Η Ακαδημία, μετά από χρόνια που αντιμετώπιζε κριτική για έλλειψη ποικιλομορφίας και προσήλωση σε παλαιότερες αντιλήψεις, έδειξε το 2016 να αγκαλιάζει την αλλαγή. Η έντονη συζήτηση με το hashtag #OscarsSoWhite, που προκλήθηκε από δύο συνεχόμενα χρόνια με αποκλειστικά λευκούς υποψηφίους (η παράλειψη του Michael B Jordan για το “Creed” θεωρήθηκε ιδιαίτερα άδικη), οδήγησε σε μια δραστική αναδιάρθρωση. Αυτή η τάση συνεχίζεται, με την προσθήκη περισσότερων γυναικών, έγχρωμων ατόμων και διεθνών ψηφοφόρων, οι οποίοι εντάχθηκαν σε μια βάση που παραδοσιακά ήταν ομοιογενής.
Αυτές οι αλλαγές έχουν ως αποτέλεσμα έναν αγώνα για τα Όσκαρ που είναι ολοένα και πιο δύσκολο να προβλεφθεί με παλιές μεθόδους, κάτι που είναι συναρπαστικό. Η έννοια του “ταινία για Όσκαρ” έχει γίνει πιο ρευστή. Ταινίες όπως το “Parasite”, “Anora”, “Moonlight”, “Anatomy of a Fall”, “Nomadland”, “Get Out” και “The Zone of Interest” έχουν διεκδικήσει σημαντικές κατηγορίες τα προηγούμενα χρόνια. Φέτος, η λίστα υποψηφιοτήτων παρουσιάζει περαιτέρω πρόοδο, με ταινίες από το εξωτερικό, αφηγήσεις από “outsiders” και πιο “δύσκολους” χαρακτήρες από ποτέ.
Με λίγες μόνο ημέρες να απομένουν, η φετινή χρονιά παρουσιάζεται συναρπαστικά αμφίρροπη. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η φετινή συζήτηση έχει γίνει πιο εξαντλητικά τοξική από το συνηθισμένο, οδηγώντας σε μια πιο έντονη αναζήτηση στοιχείων που θα μπορούσαν να φωτίσουν την πορεία της βραδιάς. Η ετήσια παρτίδα ανώνυμων ψηφοδελτίων της Ακαδημίας, μια παράδοση που επιβιώνει παρά τον κίνδυνο αποκλεισμού, πρέπει πάντα να λαμβάνεται με επιφύλαξη, ειδικά καθώς η Ακαδημία έχει μεγαλώσει. Ωστόσο, με τόσες πολλές κατηγορίες ακόμα ανοιχτές, τι μπορούμε να μάθουμε;
Η Jessie Buckley φαίνεται να έχει κερδίσει την κατηγορία της. Αν και ίσως δεν χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια για να το διαπιστώσουμε (είναι η μόνη βέβαιη νικήτρια στις φετινές κατηγορίες ερμηνείας, έχοντας κερδίσει όλες τις προηγούμενες βραβεύσεις), η ανάγνωση των ψηφοδελτίων υπενθυμίζει ότι οποιαδήποτε αντίληψη για αρνητικές κριτικές προς το “Hamnet” ή την ερμηνεία της Jessie Buckley αφορά μόνο το διαδίκτυο. Ένα μέλος της Ακαδημίας την χαρακτήρισε “την ερμηνεία της χρονιάς”, ενώ ένα άλλο ανέφερε ότι ήταν “σε άλλο επίπεδο”. Επίσης, επιλέχθηκε από πέντε από τους οκτώ ψηφοφόρους του Variety και από τρεις από τους τέσσερις του Entertainment Weekly. Εάν κάποιος έπρεπε να στοιχηματίσει, αυτή θα ήταν η ασφαλέστερη επιλογή.
Η Amy Madigan μπορεί να είναι ένα μυστικό όπλο. Η κατηγορία της καλύτερης γυναικείας ερμηνείας δεύτερου ρόλου αναμένεται να είναι πολύ κλειστή. Μέχρι στιγμής, η Teyana Taylor του “One Battle After Another” έχει κερδίσει τη Χρυσή Σφαίρα, η Wunmi Mosaku του “Sinners” έχει κερδίσει το Bafta, και η Amy Madigan του “Weapons” έχει τα βραβεία Critics Choice και Actor. Υπάρχει σημαντική υποστήριξη για τις Taylor και Mosaku μεταξύ των ψηφοφόρων, και θα ήταν λογικότερο η νικήτρια να προέρχεται από μια ταινία με άλλες υποψηφιότητες. Ωστόσο, υπάρχει αρκετός ενθουσιασμός που υποδηλώνει ότι θα μπορούσε να είναι η βραδιά της Madigan. Επικράτησε σε δύο από τους τέσσερις ψηφοφόρους του Entertainment Weekly (“είναι υπέροχο για έναν βετεράνο ηθοποιό”), η σύνοψη του Variety αναφέρει ότι διαθέτει “σημαντική εύνοια” από την ομάδα του LA, ενώ κάποιος άλλος την επιλέγει επαινώντας τον χαρακτήρα και την καριέρα της, ένας άλλος την αποκαλεί “κλασική” ερμηνεία, και ένας ακόμη την επιλέγει για μια “φανταχτερή, τρελή” ερμηνεία. Λυπούμαστε για τους ηθοποιούς του “Sentimental Value”, αλλά αυτό φαίνεται να είναι μια μάχη τριών.
