Η απόφαση του Ισραήλ να κλείσει τη διάβαση της Ράφα, την κύρια πύλη της Γάζας προς τον έξω κόσμο, “μέχρι νεωτέρας” στις 28 Φεβρουαρίου, έχει αφήσει χιλιάδες ασθενείς παγιδευμένους, αντιμετωπίζοντας τη διακοπή της ιατρικής περίθαλψης και ελπίζοντας σε εκκενώσεις για θεραπεία στο εξωτερικό. Το κλείσιμο, που συνέπεσε με την έναρξη κοινής στρατιωτικής επίθεσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά του Ιράν, έχει στερύψει την ελπίδα σε οικογένειες όπως αυτή της Λάμα Αμπού Ρέιντα, της οποίας η βρέφος κόρη, Άλμα, χρειαζόταν επείγουσα χειρουργική επέμβαση στην Ιορδανία.
Η μικρή Άλμα, η οποία είναι λιγότερο από πέντε μηνών και χρήζει μηχανικής υποστήριξης οξυγόνου, βρισκόταν στη λίστα αναμονής για ιατρική εκκένωση. Ωστόσο, η αιφνιδιαστική διακοπή της λειτουργίας της διάβασης ανέτρεψε τα σχέδια, αφήνοντας τη μητέρα της σε απόγνωση. «Μου είπαν ότι η διάβαση έκλεισε χωρίς προειδοποίηση λόγω του πολέμου με το Ιράν», αναφέρει η μητέρα, με τρεμάμενη φωνή. Η κατάσταση της Άλμα, που πάσχει από κύστη στον πνεύμονα, είναι κρίσιμη, καθώς η έλλειψη ιατρικών πόρων στη Γάζα καθιστά αδύνατη την απαιτούμενη επέμβαση.
Το κλείσιμο της διάβασης της Ράφα δεν επηρεάζει μόνο την Άλμα. Η Χαδήλ Ζορόμπ έχασε τους δύο μικρούς της γιους, τον έξιχρονο Σοχάιμπ και την οκτάχρονη Λάνα, που υπέφεραν από μια σπάνια γενετική νόσο. Και οι δύο περίμεναν ιατρική παραπομπή για ταξίδι στο εξωτερικό, κάτι που δεν έγινε ποτέ. «Είδα τα παιδιά μου να πεθαίνουν σιγά σιγά μπροστά στα μάτια μου, χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα», λέει η Ζορόμπ, συντετριμμένη.
Σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας στη Γάζα, πάνω από 20.000 ασθενείς και τραυματίες αναμένουν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό για ιατρική περίθαλψη, συμπεριλαμβανομένων περίπου 4.000 καρκινοπαθών, 4.500 παιδιών και 440 περιπτώσεων που απαιτούν επείγουσα, “σωτήρια” παρέμβαση. Η Αμάλ αλ-Ταλουλί, 43 ετών, που πάσχει από καρκίνο του μαστού, αναφέρει ότι η έλλειψη φαρμάκων και ειδικευμένου ιατρικού προσωπικού, σε συνδυασμό με την αναγκαστική μετακίνηση λόγω του πολέμου, επιδεινώνουν την κατάστασή της. Το κλείσιμο των διαβάσεων, όπως τονίζει, στερεί την ελπίδα για ανάρρωση και επιστροφή στη ζωή με τα παιδιά της. Η κατάσταση αυτή έχει χαρακτηριστεί από την οργάνωση Al-Dameer Association for Human Rights ως συλλογική τιμωρία, που “καταδικάζει περισσότερους ασθενείς σε θάνατο”.
