Η είδηση ότι η Warner Bros προετοιμάζει κινηματογραφική μεταφορά του σύμπαντος “A Song of Ice and Fire” του George R.R. Martin έχει προκαλέσει ανάμεικτα συναισθήματα στους θαυμαστές του “Game of Thrones“. Από τη μία πλευρά, η προοπτική μιας φιλόδοξης φανταστικής υπερπαραγωγής με δράκους αντίστοιχους μεγέθους με τρένα του προαστίου είναι αδιαμφισβήτητα ελκυστική. Από την άλλη, τίθεται το ερώτημα εάν η παραγωγή έχει σκεφτεί διεξοδικά όλες τις πτυχές.
Σύμφωνα με τις αναφορές, η κινηματογραφική ταινία θα εστιάσει στην κατάκτηση του Aegon Targaryen, η οποία έφερε την οικογένεια με τα πορφυρά μάτια και τους δράκους στην ηπειρωτική χώρα του Westeros, ενώνοντας έξι από τα επτά βασίλεια, περίπου 300 χρόνια πριν από τα γεγονότα της σειράς “Game of Thrones” του HBO. Παράλληλα, βρίσκεται σε εξέλιξη και μια τηλεοπτική σειρά, η οποία πιθανότατα θα καλύψει εκτενώς το ίδιο χρονικό πλαίσιο. Με την πρώτη ματιά, αυτό θα έπρεπε να ενθουσιάσει ακόμη και τους λιγότερο θερμούς οπαδούς του φανταστικού είδους. Άλλωστε, η κατάκτηση του Aegon είναι το είδος της ιστορίας για την οποία δημιουργήθηκε ο κινηματογράφος: δράκοι που σκοτεινιάζουν τον ουρανό, κάστρα που λιώνουν σαν τυριά κάτω από φλογόμπουκα, και μια ολόκληρη ήπειρος που ανατρέπεται από μια ομάδα δρακολόρδων με πλατινένια μαλλιά.
Όπως αναφέρει ο ίδιος ο Martin στα βιβλία “The World of Ice & Fire” (2014) και “Fire & Blood” (2018), η κατάκτηση εξελίχθηκε ως εξής: Ο Aegon έφτασε από το Dragonstone με τρεις δράκους και απαίτησε την υποταγή των βασιλέων του Westeros. Όταν πολλοί αρνήθηκαν, έκαψε τα κάστρα και τους στρατούς τους μέχρι να παραδοθούν. Και αυτό, τουλάχιστον σύμφωνα με την υπάρχουσα μυθολογία, είναι το ουσιαστικό της υπόθεσης. Το ενδιαφέρον με τους Targaryen στα μυθιστορήματα “A Song of Ice and Fire” είναι ότι τρεις αιώνες αιμομιξίας και συνομιλίας με δράκους φαίνεται να τους έχουν μετατρέψει σε μια φωλιά εύθραυστων, εμμονικών με γιγάντιες σαύρες αυταρχικών, οι οποίοι θα προτιμούσαν να καταστρέψουν το μισό βασίλειο παρά να μοιραστούν την εξουσία. Στα αρχικά κείμενα δεν υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες για το πώς ήταν, αν και μπορούμε να σχηματίσουμε μια αρκετά καλή εικόνα. Ουσιαστικά, μοιάζουν με τους “κακούς”.
Ας φανταστούμε για μια στιγμή ότι το “Star Wars” είχε ακολουθήσει παρόμοια πορεία. Η αρχική ταινία του 1977 θα ξεκινούσε περίπου με τον ίδιο τρόπο, με την Αυτοκρατορία να περιπολεί στον γνωστό γαλαξία, σταματώντας περιστασιακά για να καταστρέψει έναν πλανήτη. Όμως, αντί για ένα ετερόκλητο πλήρωμα γενναίων επαναστατών, ηλικιωμένων μάγων του διαστήματος και γκρινιάρηδων καλλιεργητών υγρασίας που μάχονται εναντίον όλων των πιθανοτήτων για να καταστρέψουν το Death Star, ο Vader και οι φίλοι του θα είχαν κινηθεί γρήγορα για να εξασφαλίσουν την απόλυτη γαλαξιακή κυριαρχία, χάρη στην ανυπέρβλητη τεχνολογική και στρατιωτικο-βιομηχανική τους υπεροχή.
Στο “A Song of Ice and Fire”, οι Targaryen δεν θριαμβεύουν επειδή είναι αδέσποτοι ή λαμπροί στρατηγοί. Νικούν επειδή διαθέτουν τρία κολοσσιαία ιπτάμενα όπλα μαζικής καταστροφής. Τη στιγμή που ο Aegon εμφανίζεται με τους Balerion, Vhagar και Meraxes, ολόκληρη η γεωπολιτική ισορροπία του Westeros αλλάζει. Αυτό πιθανότατα σημαίνει ότι η ταινία θα χρειαστεί να προβεί σε ορισμένους ηρωικούς αφηγηματικούς ελιγμούς. Το σύγχρονο κοινό των blockbusters προτιμά γενικά τους πρωταγωνιστές να είναι οι “αουτσάιντερ” παρά μια βαριά οπλισμένη κυρίαρχη δυναστεία, επομένως το σενάριο θα πρέπει πιθανότατα να βρει κάποιον ευρηματικό τρόπο να επαναπροσδιορίσει την κατάκτηση ως ιστορία ηρωισμού αντί για αυτοκρατορική επέκταση. Ίσως ο Aegon να παρουσιαστεί ως ένας απρόθυμος ενοποιητής, που αναστενάζει βαριά καθώς καταστρέφει ένα ακόμη μεσαιωνικό οχυρό, εξηγώντας ότι το κάνει μόνο για το καλό του βασιλείου. Ίσως ένας από τους ηττημένους βασιλείς του Westeros να επανασχεδιαστεί διακριτικά ως ένας καρτουνίστικος τύραννος, μετατρέποντας έτσι την κατάκτηση με τη βοήθεια δράκων στο φανταστικό ισοδύναμο της αγιοποιημένης αλλαγής καθεστώτος.
Εναλλακτικά, υπάρχει πάντα η χρονοβραβευμένη λύση του Χόλιγουντ (βλέπε επίσης την πρόσφατη τηλεοπτική σειρά “Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών” της Amazon) της δημιουργίας ενός ολοκαίνουργιου ήρωα. Ίσως ένας ταπεινός σιδηρουργός που ονειρεύεται δράκους, ή ένας σκεπτικιστής αυλικός που διδάσκει στον Aegon την αληθινή έννοια της ηγεσίας.
Ανεξάρτητα από την κατεύθυνση που θα πάρει, η ταινία έχει κάθε πιθανότητα να γίνει ένα κολοσσιαίο κινηματογραφικό θέαμα που θα προσφέρει μερικές από τις πιο εντυπωσιακές στιγμές που ο Martin ονειρεύτηκε ποτέ – αλλά ας μην κρυβόμαστε, το τέλος θα είναι περίεργο. Επειδή ουσιαστικά πρόκειται για μια ταινία που θα ζητήσει από το κοινό να κάνει κάτι που συνήθως δεν του ζητείται σε ένα blockbuster: να ζητωκραυγάζει ενθουσιασμένη καθώς κερδίζει η “κακή αυτοκρατορία”.