Το “Sinners” έχει το πλεονέκτημα έναντι του “One Battle After Another”. Έχει σταδιακά εξελιχθεί σε μια κούρσα δύο αλόγων μεταξύ δύο έργων υπό την καθοδήγησηauteur, τα οποία προέρχονται από το ίδιο στούντιο και είναι, για μία φορά, πραγματικά εξαιρετικά. Οι προκριματικές βραβεύσεις θα υποδείκνυαν ότι το “One Battle After Another” θα είχε καλύτερη πορεία (έχει σημειώσει νίκες στα PGA, Golden Globes, Baftas και Critics Choice awards), αλλά μια πρόσφατη άνοδος του “Sinners” μετά την επιτυχία στα Actor awards έχει αναγκάσει πολλούς να αλλάξουν τις προβλέψεις τους. Με βάση μόνο τα ανώνυμα ψηφοδέλτια, θα φαινόταν η πιο έξυπνη επιλογή. Είχε ένα μικρό πλεονέκτημα και στις ανασκοπήσεις του Variety και του EW (με έναν ψηφοφόρο να το χαρακτηρίζει “αριστούργημα” και έναν άλλο να λέει “με έκανε να θυμηθώ τι είναι το θέατρο”), ένας ανώνυμος παραγωγός δήλωσε ότι το είδε τρεις φορές στη μεγάλη οθόνη και το επέλεξε σχεδόν για κάθε κατηγορία στην οποία συμμετείχε. Ένας άλλος έδωσε παρόμοια “σάρωση” αναφερόμενος στην “ευφορική” αίσθηση που του προκάλεσε, και ένας ακόμη δήλωσε ότι “θα το ψήφιζε με όλη του την καρδιά”. Ωστόσο, αρκετοί ψηφοφόροι αναφέρουν την επιθυμία να “απλώσουν τον πλούτο”, οπότε δεν θα είναι απαραίτητα “σάρωση” για το ένα ή το άλλο.
Μπορεί να μην είναι κούρσα δύο αλόγων τελικά. Υπήρχαν ακόμα πολλοί ψηφοφόροι που έδειξαν υποστήριξη για το “One Battle After Another”, αν και σαφώς λιγότερη από ό,τι για το “Sinners”. Επίσης, υπήρχαν και κάποιες άλλες επιλογές που υπέδειξαν ότι τα πράγματα μπορεί να μην είναι τόσο απλά όσο είχαμε σκεφτεί. Υπήρχε ένας παθιασμένος λάτρης του “Sentimental Value” (“εξαιρετικό, σχεδόν τέλειο”), ένας πιστός οπαδός του “Marty Supreme” (“η πιο διασκεδαστική εμπειρία τρενάκι του λούνα παρκ”), ένας υποστηρικτής του “Hamnet” (“με χτύπησε στο στομάχι”), ένας υποστηρικτής του “Bugonia” (“δεν σταμάτησα να το σκέφτομαι”) και ακόμη και ένας πιστός του “Train Dreams” (“αγάπησα τα πάντα σε αυτό”). Όχι πολλοί λάτρεις της F1, πάντως.
Μπορεί επιτέλους να είναι η χρονιά του Paul Thomas Anderson. Υπάρχουν ακόμα αρκετοί αρνητές του “One Battle After Another” (ένας το χαρακτήρισε “την πιο προβληματική ταινία για την μαύρη κοινότητα από το Green Book”), αλλά υπάρχει και σημαντική υποστήριξη για τον σκηνοθέτη του, Paul Thomas Anderson. Όπως και σε πολλές από τις κύριες κατηγορίες, αναμένεται να είναι μια αναμέτρηση μεταξύ “One Battle” και “Sinners” με τον Ryan Coogler, τον πιο κοντινό του ανταγωνιστή, και υπάρχουν αρκετές ψήφοι για αμφότερους ώστε να υποδηλώνουν ότι θα είναι κλειστή. Η ομάδα του PTA συζητά γιατί η βράβευση του σκηνοθέτη έχει καθυστερήσει (“είναι η ώρα του,” λέει κάποιος· “είναι η ώρα του Paul!” λέει κάποιος άλλος) και πώς βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του με την τελευταία του ταινία (“δεν υπάρχει σκηνοθέτης σαν αυτόν”), ενώ κάποιος άλλος τον επαινεί σε έντονη αντίθεση με τον ανταγωνισμό του (“ο μοναδικός κινηματογραφιστής που έκανε μια ταινία που θα θυμάμαι 15 με 20 χρόνια από τώρα”). Ενώ παραδοσιακά οι ψηφοφόροι προτιμούσαν να μοιράζουν τα βραβεία καλύτερης ταινίας και σκηνοθέτη σε δύο διαφορετικές ταινίες, τα τελευταία έξι χρόνια έχει παρατηρηθεί μια ταινία να κερδίζει και τα δύο βραβεία. Επομένως, όποιος κερδίσει εδώ, θα μπορούσε να μας πει πολλά για το μεγαλύτερο βραβείο της βραδιάς.
