Ο Arcus Jarrell Willis, διευθυντής του Phoenix Dance Theatre, μας προσκαλεί να γυρίσουμε πίσω στον χρόνο, στις “καλές παλιές μέρες”. Μαζί με τη χορογράφο Yusha-Marie Sorzano, άλλοτε συνεργάτες στο Alvin Ailey, δημιούργησαν το “Suite Release”, μια παράσταση ωδή στην αγνότητα της χορευτικής πίστας, μέσα από τη συλλογή αναμνήσεων της hip-hop κουλτούρας της δεκαετίας του 1990. Η φωνή του DJ Kool Herc, του “νονού” της hip-hop, δίνει τον τόνο, ενώ μια παρέα φίλων απολαμβάνει την ατμόσφαιρα και την αλληλεπίδραση που μόνο ο κοινός χορός μπορεί να προσφέρει. Ο ύμνος “How Great Thou Art” από τον Labrinth υπογραμμίζει την σχεδόν πνευματική διάσταση της άσκησης, πριν η χορογραφία ξεσπάσει με τραγούδια των Buju Banton, A Tribe Called Quest και το κλασικό θέμα της τηλεοπτικής σειράς “A Different World”. Η παράσταση αποτυπώνει την αβίαστη ενέργεια της χορευτικής πίστας, αντλώντας έμπνευση από το hip-hop, το house και το dancehall, με την καθοδήγηση ενός σκηνοθέτη. Παρόλο που η νεωτερικότητα εισβάλλει για να περιπλέξει τα πράγματα, το μήνυμα παραμένει σαφές: μπορούμε να επιστρέψουμε στην αρχική αθωότητα;
Σε αυτό το πρόγραμμα, που περιλαμβάνει πρόσφατα έργα, παρουσιάζονται δύο σύντομες αναβιώσεις: το “Next of Kin” του Jarrell Willis (2013), ένα παιχνιδιάρικο ντουέτο με αίσθηση αδελφικής σχέσης, και το “Why Are People Clapping;” του Ed Myhill (2018), μια απολαυστική 13λεπτη χορογραφία βασισμένη στο “Clapping Music” του Steve Reich, η οποία οπτικοποιεί το ρυθμό με έξυπνο και ανάλαφρο τρόπο.
Περιλαμβάνεται επίσης ένα νέο έργο από το ανερχόμενο χορογραφικό δίδυμο Travis Clausen-Knight και James Pett (γνωστοί πλέον ως PCK Dance), το οποίο, με τον δικό του τρόπο, έχει μια παράξενη ρετρό αίσθηση. Η μουσική παίζει καθοριστικό ρόλο, με την ισχυρή της επίδραση. Στο ντουέτο “Small Talk”, ένα προβληματισμένο ζευγάρι και ένα στοιχειώδες οικιακό περιβάλλον (λάμπα, καρέκλα, χαλί) δίνουν τη σκυτάλη. Η αρχή είναι εντυπωσιακή, με τον χορευτή Tony Polo στο χαλί, σαν να είναι ναυαγός σε νησί, ενώ σταδιακά το σκοτάδι υποχωρεί και η μουσική του Schubert κορυφώνεται. Ακολουθεί ο Chopin, προσφέροντας πλούσιες στιγμές σε ένα soundtrack που αντλεί από τα αριστουργήματα της κλασικής μουσικής. Αυτή η μουσική χρωματίζει τα κενά στο σκηνικό και τις εσωτερικές ζωές των χαρακτήρων. Στη συνέχεια, ένα (ηχογραφημένο) πιάνο ξεκινά τις πρώτες νότες του “Spiegel im Spiegel” του Arvo Pärt, της μουσικής που χρησιμοποιείται πιο συχνά στον σύγχρονο χορό, και η αίσθηση είναι σαν να μεταφέρεσαι στις αρχές των 2000s (αν και το έργο συντέθηκε το 1978, η πανταχού παρουσία του στον χορό ήρθε αργότερα).
Η χορογραφία αυτού του επίμονου, άλλοτε κωμικού ζευγαριού, φέρει επιρροές από τους Jiří Kylián και Mats Ek, κορυφαίους λίγες δεκαετίες νωρίτερα, με τα άκαμπτα ίσια άκρα και τις επιτηδευμένες κινήσεις, ιδίως στον γυναικείο ρόλο (που ερμηνεύει η Dorna Ashory). Ο Polo απολαμβάνει πιο ενδιαφέρουσες κινήσεις, με το ευέλικτο σώμα του να εκτοξεύεται σε μια καβουροειδή στάση, με έντονη ενέργεια. Ακόμα και η ενδυμασία του είναι καλύτερη, με το υπερμεγέθες κοστούμι του να δείχνει πολύ cool, ενώ η Ashory φοράει ένα βαρετό, απλό φόρεμα. Ωστόσο, η Gen Z είναι ερωτευμένη με τη νοσταλγία της χιλιετίας αυτήν την περίοδο, οπότε ίσως αυτό να είναι απόλυτα συμβατό και, στην πραγματικότητα, πολύ σύγχρονο. Δεν πρόκειται τόσο για “γύρισμα του χρόνου”, όσο για τους αναπόφευκτους κύκλους του πολιτισμού.
Στο Leeds Playhouse από 31 Μαρτίου έως 2 Απριλίου, και στη συνέχεια περιοδεία έως τις 27 Ιουνίου.
