Η αίθουσα του Warwick Arts Centre, χωρητικότητας 550 θέσεων, είναι κατάμεστη και η Παρασκευή βράδυ βρίσκει ένα κοινό ενηλίκων να τραγουδά με ενθουσιασμό ύμνους από τις σχολικές συγκεντρώσεις, συνοδεύοντας με παιχνιδιάρικες κινήσεις. Η παράσταση «Primary School Bangers» του James B. Partridge, αρχικά ένα viral βίντεο, έχει εξελιχθεί σε ένα φαινόμενο που κατακτά τα καλλιτεχνικά κέντρα του Ηνωμένου Βασιλείου. «Μας φέρνει πίσω μνήμες από το δημοτικό, όταν καθόμασταν στην αίθουσα», αναφέρει η 40χρονη Hayley, εκπαιδευτικός, όπως πολλοί συνάδελφοί της που παρευρέσκονται. Η Katie, 33 ετών, θρηνεί για τη μείωση του μουσικού προγράμματος στα σχολεία, επισημαίνοντας ότι σε δικό της σχολείο τα παιδιά τραγουδούν μόνο μία φορά κάθε τρεις εβδομάδες. Ένα βασικό στοιχείο της επιτυχίας της παράστασης είναι η συμμετοχή του κοινού. «Σε μια άλλη παράσταση απλώς παρακολουθείς», εξηγεί ο 61χρονος Frank, «εδώ όμως συμμετέχεις ενεργά, αυτή είναι η μεγάλη διαφορά».
Σε μια σκηνή διακοσμημένη με σχολικά όργανα γυμναστικής και έναν πίνακα, ο Partridge, τον οποίο το κοινό υποδέχεται με ένα χαρούμενο «καλησπέρα κύριε Partridge», παίζει πλήκτρα και τραγουδά, παίζοντας με τις αναμνήσεις του κοινού. Η παράσταση, με άρτια δομημένα διαλείμματα που αναφέρονται σε σχολικά πάρτι και εργασίες Κυριακής, είναι διανθισμένη με προσωπικές του ιστορίες. Όλοι όσοι ρωτήθηκαν, έμαθαν για την παράσταση μέσω των social media, συχνά από το ίδιο βίντεο: από το Glastonbury 2025. Κατά την εμφάνισή του στο Glastonbury, ο Partridge, μετά από ένα ξενύχτι λόγω προβληματικού κοτόπουλου, προκάλεσε τέτοιο ενθουσιασμό που η είσοδος στο πεδίο όπου έπαιζε έπρεπε να περιοριστεί, ενώ το κοινό τραγουδούσε αμέριμνα.
Ο ίδιος ο Partridge περιγράφει την εμπειρία του στο Glastonbury, αναφέροντας μια ομάδα νεαρών που έκλαιγαν, αγκαλιασμένοι, με μια σημαία «Give Me Oil in My Lamp». Ένα βίντεο του BBC News στο TikTok από την εμφάνιση αυτή συγκέντρωσε 6,8 εκατομμύρια προβολές, ξεπερνώντας ακόμη και βίντεο σχετικό με την σύλληψη του Andrew Mountbatten-Windsor. Ο Partridge εκφράζει την έκπληξή του για την αδυναμία των σχολιαστών να τοποθετήσουν την παράσταση στον πολιτικό φάσμα, δεχόμενος κριτικές τόσο ως «αριστερή woke ανοησία» όσο και ως «τους Tories στο Glastonbury».
Πριν την παράσταση στο Warwick, ο Partridge μιλά στο Barbican Centre του Λονδίνου, όπου αναμένεται να εδραιώσει την παρουσία του με μια εμφάνιση τον Απρίλιο. Μεταξύ 70s και 90s, υποστηρίζει, «οι άνθρωποι είχαν την ίδια εμπειρία στο δημοτικό σχολείο». Η παράστασή του εστιάζει στην «τελευταία εποχή όπου μεγαλώσαμε χωρίς συνεχή πρόσβαση στο διαδίκτυο».
Ο ίδιος μεγάλωσε στο Dorset, με γονείς εκπαιδευτικούς. Το πάθος του για τη μουσική είναι εμφανές, ξεκινώντας από την παιδική του ηλικία ως λάτρης της Bournemouth Symphony Orchestra και συνεχίζοντας ως μουσικός δάσκαλος. Συνέβαλε επίσης στη δημιουργία της μπάντας “Truly Medley Deeply”, όπου γνώρισε τη σύζυγό του.
Κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid, ξεκίνησε να ανεβάζει βίντεο στο YouTube για τους μαθητές του. Αρχικά, ένα βίντεο για τη θεωρία της μουσικής δεν είχε απήχηση, αλλά ένα βίντεο με ύμνους για το Πάσχα του 2021 είχε μέτρια επιτυχία. Τότε, γύρισε ένα TikTok με τα «top 10 British primary school assembly bangers», επεξεργάζοντάς το σε ένα πάρκινγκ Costco. «Το επόμενο πρωί, το τηλέφωνό μου είχε πάθει τρέλα», λέει.
Ο Partridge, πιστός στην ιδέα του, «το έγραψε ξανά ως μια καθηλωτική θεατρική παράσταση». Μετά την εξάντληση των εισιτηρίων για την πρώτη του εμφάνιση στο Λονδίνο σε λίγα λεπτά, δημιούργησε μια λίστα με καλλιτεχνικά κέντρα από αφίσες περιοδειών κωμικών και ξεκίνησε ψυχρά τηλεφωνήματα.
Η επιτυχία του, ωστόσο, δεν προέρχεται από μια προοδευτική κουλτούρα, αλλά από την ευρύτερη αγάπη για τη νοσταλγία των online memes, το περιεχόμενο που παίζει με την νοσταλγία για απλούς δείκτες μιας πιο απλής εποχής, όπως οι «σωστοί απορριμματοφόροι» ή τα παιχνίδια στο δρόμο. Συμπίπτει, επίσης, με την «οικονομία της εμπειρίας», όπου έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια πρωτότυπες ατραξιόν όπως τα ball pits για ενήλικες και οι θεματικές βραδιές.
Στο Warwick, η «ενθουσιώδης αυτο-παιδικοποίηση» του κοινού, αν και αγαπητή, φαντάζει θλιβερή. Μήπως η αγγλική μεσαία τάξη είναι τόσο στερημένη από κοινοτικό τραγούδι, όπως αυτά που προσφέρει η παμπ, η εκκλησία ή η χορωδία, ώστε αυτό να είναι ελκυστικό;
«Οι άνθρωποι πηγαίνουν λιγότερο στην εκκλησία», παρατηρεί ο Partridge, αναφερόμενος σε μια παράσταση που «δεν είναι θρησκευτική, αλλά έχει τραγούδια που λένε θρησκευτικές ιστορίες». Ο ίδιος παρουσιάζει τα «Primary School Bangers» ως μέρος μιας παράδοσης που περιλαμβάνει το «Singing Together» του BBC, αν και αυτό απευθυνόταν σε παιδιά. Η παράσταση είναι καθαρή νοσταλγία, με αναφορές σε Panda Pops ή S Club 7. Παρόλο που η παράσταση προβάλλει νοσταλγία για τους προβολείς, οι στίχοι είναι διαθέσιμοι μόνο μέσω κωδικού QR.
Στο Barbican, ο Partridge ξεχωρίζει σε ένα μουσικό πρόγραμμα που κατά τα άλλα εστιάζει σε πιο τολμηρές και πρωτοποριακές δουλειές. Ωστόσο, ο ίδιος δεν το βλέπει έτσι. «Θα έλεγα ότι το Barbican δημιουργήθηκε με πνεύμα μεταπολεμικής κοινοτικής ανασυγκρότησης», λέει για την περιοχή και το καλλιτεχνικό κέντρο που χτίστηκε τη δεκαετία του ’60 και του ’70. Ο ιδανικός θεατής, λέει, μπορεί να απολαύσει κάτι «εξαιρετικά avant garde» πριν παρακολουθήσει τα «Primary School Bangers». «Υπάρχει κάτι στο να διοχετεύεται η ιδέα της ανοικοδόμησης και της επανασύνδεσης των ανθρώπων σε έναν μεγάλο, πολυλειτουργικό χώρο».
Τα «Primary School Bangers» παρουσιάζονται στο Barbican του Λονδίνου στις 6 Απριλίου και περιοδεύουν σε εθνικό επίπεδο. [PLACEHOLDER_1 url=https://www.youtube.com/watch?v=rzP9XRgBuQE]
