Το «Sugar Daddy» είναι μια παράσταση-μονοπρόσωπη ωδή για «την αγάπη, τη θλίψη και την ινσουλίνη», από τον 31χρονο stand-up comedian Sam Morrison. Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό έργο που μετατρέπει την τραγωδία σε κωμωδία, αφηγούμενο πώς ο Morrison ερωτεύτηκε τον Jonathan, 24 χρόνια μεγαλύτερό του, αφού γνωρίστηκαν σε ένα φεστιβάλ gay bears στην Provincetown της Massachusetts. Το 2021, δύομισι χρόνια μετά τη σχέση τους, ο Jonathan έχασε τη ζωή του από Covid.

Για τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ο Morrison παρουσιάζει το «Sugar Daddy» σε όλο τον κόσμο, και τον επόμενο μήνα θα φέρει μια ανανεωμένη εκδοχή του στο West End του Λονδίνου. Συν-παραγωγός της παράστασης είναι ο Billy Porter, 56 ετών, βραβευμένος με Emmy τραγουδιστής, ηθοποιός και σκηνοθέτης, γνωστός για τη συμμετοχή του σε έργα όπως το «Pose», το «American Horror Story» και το «Cabaret».

Ο Porter και ο Morrison συναντήθηκαν μέσω βιντεοκλήσης για να συζητήσουν για τους ενοχλητικούς θεατές, τις θεραπευτικές ιδιότητες του γέλιου και την γεφύρωση του χάσματος μεταξύ των γενεών των gay ανδρών. Ο Morrison συνδέεται από το ηλιόλουστο Λος Άντζελες, ενώ ο Porter μιλάει από το σπίτι του στη Νέα Υόρκη, όπου η θερμοκρασία είναι 3°C. «Ο χειμώνας είναι επιλογή», λέει χαμογελώντας με δυσφορία. «Και θα ήθελα να κάνω μια διαφορετική».

**Η ερμηνεία του όρου “bear” στην gay κοινότητα**

Στο «Sugar Daddy», ο Jonathan περιγράφεται ως “bear”. Ο Billy Porter εξηγεί ότι στην gay ανδρική κοινότητα υπάρχουν διάφορες κατηγορίες, όπως twinks, twunks, bears και otters, αλλά και muscle daddies και muscle bears. Ο Morrison προσθέτει ένα αστείο από την παράσταση: «Μου αρέσουν οι bears και είμαι διαβητικός. Ο τύπος μου είναι type 1, και ο δικός μου τύπος είναι type 2.» Εννοώντας, ότι του αρέσουν οι μεγαλόσωμοι άνδρες με κοιλίτσα.

**Η μετατροπή του πένθους σε κωμωδία**

Η έμπνευση για τη μετατροπή του προσωπικού πένθους σε κωμωδία πηγάζει από την επιθυμία του Morrison να επεξεργαστεί τον πόνο του. «Είναι μια παράσταση για την αγάπη, και για το τι κάνεις αφού χάσεις αυτή την αγάπη», εξηγεί. «Για καλό ή για κακό, επεξεργάζομαι τη ζωή μέσω της κωμωδίας και κάνω αστεία. Αφού πέθανε ο Jonathan, άρχισα ξανά stand-up και, σε κάποιο σημείο, μου φάνηκε τρελό να μην μιλήσω γι’ αυτό. Πάντα μιλούσα για τη ζωή μου και για όσα σκεφτόμουν. Και αυτό ήταν το μόνο πράγμα που σκεφτόμουν.»

Ο Morrison τονίζει ότι η επεξεργασία του πένθους και του τραύματος είναι απαραίτητη. «Στην ιστορία, θα δείτε ότι πολλοί κωμικοί είναι καταθλιπτικοί. Την πρώτη φορά που παρακολούθησα αυτή την παράσταση, η μητέρα μου ήταν ακόμη εν ζωή. Πέθανε πριν από δύο χρόνια, οπότε επεξεργάζομαι κι εγώ πένθος.»

**Η δύναμη της αλήθειας και η ρόλος του Billy Porter**

Ο Billy Porter, ως συν-παραγωγός, βλέπει την παράσταση ως μια ευκαιρία να αναδείξει την αλήθεια σε έναν κόσμο γεμάτο ψέματα και σιωπή. «Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι δυνατό στην εμπειρία του μονοπρόσωπου stand-up, και αυτό το έργο χτυπάει ακριβώς στο κέντρο αυτού. Λέει την αλήθεια, και ως καλλιτέχνες, είναι δουλειά μας να λέμε την αλήθεια.»

Ο Porter δηλώνει υπερήφανος που, ως «queer ηγέτης στην βιομηχανία και την κουλτούρα», το όνομά του συνδέεται με ένα ποιοτικό έργο. Ο Morrison εκφράζει την έκπληξή του για την συνεργασία, θυμούμενος πώς, ως κλειστός έφηβος, θαύμαζε τον Porter στην τηλεόραση και δεν πίστευε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατό.

**Αντιμετωπίζοντας την υστερόβουλη ετυμηγορία της κοινωνίας**

Η παράσταση θίγει επίσης θέματα όπως ο σωματικός ρατσισμός (fatphobia) και η απόρριψη ατόμων που δεν ταιριάζουν στα στερεότυπα της mainstream gay κοινότητας. Ο Morrison μιλάει για την ντροπή που ένιωθε λόγω της έλξης του προς «παχιά, γερασμένα αγόρια» και πώς η αντιμετώπιση του δικού του εσωτερικευμένου σωματικού ρατσισμού ήταν μέρος της πλήρους αποδοχής του εαυτού του.

«Απλώς δεν καταλαβαίνω γιατί η κοινωνία μας είναι τόσο εμμονική με τους αδύνατους ανθρώπους», δηλώνει. Η προσέγγιση αυτή, μέσω της κωμωδίας, μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις, ακόμη και αρνητικές. Ο Morrison έχει βιώσει στιγμές όπου οι θεατές φώναζαν «faggot», αλλά πλέον, η παράσταση, παρουσιάζεται σε θεατρικό περιβάλλον, προκαλώντας συνήθως μεγαλύτερο σεβασμό.

**Διαβήτης, πένθος και Covid**

Ένα άλλο σημαντικό θέμα της παράστασης είναι ο διαβήτης, ο οποίος διαγνώστηκε στον Morrison λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Jonathan, και ο οποίος, σύμφωνα με τον γιατρό, προκλήθηκε από το πένθος. Η εμπειρία αυτή, όπως και η πανδημία του Covid, φέρνει αναδρομές στην κρίση του AIDS. «Νιώθω ότι έχω ζήσει δύο πανούκλες τώρα», λέει ο Morrison.

Η παράσταση, παρά τον πόνο που πραγματεύεται, κρατάει ζωντανή την μνήμη του Jonathan. «Απολύτως, και όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο εκτιμώ αυτό το στοιχειό. Ακόμα συνδέομαι μαζί του και του μιλάω στο κεφάλι μου συνέχεια. Αλλά τώρα μπορώ να τον μοιράζομαι με άλλους ανθρώπους.»

Το «Sugar Daddy» παρουσιάζεται στο Underbelly Boulevard Soho, Λονδίνο, από 5 Μαρτίου έως 4 Απριλίου.