Η αφοσίωση στην τέχνη μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις, όπως απέδειξε ένα σοβαρό ατύχημα που συνέβη σε έναν φοιτητή ηθοποιό κατά τη διάρκεια παραστάσεως στο Edinburgh Fringe. Ο Olly Hawes, είχε αναλάβει τον ρόλο του Κάσσιου στο έργο “Ιούλιος Καίσαρας” του πανεπιστημίου Exeter, με τη σκηνοθεσία να αποφασίζει για έναν ρεαλιστικό θάνατο του χαρακτήρα κατά τη διάρκεια μιας χορογραφημένης μάχης. Για λόγους “αυθεντικότητας”, όπως αναφέρεται, αποφασίστηκε η χρήση αληθινών μαχαιριών.
Η σκηνή της μάχης, η οποία είχε πρόβες 50 φορές, περιλάμβανε τον ηθοποιό που υποδυόταν τον Μάρκο Αντώνιο να αρπάζει το χέρι του Hawes και να σπρώχνει το μαχαίρι πίσω από την πλάτη του. Κατά τη διάρκεια μιας παράστασης, περίπου στη μέση της πολυήμερης περιοδείας, ενώ η σκηνή βρισκόταν στο σκοτάδι και με ατμοσφαιρικό φωτισμό, κάτι πήγε στραβά. Αντί να προκληθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα, ο ηθοποιός που υποδυόταν τον Αντώνιο, τραυμάτισε τον Hawes με το μαχαίρι, καρφώνοντάς το στην πλάτη του.
Ο Hawes, αντιλαμβανόμενος τι είχε συμβεί την ώρα που έπαιζε τον θάνατο του χαρακτήρα του, συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να παραμείνει ακίνητος μέχρι να σκοτεινιάσει εντελώς η σκηνή. Μόλις το φως έσβησε, τράβηξε το μαχαίρι και η καρδιά του άρχισε να χτυπά δυνατά. Παρά τον τραυματισμό, επέδειξε αξιοσημείωτη ψυχραιμία. Κατευθύνθηκε προς το φουαγιέ, νιώθοντας το αριστερό του πόδι να μουδιάζει, και ζήτησε από τους υπεύθυνους του χώρου να καλέσουν ασθενοφόρο. Η παράσταση συνεχίστηκε για το υπόλοιπο του έργου, με το κοινό και τους συντελεστές να παραμένουν αδαείς για το τι είχε συμβεί.
Με την άφιξη της αστυνομίας και των διασωστών, ο Hawes μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Η λεπίδα είχε εισχωρήσει 7,8 εκατοστά στην πλάτη του, μερικώς διασελβώντας ένα νεύρο της σπονδυλικής του στήλης και χάνοντας την αορτή κατά μόλις ένα εκατοστό. Η σοβαρότητα της κατάστασης φάνηκε όταν ένας γιατρός τον ενημέρωσε ότι είχε παραλίγο να πεθάνει και ότι το θέατρο έπρεπε να σταματήσει τη χρήση αληθινών μαχαιριών. Ο ίδιος, σε κατάσταση σοκ, θυμάται να σκέφτεται ότι οι γιατροί δεν κατανοούσαν την ουσία του θεάτρου.
Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής του στο Εδιμβούργο, οι γονείς του βρέθηκαν στο πλευρό του, ενώ δέχτηκε και κλήση από τον πρόεδρο της θεατρικής εταιρείας του πανεπιστημίου, ο οποίος ρώτησε αν σκόπευε να κινηθεί νομικά. Ο Hawes, ωστόσο, δεν είχε καν σκεφτεί αυτή την πιθανότητα, θεωρώντας το “μη cool”.
Μετά από μια εβδομάδα απουσίας, επέστρεψε για να συναντήσει τους συναδέλφους του, οι οποίοι ήταν εμφανώς αναστατωμένοι. Η συναισθηματική φόρτιση τον οδήγησε σε κλάματα έξω από το θέατρο, νιώθοντας μια έντονη αίσθηση ευγνωμοσύνης για τη ζωή του.
Ένα χρόνο μετά, ένα άρθρο ενός γιατρού στην ιατρική επιθεώρηση, με τίτλο “A Hit, a Palpable Hit”, του αποκάλυψε την πλήρη βαρύτητα του συμβάντος. Για τα επόμενα 10-15 χρόνια, ο Hawes απέφευγε να μιλά για το ατύχημα, αν και περιστασιακά ένιωθε ένα ρίγος, μια αίσθηση ότι δεν έπρεπε να είναι ζωντανός.
Σήμερα, στα 18 χρόνια που έχουν περάσει, η ελαφριά μούδιασμα στο πόδι του παραμένει, χωρίς όμως να επηρεάζει την καθημερινότητά του. Έχει ξεπεράσει τον φόβο του θανάτου και αισθάνεται άνετα να μοιράζεται την ιστορία του. Συνεχίζει να εργάζεται στο θέατρο ως συγγραφέας, ηθοποιός και συν-καλλιτεχνικός διευθυντής σε έναν οργανισμό αφήγησης. Μάλιστα, επέστρεψε στο ίδιο θέατρο για να παρουσιάσει την παράστασή του, όπου ένας χαρακτήρας έρχεται αντιμέτωπος με ένα θύμα μαχαιρώματος. Το περιστατικό, αντί να τον αποθαρρύνει, επιβεβαίωσε την αγάπη του για το θέατρο, αν και πλέον δίνει μεγάλη προσοχή στην ασφάλεια.
Ένα απρόσμενο θετικό αποτέλεσμα αυτής της εμπειρίας ήταν ότι η γυναίκα που του τηλεφώνησε από τη θεατρική εταιρεία του πανεπιστημίου, είναι σήμερα η σύζυγός του, με την οποία έχουν αποκτήσει δύο παιδιά.
