Η Λίζα Μινέλι, η εμβληματική μορφή του θεάματος, παρουσιάζει το αυτοβιογραφικό της έργο “Kids, Wait Til You Hear This!”, έναν τόμο που από τον τίτλο του υπόσχεται ψυχαγωγία, ανατροπές και μια δόση από το χαρακτηριστικό μπρόντγουεϊ πανόραμα. Η Μινέλι, η οποία αναδεικνύεται ως ένα άτομο ευγενικό και με πολιτική συνείδηση, δεν διστάζει να είναι ωμά ειλικρινής, ξετυλίγοντας τη ζωή της από τη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ μέχρι τους αγώνες της Νέας Υόρκης, περνώντας από την εθισμό, την κακή υγεία και τους πολλαπλούς γάμους. Όλοι, και κυρίως η ίδια, αξιολογούνται με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Μία συγκλονιστική ιστορία για το πώς η Lady Gaga την “συμβούλευσε” στα Όσκαρ έχει ήδη γίνει γνωστή, αλλά η ίδια η Μινέλι αποκαλύπτει πολλά περισσότερα. Το βιβλίο είναι γεμάτο από στιγμιότυπα που θα μπορούσαν να καλύψουν χιλιάδες σελίδες, με αναφορές σε προσωπικότητες όπως η Πριγκίπισσα Νταϊάνα, η Γκόλντι Χον, ο Σαρλ Αζναβούρ, οι Pet Shop Boys, ο Φρανκ Σινάτρα, ο Χάλστον και ο Πάπας, καθώς και αμέτρητες άλλες.
Στην 1977, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του “New York, New York”, η Μινέλι διατηρούσε σχέση με τον σκηνοθέτη του έργου, Μάρτιν Σκορτσέζε, ενώ ήταν παντρεμένη με τον δεύτερο σύζυγό της. Η σχέση τους χαρακτηρίζεται από την ίδια ως “με περισσότερα στρώματα από μια λαζάνια”, λόγω του κοινού τους ιταλικού πάθους, της έντασης και της αφοσίωσης στην τέχνη, αλλά και των “ηφαιστειακών” τους χαρακτήρων. Παρόλο που η σχέση τους συνεχίστηκε και μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, η Μινέλι αναγκάστηκε να τον απολύσει από τη θεατρική παραγωγή “The Act”, μια απόφαση που την “σχεδόν σκότωσε” και της “ραγισε την καρδιά”. Παρόλο που η σχέση τους υπήρξε ασταθής, η Μινέλι εκφράζει τη λύπη της για την ψυχρή αντίδραση του Σκορτσέζε όταν προσπάθησε να του μιλήσει στα Όσκαρ του 2014.
Στην πλευρά των προσωπικών σχέσεων, η Μινέλι αναφέρεται και στη σύντομη σχέση της με τον Πίτερ Σέλερς το 1973, περιγράφοντας μια νύχτα πάθους και έντασης. Ωστόσο, η σχέση αυτή επισκιάστηκε από την παρουσία του Σέλερς, ο οποίος, φορώντας πλήρη ναζιστική στολή, έφτασε στο σπίτι της Τζόαν Κόλινς, προκαλώντας στην Μινέλι οργή, ντροπή και αγανάκτηση, καθώς η αντισημιτική συμπεριφορά του Σέλερς ήταν αδιανόητη.
Η σχέση της με τη μητέρα της, Τζούντι Γκάρλαντ, ήταν βαθιά, αγαπημένη και περίπλοκη. Η Μινέλι αναγνωρίζει ότι συχνά επαναλάμβανε συμπεριφορές της μητέρας της, από τις σχέσεις και τη διαχείριση των χρημάτων μέχρι τον εθισμό. Μάλιστα, ο γάμος της με τον Πίτερ Άλεν θύμιζε την ταινία “Ένα αστέρι γεννιέται”, όπου η ίδια και ο Άλεν έπαιζαν τους δικούς τους ρόλους. Η Μινέλι θυμάται ένα επώδυνο περιστατικό από την παιδική της ηλικία, όπου χτύπησε κατά λάθος τη Γκάρλαντ στο κεφάλι, προκαλώντας την οργή της μητέρας της. Η φοβία της απέναντι στις φωνές είναι κάτι που την στοιχειώνει μέχρι σήμερα. Επιπλέον, η Μινέλι έπρεπε να διαχειριστεί τον εθισμό της Γκάρλαντ, παίρνοντας τα χάπια της και αντικαθιστώντας τα με ασπιρίνες, μια επικίνδυνη αποστολή που την ανέδειξε σε “νοσοκόμα, γιατρό, φαρμακοποιό και ψυχίατρο” στα 13 της χρόνια.