Ο Wagner Moura θα μπορούσε να είναι ένας “spoiler” για τον καλύτερο ηθοποιό. Το Όσκαρ καλύτερου ανδρικού ρόλου φαινόταν να είναι σίγουρο για τον Timothée Chalamet για το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν. Είχε κερδίσει τις Χρυσές Σφαίρες και τα βραβεία Critics Choice, και η επιθετική του εκστρατεία φαίνονταν να αποδίδει καρπούς, με όλους να μιλούν και να επαινούν την ερμηνεία του στην έκπληξη της χρονιάς, “Marty Supreme”. Ωστόσο, η μανιακή του ενέργεια και η επίμονη προσπάθειά του άρχισαν σιγά σιγά να προκαλούν μια αρνητική αντίδραση, τουλάχιστον για όσους είναι “terminally online” (καθώς πολλοί φαίνεται να αγνόησαν ότι τα σχόλιά του για μπαλέτο και όπερα προκάλεσαν οργή μετά το κλείσιμο της ψηφοφορίας). Θα μπορούσε ακόμα να είναι δικό του, με πολλούς ψηφοφόρους να τον επιλέγουν, αλλά οι υπόλοιποι φαίνεται να στρέφονται είτε στον Michael B Jordan του “Sinners” (που είναι το τρέχον φαβορί) είτε στον Wagner Moura του “The Secret Agent” (με κάποιες ψήφους ακόμα για τον Leonardo DiCaprio του “One Battle”, ο οποίος έχει υποχωρήσει). Ο Jordan μπορεί να έχει το πλεονέκτημα, αλλά ο Moura έχει κάποια απροσδόκητη δυναμική, με δύο από τα ψηφοδέλτια του EW να τον επιλέγουν (“είναι αδύνατο να φανταστείς την ταινία χωρίς αυτόν”), κάποιον άλλον να τον επιλέγει και να σημειώνει ότι υπάρχει “ακόμη μεγαλύτερη έλξη για έναν ξενόγλωσσο ρόλο” με τη νέα Ακαδημία, και έναν ψηφοφόρο να σχολιάζει ότι “αγάπησε την ταινία, και απλά χτύπησε όλες τις νότες”. Μια ακόμη αδιανόητα κλειστή κούρσα.
Οι νέοι κανόνες δεν έχουν γίνει αποδεκτοί. Για πρώτη φορά, τα μέλη της Ακαδημίας υποχρεούνται να έχουν δει όλες τις ταινίες σε μια κατηγορία πριν ρίξουν την ψήφο τους. Όλα παρακολουθούνται για συμμόρφωση μέσω της ψηφιακής αίθουσας προβολών της Ακαδημίας, μια θεωρητικά δίκαιη εφαρμογή που θα έπρεπε να ωθήσει τα μέλη να δώσουν μια πιο δίκαιη ευκαιρία. Ωστόσο, έχουν υπάρξει αρκετές ανώνυμες γκρίνιες που υποδηλώνουν ότι δεν έχει γίνει αποδεκτό. Ένας ψηφοφόρος ομολογεί ότι “απλά δεν είχε χρόνο” και αρνήθηκε να ψηφίσει σε ορισμένες κατηγορίες (συμπεριλαμβανομένης της καλύτερης γυναικείας ερμηνείας δεύτερου ρόλου). Ένας άλλος το χαρακτήρισε “ευγενές” με ένα γέλιο, αλλά είπε “όταν οι ταινίες είναι 13 ωρών, όλοι λένε ψέματα φέτος”. Κάποιος είπε “ξέρω ότι οι συνάδελφοί μου δεν βλέπουν όλες τις ταινίες”, ενώ ένας σκηνοθέτης υποψήφιος για Όσκαρ πήγε τόσο μακριά ώστε να μην ψηφίσει καθόλου, αποκαλώντας τα βραβεία “άχρηστα” και τις ταινίες πολύ αδύναμες για να τις δει κανείς μέχρι το τέλος.
