Η Indhu Rubasingham, καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου, εξέφρασε την ανησυχία της ότι η συντηρητική προσέγγιση στο θέατρο, παρά τη βραχυπρόθεσμη οικονομική της οφέλη, κινδυνεύει να αφανίσει τον κλάδο. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας της στην δεύτερη διάλεξη Jennie Lee, απευθυνόμενη σε 200 εκπροσώπους της βρετανικής καλλιτεχνικής βιομηχανίας, τόνισε την ανάγκη για ανανεωμένη εθνική δέσμευση στην υποστήριξη του δημιουργικού ρίσκου και της νέας γραφής.
“Η επένδυση στις τέχνες, ιδιαίτερα όταν τα χρήματα είναι λιγοστά, απαιτεί θάρρος. Θάρρος να δράσουμε, αναγνωρίζοντας τι μας περιμένει αν δεν το κάνουμε,” δήλωσε η Rubasingham. “Το να παίζουμε ‘safe’ θα είναι το τέλος μας. Αν είμαστε συντηρητικοί στο στυλ, στο περιεχόμενο, στη διαδικασία, ίσως ισοσκελίσουμε τους ισολογισμούς σήμερα, αλλά θα σκοτώσουμε το μέλλον του θεάτρου και θα προδώσουμε την κληρονομιά της Jennie Lee.”
Η διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου επισήμανε μια “απότομη μείωση σε όλο τον τομέα της νέας γραφής, κάτι που θεωρώ ως το πιο ξεκάθαρο και ανησυχητικό σημάδι των όσων συμβαίνουν”. Η σειρά διαλέξεων Jennie Lee οργανώνεται από το Arts Council England και το Department for Culture, Media and Sport.
Σύμφωνα με έρευνα του τμήματος νέων έργων του Εθνικού Θεάτρου, μεταξύ 2014 και 2024, παρατηρήθηκε μείωση 70% στα θέατρα που δέχονταν υποβολές έργων. Επιπλέον, υπήρξε μείωση 76% στα φεστιβάλ νέων έργων, 44% στα σεμινάρια συγγραφής έργων, καθώς και 44% μείωση σε νέα έργα εκτός Λονδίνου και 30% εντός της πρωτεύουσας.
“Φοβάμαι για τη μείωση του όγκου και της ποικιλίας των φωνών στις σκηνές μας σε όλη τη χώρα,” είπε η Rubasingham. “Φοβάμαι τις επιπτώσεις που θα έχει αυτή η περιοριστική και συρρικνούμενη ροή όταν φτάσει στις σκηνές μας μέσα στην επόμενη δεκαετία. Η αποτυχία μας να αναγνωρίσουμε αυτή τη στιγμή ως ένα σημείο καμπής κινδυνεύει να προδώσει την κληρονομιά, την υπερηφάνεια και την κληρονομιά αυτής της χώρας – του κορυφαίου πολιτιστικού μας επιρροής, του William Shakespeare, του εθνικού μας δραματουργού.”
Αυτές οι τάσεις, σύμφωνα με την Rubasingham, είναι “οι καναρίνες στο ορυχείο, που σηματοδοτούν μια σιωπηλή προειδοποίηση για τον επερχόμενο κίνδυνο στη δημοκρατία μας, στην ελευθερία του λόγου, στην ανεκτικότητα, στην ελευθερία της φαντασίας”. Αναφέρθηκε σε έναν κόσμο διαιρεμένο από την παραπληροφόρηση, την λαϊκιστική πολιτική, τις εναλλακτικές πραγματικότητες και τη μοναξιά. “Αν η ομοιομορφία γίνει ο κανόνας, θα μας ωθεί μόνο προς αυτό που είναι προβλέψιμο και κερδοφόρο. Το θέατρο γίνεται ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες χώρους όπου συγκεντρωνόμαστε και αντιμετωπίζουμε την πολυπλοκότητα μαζί, όπου αγκαλιάζουμε την απόχρωση. Ανησυχώ ότι χάνουμε την ικανότητά μας να κατανοούμε ο ένας τον άλλον, να είμαστε παρόντες και να ανεχόμαστε ό,τι δεν μας φαίνεται άνετο.”
Τα σχόλια της Rubasingham έρχονται εν μέσω προειδοποιήσεων για απότομη μείωση των παραγωγών νέων έργων μετά την πανδημία. Τον Νοέμβριο, η British Theatre Consortium ανέφερε μείωση 30% σε σύγκριση με το 2019, αν και η ζήτηση είχε αυξηθεί, με τα νέα έργα να αποτελούν το 41,9% των θεατρικών παραστάσεων το 2023, από 29,9% το 2019. Ο δραματουργός James Graham, σε απάντησή του, δήλωσε στην Guardian: “Έχουμε μια κρίση αφήγησης στο έθνος μας. Αγρυπνούμε για να φανταστούμε το επόμενο κεφάλαιο της εθνικής μας ζωής.”
