Οι Idrîsî Ensemble αποτελούν μια ευπρόσδεκτη αντίθεση στην στερεοτυπική εικόνα της μεσαιωνικής μουσικής ως ήρεμης, ευσεβούς και υπναλέας. Με τις δυνατές φωνές τους, που μπορούν να φτάσουν έως και 19 μέλη, μας υπενθυμίζουν την ατελείωτη ικανότητα του τραγουδιού να ανακαλεί νέους πόνους.

Το 2016, ο Thomas Fournil, ένας Κορσικανός συνθέτης που σπούδαζε στη Guildhall School of Music, ανακάλυψε μια αυξανόμενη εμμονή με την αρχαία μουσική της πατρίδας του, με την προ-μοντέρνα μουσική σημειογραφία και τις περίτεχνες, τρεμάμενες διακοσμήσεις της. Συγκέντρωσε μια ομάδα φίλων από το κολλέγιο για να δοκιμάσουν αυτά που είχε βρει.

Αυτό που οραματίστηκε απείχε πολύ από μια ιστορική αναπαράσταση. Καταρχάρχας, ο Fournil αναδιαμόρφωσε αυτά τα κατά κύριο λόγο ανδροκρατούμενα ρεπερτόρια για μεικτές φωνές. Σήμερα, οι διακριτικά ατομικές γυναικείες φωνές των Idrîsî – προερχόμενες από την ποπ, την τζαζ και διεθνείς φολκ παραδόσεις – αποτελούν ένα από τα κεντρικά σημεία έλξης του συγκροτήματος. Μια πολιτική διάσταση διατρέχει επίσης το έργο τους. Γιορτάζουν τις trobairitz, τις ειλικρινείς, ανατρεπτικές γυναίκες τροβαδούρους της Οξιτανίας του 12ου αιώνα. Το πρόσφατο έργο τους “Dieus Sal la Terra”, μια paghjella που δημιουργήθηκε από τον Fournil για μεικτές φωνές, τραγουδήθηκε “σε αλληλεγγύη με όσους αγωνίζονται να παραμείνουν στη γη που γνωρίζουν”.

Η σχέση τους με την πρακτική τους βαθαίνει συνεχώς. Όπως οι Κορσικανοί τραγουδιστές, συχνά τραγουδούν σε σχήμα πετάλου, με τα χέρια ενωμένα, χωρίς παρτιτούρες. Πάνω από drones από ένα φορητό όργανο (ένα χειροκίνητο όργανο με συμπαγή φυσητήρα) και βιέλα (ένα μεσαιωνικό βιολί), ξεδιπλώνουν εκφραστικές, περίτεχνες φωνητικές γραμμές. Ενώ άλλα φωνητικά σύνολα στη Βρετανία εκτιμούν τις καθαρές αρμονίες, ο ήχος τους είναι πιο αδρός, πιο αιχμηρός. Η ατομική αυτοσχεδιασμός είναι κρίσιμη, και όταν όλοι αποφασίζουν να κινηθούν σε αρμονία, το κάνουν με μια απρόθυμη βαρύτητα: βαρυμένοι από πόνους παλαιότερων εποχών.