Ο Τζακ Γουάιτ, γνωστός κυρίως ως κιθαρίστας, τραγουδιστής και παραγωγός, αποκαλύπτεται και ως χαρισματικός στιχουργός και συγγραφέας μέσω του νέου του βιβλίου, “Jack White: Collected Lyrics & Selected Writing Volume 1”. Ο ποιητής και κριτικός Χανίφ Αμπντουρρακίμπ επισημαίνει εύστοχα την ανάγκη να αναγνωριστεί ο Γουάιτ ως “συγγραφέας στίχων”. Το βιβλίο, που επιμελήθηκε ο επίσημος αρχειοφύλακας Μπεν Μπλάκγουελ, καλύπτει όλο το φάσμα της γραπτής του εργασίας εκτός των White Stripes, συμπεριλαμβανομένων ποιημάτων, εσωτερικών σκέψεων από το Instagram και σημειώσεων από τα τετράδιά του.
Ο 50χρονος Τζακ Γουάιτ, μιλώντας από τα κεντρικά γραφεία της Third Man Records στο Νάσβιλ, μιλάει για την προσέγγισή του στην τέχνη, η οποία συνδυάζει την ιστορία της αμερικανικής λαϊκής κουλτούρας με την πρωτοπορία, και πώς η αντισυμβατική του φύση δεν εμποδίζει την επιτυχία του. Η Third Man Records, που περιλαμβάνει δισκογραφική εταιρεία, στούντιο ηχογράφησης, εργοστάσιο παραγωγής δίσκων, εκδοτικό οίκο και κατάστημα, αποτελεί την προέκταση του οράματός του για την αμερικανική κουλτούρα.
Στη συνέντευξή του, ο Γουάιτ εκφράζει την τιμή του που η δουλειά του εισπράττει το ενδιαφέρον του κόσμου, παρά το γεγονός ότι διατηρεί ένα τόσο εκτεταμένο καλλιτεχνικό εγχείρημα. Η απόφαση να εκδώσει ένα βιβλίο με δικά του κείμενα ήρθε ως μια προσπάθεια να “δοκιμάσει τα νερά” για την ποίησή του, παρόλο που αρχικά ανησυχούσε για την πιθανή αντίληψη προκλητικότητας.
Σχετικά με την άποψη ότι οι στίχοι του παραβλέπονται, ο Γουάιτ πιστεύει ότι αυτό συμβαίνει σε πολλούς τραγουδιστές, οι οποίοι δεν αναγνωρίζονται ως ποιητές απλώς επειδή οι λέξεις τους συνδυάζονται με μελωδία. Οι ρίζες του στη στιχουργική χάνονται στην εφηβεία του, μέσα από επισκέψεις σε καφέ του Ντιτρόιτ, όπου ανακάλυπτε την τέχνη και την αλληλεπίδραση. Επιρροές του υπήρξαν οι μπλουζ μουσικοί, αλλά και ποιητές όπως ο Ουίλλιαμ Μπλέικ και ο Σαίξπηρ.
Ο Γουάιτ αναγνωρίζει την ύπαρξη επαναλαμβανόμενων θεμάτων στα έργα του, όπως τα πουλιά, τα δέντρα, οι σπασμένες πλευρές, οι μοναχικά φαντάσματα, ο Θεός και το Ντιτρόιτ, τα οποία αποτελούν τα “ζεστά” του σημεία στη δημιουργική διαδικασία. Για εκείνον, οι στίχοι και η ποίηση δεν διαφέρουν, όπως και όλη η μουσική είναι blues και όλοι οι στίχοι είναι ποίηση.
Αναφερόμενος στην έννοια του “σπιτιού”, ο Γουάιτ την χαρακτηρίζει ως βαριά, συνδέοντάς την με προσωπικές εμπειρίες εγκατάλειψης και την απώλεια της αίσθησης ασφάλειας. Τα όνειρά του περιγράφονται ως χιουμοριστικά και παράδοξα, ενώ αποφεύγει την υπερβολικά αυτοβιογραφική γραφή, προτιμώντας να “ντύνει” τις προσωπικές εμπειρίες σε χαρακτήρες, όπως συμβαίνει με την τάση σύγχρονων pop τραγουδιστριών να γράφουν για προσωπικές τους σχέσεις.
Η χρήση σπάνιων λέξεων και η “δειγματοληψία” από άλλες πηγές, όπως η ταινία “The Magnificent Ambersons” του Orson Welles, είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη γραφή του. Ο Γουάιτ παρομοιάζει την προσέγγισή του με την αναπαλαίωση ενός παλιού επίπλου, δίνοντας νέα ζωή σε υφιστάμενο υλικό.
Παρότι αναρτά κατά καιρούς έντονα μηνύματα κατά του Προέδρου Τραμπ, ο Γουάιτ αποφεύγει την άμεση πολιτική θεματολογία στα τραγούδια του, θεωρώντας ότι η αλλαγή του μηνύματος μέσω καλλιτεχνικής έκφρασης είναι πιο αποτελεσματική. Δίνει έμφαση στην παραδοχή της άγνοιας ως πηγή πραγματικής σοφίας και στην αξία της ανακάλυψης νέων προοπτικών από άλλους.
Η διατήρηση ενός αρχείου της δουλειάς του είναι κάτι που του αφήνει περιθώρια βελτίωσης, καθώς παραδέχεται ότι συντηρεί καλύτερα τα πράγματα άλλων. Ενώ ζει ανάμεσα στη νοσταλγία και την επιθυμία για το μέλλον, ο Γουάιτ πιστεύει ότι η ικανότητά του να βρίσκει ομορφιά σε αδιάφορα σημεία είναι το κλειδί της δημιουργικότητάς του, επιτρέποντάς του να μην είναι ούτε απόλυτα εντός, ούτε απόλυτα εκτός των κανόνων.
