Για γονείς που οι πολιτιστικές τους εμπειρίες απορροφώνται κυρίως μέσα από τις αδιάκοπες απαιτήσεις των νηπίων τους για το ίδιο πράγμα 437 φορές στη σειρά, οι τελευταίοι τέσσερις μήνες ήταν μακροί. Στα τέλη Οκτωβρίου του περασμένου έτους, η Rachel Accurso κυκλοφόρησε το “Brush Your Teeth Song with Ms Rachel and Elmo”. Τα 48 εκατομμύρια προβολές που έχει συγκεντρώσει μέχρι σήμερα αντικατοπτρίζουν την κατάστασή του ως μια σταθερή προσθήκη στο “κανόνι” της Ms. Rachel, και όλο αυτό ενισχύεται προφανώς από τη συμμετοχή του Elmo. Ωστόσο, περιείχε ανακυκλωμένα αποσπάσματα από προηγούμενες συλλογές, όπως το “The Wheels on the Bus” από το “Blippi & Ms Rachel Learn Vehicles”, και το “It’s Potty Time” από το “Potty Training With Ms Rachel”. Υπάρχει ένα όριο στον αριθμό των επαναλήψεων που μπορεί εύλογα να αντέξει ένας ενήλικας με ένα μαριονέτα αρκούδας με πάνα να υμνεί την ικανότητά του να αυτοεξυπηρετείται, και η “κοινότητα” της Ms. Rachel διψά για κάτι καινούργιο.
Την Παρασκευή, έκανε την εμφάνισή του το “Learn With Ms Rachel – Friendship & Social Skills”, μια δίωρη συλλογή, στην οποία ο “leviathan” της σύγχρονης παιδικής εκπαιδευτικής ψυχαγωγίας βοηθά τους καλεσμένους της να “μοντελοποιήσουν σημαντικές κοινωνικές δεξιότητες όπως η καλοσύνη, η εναλλαγή, η μοιρασιά, η πρόσκληση ενός φίλου για παιχνίδι και η βοήθεια προς τους άλλους”. Λίγα λεπτά στα subreddits που εστιάζουν στο περιεχόμενο της Ms. Rachel αποσαφηνίζουν το βάρος αυτής της πολιτιστικής στιγμής. Ή θα μπορούσατε να ρωτήσετε τη δίχρονη κόρη μου γι’ αυτό.
Περισσότερο από μια παρηγοριά για τις άπληστες ορδές των νηπίων που καταβροχθίζουν αυτό το υλικό, το νέο βίντεο αποτελεί την πρώτη προσπάθεια της Accurso σε πλήρες μήκος να συνδυάσει την ευθύλογη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των παλαιστινιακών παιδιών να παίζουν, και ακόμη και να ζουν, με την παιχνιδιάρικη χαρούμενη διάθεση του έργου της Ms. Rachel. “Κρατήστε την πολιτική μακριά από το απλό φαγητό που αποσπά την προσοχή του παιδιού μου ενώ ετοιμάζω το δείπνο τους”, απαίτησαν ορισμένοι κριτικοί. Η Ms. Rachel το σκέφτηκε και αποφάσισε ότι μάλλον δεν θα το κάνει.
Έτσι, μετά από έναν σύντομο πρόλογο όπου μας ζητείται να μοιραστούμε φανταστικό παγωτό, χτυπάει ένα κουδούνι: “Ήρθε η Rahaf!” Κόβουμε στην Ms. Rachel καθισμένη στο πάτωμα με ένα τρίχρονο κοριτσάκι με κουμπωτή μύτη στην αγκαλιά της. Εκτός από το ότι είναι υπερβολικά χαριτωμένη, η Rahaf είναι διπλή ακρωτηριασμένη: δεν αναφέρεται στο βίντεο ότι έχασε τα πόδια της όταν μια ισραηλινή αεροπορική επιδρομή χτύπησε το σπίτι της στη Γάζα. Η μητέρα της την έφερε στις ΗΠΑ για χειρουργική επέμβαση, αλλά ο πατέρας της και οι δύο αδελφοί της δεν της επετράπη να τους συνοδεύσουν. Εικόνες της Rahaf στο νοσοκομείο σε προηγούμενες αναφορές μπορούν μόνο να υποδηλώσουν την καταστροφή που υπέστησαν εκείνη και η οικογένειά της· αλλά εδώ είναι, προσποιούμενη ότι κοιμάται δίπλα στα ομώνυμα κουνελάκια του “Hop Little Bunnies”, πηδώντας ηλιόλουστα από τη μια πλευρά στην άλλη όταν ξυπνούν, και στη συνέχεια εκτοξεύεται ξανά στην αγκαλιά της Ms. Rachel.