Παρά τις δυσκολίες, η Μινέλι εκφράζει αγάπη και θαυμασμό για τη μητέρα της, αναγνωρίζοντας την “απίστευτη ενέργεια, το ταλέντο και την αυτοπεποίθηση” της Γκάρλαντ. Στο βιβλίο, παρατίθενται και αστείες ατάκες της Γκάρλαντ, όπως όταν απάντησε σε κάποιον που την χαρακτήρισε “παλιά”: “Για να είσαι ‘παλιά’, πρέπει πρώτα να έχεις υπάρξει”.
Η Μινέλι αναφέρεται και στην απογοητευτική επιλογή της ταινίας “Lucky Lady”, όπου συνεργάστηκε με τον Τζιν Χάκμαν, με τον οποίο δεν τα πήγαινε καλά. Η σχέση τους χαρακτηρίζεται από αγένεια από την πλευρά του Χάκμαν, αν και η Μινέλι εκφράζει λύπη για τον θάνατο της συζύγου του το 2025.
Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην προετοιμασία της Μινέλι για την απεξάρτηση. Η Τέιλορ, έχοντας περάσει και η ίδια από τη διαδικασία, τη συμβούλευσε έντονα, τονίζοντας τον κίνδυνο που διέτρεχε. Η Μινέλι βίωσε επανειλημμένες προσπάθειες απεξάρτησης, με τη Τέιλορ να της επισημαίνει την κρίσιμη κατάσταση της υγείας της.
Όσον αφορά τον τέταρτο και τελευταίο σύζυγό της, Ντέιβιντ Γκεστ, η Μινέλι εκφράζεται με έντονη δυσαρέσκεια, περιγράφοντάς τον ως “συνεργάτη” και “ψευδόμενο”. Κατηγορεί τον Γκεστ για κλοπή αντικειμένων, όπως το καπέλο της από την ταινία “Cabaret” και πίνακες του Warhol, καθώς και για προσπάθειες κατασκοπείας και αφαίρεσης επίπλων από το διαμέρισμά της, οδηγώντας σε βίαιες συγκρούσεις.
Η Μινέλι αφηγείται επίσης τις δύσκολες στιγμές της ζωής της, όπως την περίοδο που έμενε άστεγη στο Central Park και την κατάρρευσή της στη Lexington Avenue, όπου πολλοί περαστικοί την προσπέρασαν χωρίς να της προσφέρουν βοήθεια. Με αυτή την εξομολόγηση, η Μινέλι επιθυμεί να ευαισθητοποιήσει το κοινό σχετικά με τον κίνδυνο του υποτροπιασμού.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η Μινέλι ισχυρίζεται ότι βοήθησε τον Μάικλ Τζάκσον να αναπτύξει την “moonwalk” χορευτική κίνηση, αφού είδε παρόμοιες κινήσεις σε χορευτές στη Βραζιλία. Επίσης, εκφράζει θαυμασμό για τη μουσική R&B και hip-hop, υποστηρίζοντας ότι η δική της εμφάνιση στο “Liza With a Z” προέμηνυε αυτό το είδος.
Τέλος, η Μινέλι εκφράζει δυσαρέσκεια για τον συνθέτη Στίβεν Σόντχαϊμ, ο οποίος, κατά την άποψή της, εμπόδισε την κυκλοφορία ενός ζωντανού άλμπουμ, επειδή έκανε ένα λάθος σε ένα τραγούδι του.
