Η σειρά “Industry” του HBO/BBC, που εξερευνά τον αδίστακτο κόσμο της χρηματοπιστωτικής αγοράς του Λονδίνου, έχει προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον. Οι χαρακτήρες της συζητούν περίπλοκα θέματα όπως μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια και ιδιωτικά κεφάλαια, ενώ γοητευτικοί επιχειρηματίες προωθούν πρωτοποριακές πράσινες ενεργειακές εταιρείες ή νέες τραπεζικές πλατφόρμες. Όλοι, από τους αδίστακτους short-sellers μέχρι τους ευφυείς fintech επιχειρηματίες, εστιάζουν στο κίνητρο του κέρδους.
Σε αυτόν τον καυστικό κόσμο, όπου η επιτυχία μετριέται όχι σε δολάρια ή λίρες, αλλά στην ικανότητα αφήγησης, η αλήθεια είναι συχνά δευτερεύουσα. Όπως δηλώνει ένας short-seller, “Δεν χρειαζόμαστε απόδειξη, γιατί επιτέλους έχουμε μια καλή ιστορία να πούμε.” Ακόμη και τα “μαγειρεμένα” βιβλία εξηγούνται ως “μια απλή ασυμφωνία μεταξύ της ταχύτητας του οράματός μου και της ταχύτητας της ρύθμισης”, όπως αναφέρει ο επιχειρηματίας Whitney Halberstram. Το κενό ανάμεσα σε αυτά τα γεγονότα είναι “όπου οι έξυπνοι άνθρωποι έβγαζαν πάντα χρήματα.”
Το “Industry”, συν-δημιουργημένο και σε μεγάλο βαθμό σκηνοθετημένο από πρώην χρηματοδότες, βρίσκει τον εαυτό του σε μια απροσδόκητη πορεία ανάπτυξης. Ενώ αρχικά αποτελούσε ένα “κρυμμένο διαμάντι” στο HBO, αγαπητό σε ένα πιστό κοινό, η σειρά έχει εξελιχθεί. Η πρώτη σεζόν, με την ρεαλιστική απεικόνιση ενός ανταγωνιστικού προγράμματος αποφοίτων σε μια φανταστική επενδυτική τράπεζα του Λονδίνου, κέρδισε αμέτρητους θαυμαστές, συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος, ο οποίος έκτοτε την υποστηρίζει σθεναρά, εκτιμώντας την “ευχάριστη ακουστική” της χρηματοοικονομικής ορολογίας και την ξεχωριστή απεικόνιση του εργασιακού φορτισμού των millennials.
Ωστόσο, οι δημιουργοί Konrad Kay και Mickey Down, κατά τη διάρκεια της τρίτης σεζόν, άλλαξαν ριζικά την πλοκή, βασιζόμενοι στην αφοσίωση του κοινού. Το κλείσιμο της Pierpoint, για λόγους που παραμένουν ασαφείς, στέρησε τη σειρά από το κεντρικό της σκηνικό. Παλαιότεροι ηθοποιοί αποχώρησαν, ενώ νέοι, όπως ο Kit Harington, ανέλαβαν πρωταγωνιστικούς ρόλους, αντιστρέφοντας την αρχική οπτική της σειράς από κάτω προς τα πάνω. Για να συμπληρώσουν την εικόνα του πλούτου και της εξουσίας στο Ηνωμένο Βασίλειο, προστέθηκαν ηθοποιοί από γνωστές σειρές, όπως η Kiernan Shipka από το “Mad Men” και ο Charlie Heaton από το “Stranger Things”.
Αυτή η επέκταση προκάλεσε αρχικά ανησυχία. Το φινάλε της τρίτης σεζόν, με την εστίαση στην περιουσία του Sir Henry Muck και τις αμείλικτες πρωταγωνίστριες Harper Stern και Yasmin Kara-Hanani, κινδύνεψε να γίνει απλώς προκλητικό, με μια επικίνδυνη εμμονή στους υπερ-πλούσιους. Παρόλο που η σειρά ποτέ δεν υστερούσε σε εξαιρετικές ερμηνείες, η ταχύτητα της εξέλιξης φάνηκε να ξεπερνά την ικανότητα των δημιουργών να κρατήσουν τη συνοχή. Η εστίαση στα “vibe” αντί σε συνεκτικούς χαρακτήρες, άφησε πίσω τις διακριτικές αλλά εξίσου περίπλοκες παιχνίδια εξουσίας στο trading floor και τους συμβιβασμούς που συνεπάγεται η αφιέρωση της νιότης σε ένα πλουτοκρατικό ίδρυμα. Η φιλοσοφία του “αναπτύξου ή πέθανε” έμοιαζε με ένα δυσάρεστο φορτίο.
