Ο ιστορικός Matthew Pinsker, συγγραφέας του βιβλίου “Boss Lincoln: The Partisan Life of Abraham Lincoln” και του Substack “What Would Lincoln Do;”, δεν διστάζει να συγκρίνει ιστορικά πρόσωπα με σύγχρονους πολιτικούς παράγοντες, παρά την εγγενή επιφύλαξη πολλών συναδέλφων του. «Δεν τρέχω μακριά από αυτό, αυτό είναι σίγουρο», δηλώνει ο Pinsker από το Carlisle της Πενσυλβάνια.
Αναγνωρίζοντας ότι κάθε ιστορική αναλογία εμπεριέχει περισσότερες διαφορές παρά ομοιότητες και ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, ο Pinsker τονίζει ότι δεν επιδιώκει να “οπλοποιήσει” τον Λίνκολν για να υποστηρίξει προσωπικές απόψεις. Αντιθέτως, πιστεύει ότι βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη στιγμή για τη δημοκρατία και ότι ο Λίνκολν, ως ο σπουδαιότερος δημοκρατικός πολιτικός στην παγκόσμια ιστορία, μπορεί να προσφέρει έμπνευση σε όλους, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης. «Μπορεί να προσφέρει διορατικότητα σε Δημοκρατικούς, Ρεπουμπλικάνους, ανεξάρτητους, ακόμη και σε εκείνους που είναι απογοητευμένοι. Ήταν άνθρωπος. Δεν ήταν τέλειος. Αλλά νομίζω ότι όλοι μας θα εκτιμούσαμε να έχουμε μερικούς ακόμα Λίνκολν στην πολιτική σήμερα», αναφέρει.
Ο 16ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών ανέλαβε τα καθήκοντά του το 1861, μια εποχή διάλυσης της Ένωσης. Μέχρι τη δολοφονία του στην Ουάσινγκτον στις 14 Απριλίου 1865, ο εμφύλιος πόλεμος είχε κερδηθεί και η δουλεία είχε καταργηθεί. Ο Λίνκολν συχνά κατατάσσεται ως ο σπουδαιότερος πρόεδρος. Σε συχνές ερωτήσεις για σύγκρισή του με άλλους προέδρους, ο Pinsker αναφέρθηκε στην επιγραφή του Donald Trump για τη διακόσμηση του Λευκού Οίκου. Σημείωσε ότι η σύζυγος του Λίνκολν, Mary Todd Lincoln, είχε επιφορτιστεί με την ανακαίνιση του Λευκού Οίκου, ξεπέρασε τον προϋπολογισμό, προκαλώντας την οργή του συζύγου της, ο οποίος παραπονέθηκε για την ανάγκη να πληρώσει για τα “φρου-φρου” αυτού του “καταραμένου παλιού σπιτιού”. «Τώρα, ο Trump αγαπάει τα φρου-φρου», παρατηρεί.
Αν και ο όρος “φρου-φρου” μπορεί να μην αντιστοιχεί ακριβώς στις χρυσές διακοσμήσεις του Trump, ο Pinsker υπογραμμίζει την αντίληψη του Λίνκολν ότι ο Λευκός Οίκος ανήκει στον αμερικανικό λαό, σε αντίθεση με την αντίληψη του Trump ότι η χώρα ολόκληρη είναι η παιδική του χαρά. Σε συζητήσεις, η εξαγωγή παραλληλισμών είναι αναπόφευκτη. Ο Pinsker σχολίασε την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου να κρίνει αντισυνταγματικούς τους δασμούς του Trump. «Είμαι πεπεισμένος ότι ο Λίνκολν κατανοούσε ότι το Δικαστήριο ήταν ο υπέρτατος κριτής του νόμου», δηλώνει. «Ενώ διαφωνούσε με τον χειρισμό της απόφασης Dred Scott [1857, η οποία έκρινε ότι οι Αφροαμερικανοί δεν μπορούσαν να είναι πολίτες], έλεγε ότι η λύση ήταν να απευθυνθεί κανείς στον λαό, να κερδίσει εκλογές και να διορίσει νέους δικαστές. Η μόνη προσφυγή σε μια απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου που δεν σου αρέσει είναι να κερδίσεις περισσότερες εκλογές και να αλλάξεις τη φύση του σώματος με την πάροδο του χρόνου».
