεριών της στο τιμόνι και του πίσω μέρους του κεφαλιού της να συνδυάζονται με αυτά της Weisz. Η ομοιότητα στα μαλλιά τους ήταν τόσο μεγάλη, που οι συντελεστές θεωρούσαν ότι η Leventhal ήταν η Weisz. Η Leventhal βρήκε την εμπειρία “υπέροχη” και της άρεσε η ιδέα ενός “μυστικού”, παρά τις δυσκολίες, όπως η ζέστη στο αυτοκίνητο χωρίς κλιματισμό.
Η Flick Miles, σε ηλικία μόλις εννέα ετών, βρέθηκε να είναι η “σκιώδης Hermione” στην σειρά “Harry Potter”, αναλαμβάνοντας σκηνές όπου το πρόσωπο της Emma Watson δεν ήταν απαραίτητο, κυρίως λόγω των περιορισμών εργασίας των παιδιών ηθοποιών. Η ομοιότητα στα μαλλιά, τη γνάθο, το μέγεθος και τη σωματική διάπλαση της Miles με την Watson την βοήθησαν να πάρει τον ρόλο. Μια φορά, το πρόσωπό της εμφανίστηκε σε κοντινό πλάνο στην ταινία “Harry Potter and the Chamber of Secrets”, όταν η Hermione μεταμορφώθηκε μερικώς σε γάτα, καθώς η Watson είχε αλλεργία στο κόλλημα της μακιγιάζ. Η Miles, αν και απόλαυσε τη στιγμή, δεν ένιωσε ποτέ ζήλια για την Watson, αναγνωρίζοντας την πίεση που εκείνη δεχόταν. Η μεταχείρισή της, μαζί με τους άλλους νεαρούς σωματίες, ήταν ίδια με αυτή των παιδιών ηθοποιών, δημιουργώντας ένα αίσθημα ισότητας. Αποχώρησε από τον κόσμο του κινηματογράφου μετά από τρεις ταινίες, αναζητώντας “μια πιο φυσιολογική ζωή” και μια εργασία 9-5, παρά την αγάπη της για την εμπειρία των “Harry Potter”.
Η Elizabeth Barbour, 69χρονη δικηγόρος, υπήρξε μοντέλο χεριών τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, αναλαμβάνοντας να διπλασιάσει τα χέρια της Andie MacDowell σε διαφημιστικό σποτ, αλλά και της Isabella Rossellini. Η εξειδίκευσή της στα “αψεγάδιαστα” χέρια, που διατηρούσε φορώντας γάντια, ήταν απαραίτητη σε διαφημιστικές καμπάνιες, όπου η ανάγκη για “μακριά, κομψά δάχτυλα” ήταν προτεραιότητα. Η στενή συνεργασία με τις ηθοποιούς, όπως η εφαρμογή κρέμας προσώπου, ήταν συνηθισμένη. Παρόλο που αισθανόταν “λίγο στο περιθώριο” μπροστά στην λάμψη της MacDowell, η Barbour βρήκε την εμπειρία “απελευθερωτική”, γνωρίζοντας ότι δεν θα ήταν στο επίκεντρο, ενώ οι καλές αμοιβές την καθιστούσαν μια “υπέροχη διαδρομή”.