Η Accurso πάντα επεδίωκε να τονίσει ότι θέλει κάθε παιδί να έχει την ίδια ελευθερία που διεκδικεί για τη Rahaf, και το υπόλοιπο επεισόδιο χρησιμεύει ως απόδειξη της αρχής. Μαθαίνουμε πώς να λέμε γεια στα Αραβικά, Εβραϊκά, Ισπανικά, Γαλλικά, Ταγκαλόγκ και στην αμερικανική νοηματική γλώσσα. Ένα ανήσυχο μαριονέτα που ονομάζεται Frankie διαβεβαιώνεται ότι το μωβ δέρμα του δεν τον κάνει ξένο. Υπάρχουν παιδιά με σωματικές και νοητικές αναπηρίες, μια κούνια αναπηρικού αμαξιδίου, και μια βιντεοκλήση με τον Zach, ο οποίος χρησιμοποιεί μια συσκευή επικοινωνίας για να πει: “Γεια σου, Ms. Rachel. Σε αγαπώ”. Κανένα από αυτά τα παιδιά δεν αντιμετωπίζεται με περιέργεια, παίρνουν τη θέση που τους αξίζει στο νηπιαγωγείο, και αυτό είναι όλο.
Το συνολικό αποτέλεσμα είναι ένα ευρύ όραμα για το ποιος έχει δικαίωμα να παίζει, ή να θεωρείται άξιος φροντίδας. Υπάρχει κάτι ξεκαρδιστικό και συγκινητικό στην αδιάλλακτη ευχαρίστηση με την οποία η Accurso απορρίπτει την ιδέα ότι κάτι από αυτά είναι εκτός της δικαιοδοξίας της, με κάθε νέα σκηνή να κάνει έναν νέο γύρο στην “κληρωτίδα του woke”. Ω, νομίζατε ότι τα ψυχεδελικά μαθήματα γλώσσας ήταν πολλά; Περιμένετε να ακούσετε αυτόν τον Παλαιστίνιο να παίζει το qanun!
Η Ms. Rachel απέχει πολύ από τον πρώτο καλλιτέχνη και εκπαιδευτικό που παρουσίασε στο κοινό του κάτι άλλο από το λιτό μονόχρωμο του “Watch With Mother”. Σε ένα εξαιρετικό επεισόδιο του 1981 της αμερικανικής εκπομπής “Mister Rogers’ Neighborhood”, ο Fred Rogers συνάντησε τον Jeff Erlanger, έναν 10χρονο χρήστη αναπηρικού αμαξιδίου που περιέγραψε την πρόσφατη χειρουργική του επέμβαση, εξήγησε πώς οι ιστορίες τον παρηγορούσαν όταν ένιωθε πεσμένος, και τραγούδησε το πιο γνωστό τραγούδι του οικοδεσπότη του, “It’s You I Like”. Στο υπέροχο “Something Special” του BBC, ο Mr Tumble (Justin Fletcher) φέρνει τα παιδιά με αναπηρία και νευροποικιλότητα στο προσκήνιο. Και η επαναστατική έλξη του “Sesame Street” ήταν να κάνει “τον μαύρο αστικό τετράχρονο” το κοινό-στόχο του πριν από οποιονδήποτε άλλο.
Ωστόσο, η Accurso κάνει κάτι ριζοσπαστικό στο τρέχον κλίμα. Παιδιά όπως η Rahaf και ο Jeff παραμένουν κυρίως αξιοσημείωτα για την απουσία τους από το mainstream. Και ένα μεγάλο μέρος του “YouTube slop” που σερβίρεται στα παιδιά φτιάχνεται από ανθρώπους που φαίνεται να βλέπουν τη μορφή κυρίως ως εμπορική ευκαιρία. Ο δημιουργός του καταραμένου Blippi, εξάλλου, ήταν προηγουμένως γνωστός ως Steezy Grossman, ένας κωμικός που έγινε viral όταν έκανε αφόδευση σε έναν γυμνό συνεργάτη.
Η Accurso, αντίθετα, εργάστηκε σε ένα καλοκαιρινό camp για παιδιά με αναπηρίες, δίδαξε παιδιά προσφύγων στο Maine και πέρασε χρόνια ως δασκάλα προσχολικής ηλικίας. Όποιος επιθυμεί να την απορρίψει ως ένα κουραστικό σύμβολο του “woke mind virus” πρέπει επίσης να δεχτεί ότι τα παιδιά που την αγαπούν είναι επίσης μολυσμένα. Το “Friendship & Social Skills” υποδηλώνει ότι αν ένα νήπιο μπορεί να καταλάβει ότι η δολοφονία παιδιών είναι λάθος, αυτό δεν είναι σημάδι ναϊβέας της διατύπωσης – αλλά απόδειξη της στοιχειώδους αλήθειας της.
Μια συντηρητική εκτίμηση του συνολικού αριθμού προβολών της Ms. Rachel είναι 13,5 δισεκατομμύρια. Όσο εντυπωσιακός κι αν είναι, αυτός ο αριθμός είναι λιγότερο μέτρο αλγοριθμικής αδίστακτης επιδίωξης παρά αυτό που οι γονείς που εμπιστεύονται τα παιδιά τους σε αυτήν μπορούν να υποθέσουν, τα ίδια πράγματα που μπορεί να δώσει στη Rahaf, τουλάχιστον για τη διάρκεια του τμήματος: χαρά. Ζεστασιά. Και, πάνω απ’ όλα, ασφάλεια.