Σχετικά με ένα πιθανό σκάνδαλο, όπως αυτό που συγκλονίζει την Ουάσινγκτον και τον κόσμο, με τον χρηματιστή και σεξουαλικό παραβάτη Jeffrey Epstein και τους δεσμούς του με ισχυρά πρόσωπα, με τον Trump στο επίκεντρο, ο Pinsker αναφέρει: «Ο Λίνκολν είχε θεμελιώδεις ηθικές πεποιθήσεις και αν είχε έναν υπουργό που τις παραβίαζε, δεν θα είχε πρόβλημα να τον απομακρύνει. Αλλά δεν αντιμετώπισε κάτι ακριβώς σαν το σκάνδαλο Epstein. Δεν μπορώ πραγματικά να βρω ιστορικό προηγούμενο για αυτό το είδος ηθικού σκανδάλου. Είναι ντροπιαστικό».
Το βιβλίο “Boss Lincoln” εξερευνά την πλευρά του Λίνκολν ως σκληρού ηγέτη του κόμματος, από την περίοδο που ήταν Whig στις δεκαετίες του 1840 και του 1850, μέχρι την προεδρία του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο Pinsker εξηγεί ότι για να γράψει νέα πράγματα, αναζήτησε νέα στοιχεία. «Κάθε χρόνο βρίσκουμε μερικά νέα έγγραφα κρυμμένα σε κάποιο αρχείο ή σεντούκι σοφίτας», αναφέρει. «Κάθε ένα από αυτά δεν είναι από μόνο του συγκλονιστικό, αλλά τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν εμφανιστεί δεκάδες ιδιωτικές και εμπιστευτικές επικοινωνίες του που αποκαλύπτουν μια διαφορετική πλευρά του».
Ο Pinsker αμφισβητεί την επικρατούσα άποψη για το πέρασμα της 13ης τροπολογίας, η οποία κατάργησε τη δουλεία, υποστηρίζοντας ότι η ταινία “Lincoln” του Steven Spielberg υπερτονίζει την ιδέα ότι ο Λίνκολν ενέκρινε δωροδοκίες. «Αυτό δεν είναι ο Boss Lincoln», δηλώνει.
Ο Λίνκολν του Pinsker παρουσιάζεται μέσα από περιστατικά όπως το “Τυφλό Μνημόνιο” του Αυγούστου 1864, τρεις μήνες πριν από τις εκλογές. Σε μια περίοδο όπου η επανεκλογή του δεν φαινόταν πιθανή, ο Λίνκολν έγραψε κρυφά δύο προτάσεις: «Σήμερα, όπως και τις προηγούμενες ημέρες, φαίνεται εξαιρετικά πιθανό ότι αυτή η Κυβέρνηση δεν θα επανεκλεγεί. Τότε θα είναι καθήκον μου να συνεργαστώ με τον εκλεγμένο Πρόεδρο, ώστε να σωθεί η Ένωση μεταξύ των εκλογών και της ορκωμοσίας… καθώς θα έχει εξασφαλίσει την εκλογή του με τέτοια βάση που δεν θα μπορεί πλέον να τη σώσει».
Ο Pinsker θεωρεί αυτό το περιστατικό ως την υπέρτατη έκφραση της ιδιοφυΐας του Λίνκολν. «Δεν μπορείς να εκτιμήσεις τι συνέβαινε τον Αύγουστο του ’64, αν δεν αναγνωρίσεις όλα όσα περιγράφω στις δεκαετίες που προηγήθηκαν, δηλαδή ότι ο Λίνκολν ήταν ένας ανεξάρτητος στρατηγιστής. Δρούσε μόνος του. Γι’ αυτό χρησιμοποιώ τον τίτλο Boss Lincoln. Δεν είναι κάποιος που ηγείται μέσω συναίνεσης».
Σε μια άλλη περίπτωση, ο Pinsker αναφέρεται στην Anna Dickinson, μια νεαρή Quaker από την Πενσυλβάνια, η οποία έγινε διάσημη δημόσια ομιλήτρια. Τον Ιανουάριο του 1864, η «Ιωάννα της Λωραίνης της Αμερικής» προσκλήθηκε να μιλήσει στο Κογκρέσο για τους «Κινδύνους της Ώρας». Η ομιλία της, ως ριζοσπάστρια και υπέρμαχος της κατάργησης της δουλείας, έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην ενίσχυση της θέσης του Λίνκολν, ειδικά καθώς ο Salmon Chase, ο ηγέτης των ριζοσπαστών, προσπαθούσε να εκτοπίσει τον Λίνκολν από την ηγεσία του κόμματος. «Η στήριξή της προς τον Λίνκολν, που εκφράστηκε στο Κογκρέσο, ήταν ένα σημαντικό σημείο καμπής. Αξίζει περισσότερη προσοχή», τονίζει ο Pinsker.
