Τον Μάρτιο του 2016, στο ξενοδοχείο Four Seasons της Σεούλ, ο κόσμος παρακολουθούσε την κορύφωση μιας μάχης 2.500 ετών. Στη μία πλευρά βρισκόταν ο Νοτιοκορεάτης Lee Se-dol, ο δεύτερος παγκοσμίως καταταγμένος παίκτης του Go. Στην άλλη, το AlphaGo – ένα πρόγραμμα υπολογιστή που αναπτύχθηκε από την εταιρεία έρευνας τεχνητής νοημοσύνης DeepMind, με έδρα το Λονδίνο.
Το παιχνίδι Go, με τις άπειρες πιθανές κινήσεις και στρατηγικές, θεωρούνταν ανέκαθεν το απόλυτο τεστ για την ευφυΐα, ξεπερνώντας ακόμη και το σκάκι, το οποίο είχε υποταχθεί στους υπολογιστές σχεδόν 20 χρόνια νωρίτερα με τη νίκη του DeepBlue επί του Kasparov.
Σε μια σειρά πέντε αγώνων, που παρακολούθησαν πάνω από 200 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως, η DeepMind επικράτησε με 4-1. Μετά την τρίτη ήττα του, ο Lee Se-dol δήλωσε: “Εγώ, ο Lee Se-dol, έχασα, αλλά η ανθρωπότητα όχι.” Ο πραγματικός νικητής ήταν η DeepMind και ο CEO της, Demis Hassabis.
Το βιβλίο “The Infinity Machine” παρουσιάζει αναλυτικά το ταξίδι του Hassabis, από παιδί-θαύμα στο σκάκι μέχρι την ηγετική του θέση στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης. Η πορεία του είναι εξαιρετική: η μητέρα του, γεννημένη στη Σιγκαπούρη, μεγάλωσε μέσα στην απόλυτη φτώχεια, ενώ ο πατέρας του, Ελληνοκύπριος, ονειρευόταν δόξα στη μουσική και πουλούσε παιχνίδια από ένα παλιό Volkswagen.
Ο Hassabis επέδειξε ασυνήθιστη ευφυΐα από νωρίς. Ξεκίνησε να παίζει σκάκι – και να κερδίζει ενήλικες – στα τέσσερά του χρόνια. Στα πέντε, συμμετείχε σε τουρνουά, και στα δεκατρία, είχε γίνει σκακιστικός μάστερ. Το περιβάλλον ήταν εξαιρετικά ανταγωνιστικό, με έντονη πίεση στους νεαρούς παίκτες.
Μετά από μια περίοδο στην εταιρεία παιχνιδιών Bullfrog, όπου εργάστηκε στο επιτυχημένο “Theme Park”, ο Hassabis σπούδασε στο Cambridge, ίδρυσε τη δική του εταιρεία παιχνιδιών και αργότερα ολοκλήρωσε διδακτορικό στις νευροεπιστήμες. Το 2010, μαζί με τους φίλους του Mustafa Suleyman και Shane Legg, ίδρυσε την DeepMind.
Η αποστολή της DeepMind προσαρμοζόταν ανάλογα με τους επενδυτές. Έτσι, προσέλκυσαν το ενδιαφέρον του Peter Thiel, συνιδρυτή του PayPal, ο οποίος τους παρείχε αρχική χρηματοδότηση.
Το βιβλίο θίγει τις φιλοδοξίες για την Τεχνητή Γενική Νοημοσύνη (AGI), την ικανότητα δηλαδή να ανταπεξέρχεται η μηχανή σε οποιοδήποτε γνωστικό τομέα. Αυτός ο κόσμος της υπερβολής και της κερδοσκοπίας είναι ταυτόχρονα συναρπαστικός και τρομακτικός, αν και ο συγγραφέας, Sebastian Mallaby, φαίνεται διστακτικός να εμβαθύνει κριτικά στις αξιώσεις των συνεντευξιαζόμενών του.
Ενώ προσωπικότητες όπως ο CEO της OpenAI, Sam Altman, προωθούν την ιδέα μιας επανάστασης που θα αλλάξει την ανθρωπότητα, η κριτική στο βιβλίο εστιάζει στην αχαλίνωτη αναζήτηση επενδύσεων, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται την κατασκευή ενεργοβόρων και ρυπογόνων data centers.
Η γραφή του Mallaby χαρακτηρίζεται ως βασανιστική και παρεμβατική, με υπερβολική χρήση «εντυπωσιακών» ρημάτων για να περιγράψει τις ομιλίες των συνεντευξιαζόμενων. Ο Hassabis, αν και λιγότερο επικριτικός, παρουσιάζεται ως ένας λιγότερο συναρπαστικός πρωταγωνιστής, καθώς η αφήγηση επικεντρώνεται σε λεπτομέρειες διοίκησης, παραβλέποντας εντυπωσιακά επιτεύγματα όπως η βράβευσή του με Νόμπελ Χημείας για την προσαρμογή της DeepMind στην πρόβλεψη δομών πρωτεϊνών.
Αυτό το είδος έρευνας, μακριά από την «tech-bro» φρενίτιδα, έχει τη δυνατότητα να αλλάξει ζωές. Δυστυχώς, ο Mallaby συγχέει την ευφυΐα του Hassabis στον υπολογισμό με μια γενική ευφυΐα σε όλους τους τομείς, αντιμετωπίζοντας τις θεωρητικές του απόψεις για τη φύση της πραγματικότητας σαν να ήταν αποκαλύψεις.
