“Ποιο το νόημα του να επιχειρηματολογούμε και να τσακωνόμαστε έτσι;”, ρωτά ένας σύζυγος τη γυναίκα του στο θεατρικό έργο “Easy Virtue”. “Δεν οδηγεί πουθενά.” Κι όμως, ο συγγραφέας έκανε λάθος, καθώς αυτό το είδος λεκτικής αντιπαράθεσης και καταπιεσμένης οργής ήταν που οδήγησε τον 25χρονο Noël Coward στην κορυφή.

Αν και το κοινό μπορεί να μην γνωρίζει αυτό το πρώιμο έργο, στην πλούσια νέα παραγωγή του Trevor Nunn, η τοποθέτηση είναι απόλυτα σαφής. Το πολυτελές σκηνικό του Simon Higlett, εμπνευσμένο από ένα σαλόνι των δεκαετίας του ’20, περιλαμβάνει μια μαρμάρινη σκάλα για μελαγχολικές αποχωρήσεις και δραματικές εισόδους, ενώ τα κοστούμια της εποχής συμπληρώνονται από μερικά από τα εντυπωσιακότερα χτενίσματα που θα μπορούσε κανείς να δει εκτός του “Strictly Come Dancing”.

Στην καρδιά αυτής της δραμεντί, η Greta Scacchi είναι καθηλωτική στον ρόλο της μητριάρχου που ανακαλύπτει ότι ο γιος της παντρεύτηκε μια διαζευγμένη. Η Larita, στον ρόλο της Alice Orr-Ewing, καταφθάνει στην οικογένεια με την ψυχραιμία μιας γυναίκας αεροπόρου: με τα γυαλιά ηλίου στα μαλλιά και το κασκόλ να ανεμίζει, αφήνει την τσάντα της στο πάτωμα με μια κίνηση που συνδυάζει χαιρετισμό και δήλωση πρόθεσης.

Πνιγμένη από την επαρχιακή ζωή, περιφρονημένη από μια εύθυμη κουνιάδα και μισητή από τη δεύτερη, η Larita αναδεικνύεται σε σύγχρονη ηρωίδα, σαν η Nancy Mitford να επανασχεδίασε τον χαρακτήρα της “Bolter” ως πρωταγωνίστρια ενός έργου του Ibsen. (“Η ζωή μου είναι δική μου”, δηλώνει σε μια στιγμή.) Όταν η σαρκαστική κριτική, οι κουτσομπολιά και η παθητική επιθετικότητα εκραγούν, υπάρχει ένα μεγαλειώδες μονόλογος-κορύφωση. Ωστόσο, ο Coward δεν παραμελεί τους υπόλοιπους χαρακτήρες του εκτεταμένου καστ, από έναν απροσδόκητα φιλελεύθερο πεθερό (τον διακριτικό Michael Praed) μέχρι την στοχαστική πρώην φίλη, η παρουσία της οποίας συμβάλλει στην εξερεύνηση των ιδεών του έργου για τη “φρικιαστικά οικεία σχέση” του γάμου.

Η κωμωδία, που πηγάζει από την κοινωνική αμηχανία γύρω από το “D-word” (πιθανόν αναφέρεται στο διαζύγιο), ίσως να μην αποδίδει το ίδιο καλά σήμερα, αλλά η ψυχολογική ειλικρίνεια και το πάθος είναι διαχρονικά. Οι αιχμηρές ατάκες του Coward δεν υπάρχουν μόνο για να διαπερνούν την υποκρισία και την αλαζονεία – λειτουργούν ως κάλυψη για την καρδιακή προσβολή και τη μοναξιά. “Οι γυναίκες του τύπου μου είναι τόσο κουραστικές στον έρωτα”, εξομολογείται η Larita. “Τις χτυπάμε, με νύχια και με δόντια, μέχρι να λυγίσουν και να παραμορφωθούν.” Δεν μπορείς παρά να σκεφτείς την Amanda στο “Private Lives”, έργο που θα γραφόταν πέντε χρόνια αργότερα. Σε αυτή την παραγωγή, βλέπουμε την καυτή συναισθηματική διορατικότητα του Coward ήδη να φλέγεται.

Το έργο παρουσιάζεται στο Arts Theatre, Cambridge, έως τις 7 Μαρτίου.