Όμως, η σειρά ανέλαβε αυτό το φορτίο. Η τέταρτη σεζόν, θυμίζοντας την παγκόσμια χρηματοοικονομική ελίτ, είναι ένα συχνά αβάσιμο όνειρο υπερβολής, πλούτου και τεχνοκρατικής φλυαρίας. Η Yas και η Harper, έχοντας απομακρυνθεί από τις ταπεινές δουλειές, κατέχουν πλέον θέσεις εξουσίας και αντιμετωπίζουν μια σειρά από εχθρούς. Το σεξ, τα ναρκωτικά και τα παιχνίδια εξουσίας ήταν πάντα μέρος της “Industry”, αναζωογονώντας ακόμη και το είδος του “kink” στην τηλεόραση. Ωστόσο, οι φετινές ερωτικές περιπτύσεις έχουν μια δόση αυτοϊκανοποίησης, σαν να απολαμβάνουν τα όρια της πρόκλησης που θέτει το HBO.
Παρόλα αυτά, τα χαρακτηριστικά της παλιάς σειράς παραμένουν, όπως η λαμπερή σχέση μεταξύ Yas και Harper, και ο δεσμός μεταξύ Harper και του μέντορά της Eric Tao, ένα είδος πνευματικού soulmate-ship που θυμίζει τον Don Draper και την Peggy Olson του “Mad Men”. Υπάρχουν στιγμές, όπως όταν ο Eric εκφράζει πατρική υπερηφάνεια για την Harper, που η σειρά καταφέρνει να διαπεράσει με το χαρακτηριστικό της μείγμα έντονου στρες. Ωστόσο, συνολικά, από το Κοινοβούλιο μέχρι τα ιδιωτικά τζετ και τις offshore εταιρείες στην Άκρα, οι κάποτε σχολαστικά καθορισμένοι κίνδυνοι της σειράς έχουν παραχωρήσει τη θέση τους σε μια αίσθηση αχαλίνωτου χάους και διάχυτης δυσοσμίας. Η παρακολούθησή της ήταν πάντα διεγερτική, συχνά διασκεδαστική και απόλυτα εξαντλητική.
Αυτός ίσως είναι και ο λόγος της αυξανόμενης δημοτικότητάς της. Η τέταρτη σεζόν, η οποία ολοκληρώνεται την Κυριακή, είναι μακράν η πιο αναγνωρισμένη, με μέσο όρο 1,7 εκατομμύρια τηλεθεατές ανά επεισόδιο, εξασφαλίζοντας την ανανέωσή της για πέμπτη και τελευταία σεζόν. Το κοινό έχει ανταποκριθεί θετικά τόσο στην αφήγηση της αλαζονείας της ελίτ όσο και στην μετα-αφήγηση της φιλοδοξίας: ένα κάποτε υποτιμημένο cult αγαπημένο, που τώρα έχει την φιλοδοξία και τους πόρους να γίνει, λίγο-πολύ, το νέο “Succession”, το προηγούμενο κορυφαίο έργο του HBO στην τραγωδία του υπερ-πλούτου.
Η σύγκριση με το “Succession” είναι προφανής, αν και αναπόφευκτα υπερβολική. Αν το “Succession” ήταν η σειρά που καθόρισε την εποχή της πρώτης προεδρίας Trump, τότε το “Industry” αισθάνεται αληθινό για τη δεύτερη, όταν τα πράγματα έγιναν κάπως χειρότερα. Οι Kay και Down είναι αρκετά έξυπνοι για να αποφύγουν την ανάμειξη με την πολιτική των ΗΠΑ, αλλά αναμειγνύονται αρκετά με αυτήν του Ηνωμένου Βασιλείου, βασίζοντας μια πλοκή σε ρυθμιστικά θέματα στην εκλογική νίκη των Εργατικών το 2024. Ωστόσο, η ζοφερή τους οπτική για την εξουσία, η λογική της αμείλικτης ιδιοτέλειας και η θυσία της ακρίβειας και της συνέχειας για το θέαμα και την κλίμακα, είναι χαρακτηριστικά της εποχής.
Η τελική σκηνή του προτελευταίου επεισοδίου, τουλάχιστον, μας βρίσκει πίσω σε οικείο έδαφος: Harper και Yasmin σε ένα μπαρ, μαζί. Μέσα από τέσσερις σεζόν, η δυναμική τους έχει υπάρξει άλλοτε δηλητηριώδης, άλλοτε τρυφερή, άλλοτε συν-εξαρτημένη και πάνω από όλα επιθυμητή. Έχουν απομακρυνθεί πολύ από τις αξιολογήσεις προγραμμάτων, τη σεξουαλική παρενόχληση και τους κοινούς άντρες της πρώτης σεζόν. Έχουν προδώσει τόσο άσχημα η μία την άλλη, τόσες φορές, που η συμφιλίωση θα έπρεπε να είναι αδύνατη· ωστόσο, είναι η μία η μόνη που έχει η άλλη. Η μόνη που μπορούν να είναι πραγματικά ειλικρινείς, απέναντι σε ένα διεθνές σκάνδαλο, οικονομική κατάρρευση και πιθανή καταστροφή. “Πώς στο διάολο φτάσαμε εδώ;” αναρωτιέται η Yasmin με νοσταλγία. Ίσως για μια στιγμή, κι εκείνη θα ήθελε να γυρίσει πίσω.
